O etosie służby obywatelskiej- pamięci Prof. Marii Dzielskiej

y

O etosie służby obywatelskiej- pamięci Prof. Marii Dzielskiej

6 sierpnia 2018 r. pożegnaliśmy na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie wybitną w nauce i w służbie obywatelskiej profesor Marię Dzielską [ Ostatnie pożegnanie Marii Dzielskiej
pośmiertnie odznaczonej Orderem Orła Białego Kraków 6 sierpnia 2018 r.https://wkrakowie2018.wordpress.com/2018/08/08/ostatnie-pozegnanie-marii-dzielskiej/

Akademicki Klub Obywatelski im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Krakowie zorganizował seminarium poświęcone Jej pamięci, które dla  współczesnych i potomnych,  w ramach służby obywatelskiej uwieczniłem i ujawniłem.

Panią Profesor znałem z jej częstej obecności na wydarzeniach i spotkaniach  patriotycznych a także ze spotkania ‚ pro-lustracyjnego ‚ u Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. [ http://www.prezydent.pl/archiwum-lecha-kaczynskiego/aktualnosci/rok-2007/art,149,536,zagrozeni-sa-tylko-agenci.html   ]

Jako inspirator powstania Akademickiego Klubu Obywatelskiego w Krakowie [ Inicjatywa powołania Akademickiego Klubu Obywatelskiego w Krakowie – https://wkrakowie.wordpress.com/2011/07/10/inicjatywa-powolania-ako-w-krakowie/ ] miałem pomysł,  aby prof. Maria Dzielska była przewodniczącą tego klubu i rozpowszechniałem   Jej tekst z seminariów w Lucieniu. [fragmenty poniżej]

1.jpg

Maria Dzielska

a.jpg

b

Ponieważ po spotkaniu inspirującym powstanie AKO doszło do jasnego zaniku pojęcia prawdy, pozostałem osobny w swej działalności akademickiej i obywatelskiej,  a tekst Prof. Marii Dzielskiej jakkolwiek odnoszący się do czasów ateńskich i sfer najwyższych,  dotyczy także czasów  dzisiejszych i sfer akademickich [ choć nie tylko]  jasno tłumaczy przyczyny mojej osobności.

Na spotkaniu prof. Ryszard Legutko wspomina męża Marii Dzielskiej – znanego działacza opozycyjnego w PRLu Mirosława Dzielskiego, który mówił, że najbardziej konformistyczną grupą społeczną jest polska inteligencja.   Po latach widać, że miał rację , tym bardziej, że tak pozostało do dziś. Jako zidentyfikowany – pod koniec PRLu- nonkonformista –  z tej grupy na każdym szczeblu i w każdym czasie  byłem i jestem wykluczany. Stąd moja osobność jest niejako systemowa, jako że system zachował ciągłość z PRLem i konformiści – szczególnie akademiccy – to akceptują,  a nawet bronią bardziej niż niepodległości, a prawdę mówiąc to jej już nie bronią   .https://blogjw.wordpress.com/2018/11/12/autonomiczny-parytet-flagowy-w-100-lecie-odzyskania-niepodleglosci/ podobnie jak i prawdy.

Warto zapis tego seminarium  wysłuchać z refleksją, której tak bardzo brakuje w konformistycznym  życiu akademickim [ choć nie tylko].

O etosie służby obywatelskiej

– pamięci Prof. Marii Dzielskiej

Seminarium AKO

Kraków 16 listopada 2018 r.

[dokumentacja: Józef Wieczorek]

 

info

 

 

2.jpg

3

5.jpg

6

4.jpg

Konsekwencje Marca A.D. 1968 dla systemu akademickiego (i nie tylko) A. D. 2014

marzec 68

(materiały pomocnicze –  http://www.marzec1968.pl,  http://www.marzec1968.pl/m68/linki)

Konsekwencje Marca A.D. 1968

dla systemu akademickiego (i nie tylko) A. D. 2014

Od Marca 1968 r. – jednej ze znaczących dat w historii Polski, także w historii polskich uczelni, upłynęło już prawie pół wieku. Niestety konsekwencje Marca dla późniejszej historii polskich uczelni, dla dzisiejszego stanu nauki i edukacji w Polsce, jakoś nie są przedmiotem wszechstronnych badań. A szkoda.

Konsekwencje Marca A.D. 1968 w sferze akademickiej kojarzą się zwykle z czystkami antysemickimi na uczelniach, no i z ‚docentami marcowymi’, a to nie jest pełny po-marcowy krajobraz, zresztą nie uwzględniany na ogół w historiach polskich uczelni, które zwykle się kończą właśnie na r. 1968, a następnie „przeskakują” do III RP. Już sam ten fakt wiele mówi i budzi podejrzenia, że po Marcu działy się rzeczy ważne i niewygodne dla beneficjentów systemu nadal zapełniających (osobiście lub przez swoich godnych następców) mury uczelni.

Co prawda misją uczelni jest poznawanie prawdy, ale gdy prawda jest niewygodna, to ta misja schodzi na psy, podobnie jak same uczelnie. I to jest najważniejsza i najbardziej brzemienna w skutki konsekwencja Marca A.D. 1968 odczuwana w Marcu A.D. 2014 r.

W wyniku po-marcowych czystek wielu profesorów, doktorów pochodzenia żydowskiego opuściło uczelnie, jak i Polskę, jakkolwiek nie zawsze ze stratą dla nauki w Polsce, i nie zawsze była to krzywda dla samych usuniętych. Były to osoby na ogół zasłużone dla instalacji systemu komunistycznego w Polsce (por. Lustro Nauki http://lustronauki.wordpress.com/ i niektórych te wyjazdy uchroniły od kar jakie winny ich spotkać za to co w Polsce robiły (przykład Heleny Wolińskiej-Brus jest szczególnie drastyczny.http://lustronauki.wordpress.com/2008/10/26/helena-wolinska-brus-doktor-nauk-prawnych-z-europejskim-nakazem-aresztowania/)

Ale łzy po ich stracie nadal są jednak widoczne, szczególnie w oczach populacji postępowców. Niektórzy dzięki wyjazdowi zyskali uznanie na świecie (mimo swej nikczemnej przeszłości, z której nie chcieli się rozliczyć) i także są hołubieni w III RP, do której wracają na wykłady fetowani na uczelniach (przykład Z. Baumana http://lustronauki.wordpress.com/2008/10/17/zygmunt-bauman-socjolog-z-kbw-jako-agent-sejmon-represjonowany-w-1968-r/).

Z uczelni pousuwano też niewygodnych studentów, z których część poszła ‚w kamasze’ (na wychowanie w duchu socjalistycznym) i wróciła po roku-dwóch na uczelnie, ale inni już nie i zapewne ten odpływ niepokornych osłabił nonkonformistyczny potencjał akademicki. Niektórzy z konsekwencjami Marca 68 procesują się bezowocnie do dnia dzisiejszego (przykład Z. Korus – http://wkrakowie2014.wordpress.com/2014/01/14/proces-zygmunta-korusa/).

Marzec A.D. kojarzy się silnie z „docentami marcowymi”, tzn. doktorami bez habilitacji, mianowanymi na stanowiska docentów za właściwą politycznie postawę wobec tego co się w Marcu działo – bez względu na dorobek naukowy.

Skutkowało to procesem obniżenia poziomu intelektualnego, a przede wszystkim moralnego, kadr akademickich (i przez nich selekcjonowanych) coraz bardziej zdominowanych przez konformistów, oportunistów, miłośników systemu kłamstwa.

Co prawda wielu z tych docentów porobiło habilitacje, czasem gorsze od ich doktoratów, ale czasem i na przyzwoitym poziomie, i zdobyli kolejne szczeble naukowe (co w tym układowym, zniewolonym systemie nie było i nadal nie jest dla prawomyślnych trudne), a czasem zmienili front wraz ze zmianami wiatrów i można ich znaleźć nawet obecnie wśród ‚naszych’.

Jak wycięli po drodze lepszych od siebie, w glorii i chwale mogli przetrwać dziesięciolecia.

Gorzej z ich ofiarami, o których na ogół się nie mówi, nie pisze, ich losów nie bada – bo kto by takim badaczom dał granty/tytuły ?

Do tej pory nie został opracowany poczet docentów marcowych – ani ich dalsze losy i wpływ na naukę w Polsce. Ciekawe dlaczego ? Przecież tak wielu mamy badaczy i to habilitowanych/utytułowanych od dołu do góry, wzdłuż i w poprzek .

Niestety od czasów instalacji systemu komunistycznego utytułowanie skorelowane jest nader często z utytłaniem i jeno margines akademicki z tej reguły się jakoś wykręcał.

Dobrze mieć jednak na uwadze fakt, że w owym czasie byli też docenci i profesorowie bez habilitacji, ale za to na światowym poziomie, awansowani na podstawie dorobku naukowego, a nie politycznego, stąd dyskredytowanie wszystkich niehabilitowanych nie ma żadnego uzasadnienia, ale fetysz habilitacji jest wykorzystywany nawet w III RP do zabezpieczania się przed niewygodnymi, niepokornymi, przed powrotami do Polski wybitnych naukowców bez habilitacji, której w innych krajach o wysokim poziomie naukowym – nie ma (a nauka jest !).

Skoro narzekamy, że poziom nauki/edukacji jest obecnie niższy niż w PRLu, a habilitowanych i profesorów (i to belwederskich) mamy o wiele więcej, to widać że habilitowani i ‚belwederdy’ należytego poziomu naukowego nie trzymają ! – wręcz przeciwnie. Trzymają jednak znakomicie upolitycznienie systemu nauki i edukacji z negatywnymi konsekwencjami widocznymi gołym okiem.

Tak jak w prylu po Marcu 68 , o habilitacjach i ‚belwederach’, a także o grantach, w niemałym stopniu decydują kadry nepotyczno-towarzysko-partyjne ucinające niewygodnych, bo innej opcji politycznej, innej orientacji naukowej, a nie daj Boże o innym systemie wartości – stanowiących zagrożenie dla stabilnego patologiami środowiska akademickiego.

Zapomnianymi konsekwencjami Marca 68 były zmiany strukturalne na uczelniach– zastępowanie katedr instytutami dla przyspieszenia wymiany kadrowej. Katedry były jeszcze obsadzane przez profesorów formowanych przed wojną. Część z nich, po banicji w latach stalinowskich, wróciła po odwilży r. 1956.

Tworzenie instytutów ułatwiało zastępowanie tych kadr przez kadry nowego, socjalistycznego chowu i implantację do systemu bardziej wydajnych kryteriów kadrowych oraz ‚wychowawczych’.

Niestety jakoś badań w tej materii chyba nie ma ( będę wdzięczny jeśli ktoś wie o takowych), nie jest mi znany poczet dyrektorów po-marcowych na uczelniach i konsekwencje ich działalności.

Mogę podać jednak własny, bardzo pouczający przykład. Kiedy kończyłem UW (kierunek geologiczny, więc nieideologiczny) miałem na 99 % asystenturę u profesora formowanego przed wojną, szefa katedry. W związku ze zmianami strukturalnymi decyzja etatowa należała już jednak do towarzysza-dyrektora instytutu (habilitowanego!) i po przeczytaniu ankiety, którą trzeba było wypełnić okazało się, że w tym 1 brakującym procencie doskonale się mieszczę !

99 % wartości merytorycznej (czego towarzysz nie kwestionował) nic nie znaczyło wobec braku zaangażowania w budowę najlepszego systemu, które było zerowe.

A przynależnością do ZMS to się Pan nie zhańbił ? „ spytał towarzysz dyrektor . ‚A nie’ odpowiedziałem i wyszedłem wybierając tułaczkę za chlebem.

Tak tworzyły się nowe kadry. Ci, którzy się zhańbili, nie mieli takich problemów i zaszli wysoko w hierarchii zhańbionego systemu akademickiego, w którym oceny merytoryczne były na ostatnim planie. Ten proces jeszcze się nasilił u schyłku prylu, w czasach Wielkiej Czystki Akademickiej, a mimo to prestiż utytułowanych/utytłanych pozostał u zniewolonego społeczeństwa.

Tak jest i do dnia dzisiejszego – niemerytoryczne oceny, awanse i prestiż niemerytorycznie ocenianych/awansowanych.

Punkty za pochodzenie znane z czasów PRL co prawda zostały zniesione, ale pozostały w praktyce punkty (i to znacznie większe) za właściwy kod genetyczny/towarzyski/tematyczny. I to na wszystkich szczeblach rekrutacji i awansu akademickiego, a także finansowego/grantowego itp.

Nomenklatura akademicka pozostała, choć PZPR już nie ma.

Szybkość karier naukowych wzrasta wraz z obejmowaniem wyższych stanowisk partyjnych. Jak partia jest u władzy, trzeba się śpieszyć z rozwojem naukowym (przy obstawie towarzysko-układowej) aby po zmianie rządzących wylądować na uczelniach, na jak najwyższym, najlepiej nieusuwalnym, stanowisku.

Karuzela po-marcowa kręci się nadal. I nie ma widoków na jej zatrzymanie.

Negatywna selekcja kadr jest stałą ‚wartością’ polskiego systemu akademickiego co widać wkoło, ale na ten widok chowa się odważnie głowy w piasek do podręcznych strusiówek – nieodłącznego atrybutu akademickiego, aby nie być posądzonym, że się widziało i się nie reagowało.

Z podręcznej strusiówki nic nie widać, nic nie słychać, więc etos akademicki (zobowiązujący do reakcji na patologie !) nie jest zatem naruszany. Spryciarze ci ‚profesorowie ‚ -nieprawdaż ?

Marzec A.D. 1968 uformował na wieki procedury tworzenia konformistycznych mas akademickich, które przetrwały do Marca A.D. 2014 ( i jak długo jeszcze ?).

I to było na tyle, na kolejną rocznicę Marca 1968 roku przeznaczone.

Józef Wieczorek,

dysydent akademicki,

jako konsekwencja polityki akademickiej po Marcu A.D. 68,

utwardzonej po grudniu 1981 r.

i kontynuowanej po czerwcu 1989 r.

do Marca A.D. 2014 ( i do końca świata ?)

przez siły postępu,

tak proweniencji komunistycznej, jak i solidarnościowej

Mija 20 lat, a na uczelniach odwilż jeszcze nie nastąpiła (mimo globalnego ocieplenia)

Dziadek Mróz

 

 

Mija 20 lat,  a na uczelniach odwilż jeszcze nie nastąpiła

(mimo globalnego ocieplenia) 

 

W ciągu ostatnich 20 lat wiele się zmieniło. Zmieniło się stulecie, a nawet tysiąclecie, w Polsce jak mówiono w telewizji upadł PRL (podobno) i komunizm j(podobno), powstało i upadło kilka rządów, przetrwaliśmy już 3 prezydentów. W tym czasie powstały setki szkół wyższych, wiele tzw. wyższych jeszcze w PRL uległo transformacji w akademie, a ostatnio nawet w uniwersytety.

Z Polski wyszły wojska sowieckie, my weszliśmy do NATO, a nawet do UE. Podobno zmienia się klimat w postaci globalnego ocieplenia, za co ma odpowiadać człowiek. Dawniej klimat się zmieniał i to znacznie bardziej, ale tym razem ta zmiana jest podobno ludzka. Nie wszyscy tak sądzą i nie wszędzie to widać, bo np. uczelnie to wytwór działalności ludzkiej, ale na nich do tej pory (mimo globalnego ocieplenia) odwilż nie nastąpiła, więc teoria ludzkiej przyczyny tego ocieplenia chyba nie jest taka oczywista. 

Po roku 1956, kiedy o globalnym ociepleniu nikt jeszcze nie mówił – odwilż dało się zauważyć nie tylko w polityce, ale i na uczelniach. Profesorowie odsunięci od młodzieży akademickiej w mroźnych czasach stalinowskich wracali na uczelnie. W stanie ‚zamrożenia’ przebywali zwykle nie więcej niż kilka lat. Wracali w mury uczelni, gdzie się ociepliło na tyle, że mogli nawiazywać kontakt z młodzieżą.

Potem były różne fluktuacje klimatyczne – raz cieplej, raz zimniej. Wielu nauczycieli znowu w roku 68 przeniesiono w stan zamrożenia, a studentów w kamasze, aby obniżyć poziom gorączki akademickiej.

Niektórzy wyjechali do krajow mniej gorących , a jeden z rektorów, co trzymał w 68 ze studentami, zaczął częściej przebywać na Alasce i w innych krajach polarnych, zajmując się działalnością lodu. Dobrze jest poznać co w lodzie się dzieje gdy się ociepla, a co – gdy ochładza.

Bakterie w stanie zamrożenia potrafią przetrwać i miliony lat bez zmian, gorzej z człowiekiem. Zamrozić można, ale czy da się wrócić do życia, i to normalnego ? 

Na fali kolejnej odwilży roku 1980 niektórzy zamrożeni w 68 wrócili na uczelnie, ale już w stanie chyba nieco zmienionym.

Po krótkim okresie gorącego karnawału, znany Sybirak, w ciemnych okularach, zamroził wiele gorących młodych głów. Widocznie z przyzwyczajenia nie znosił ciepła i słońca. Wolał mrok i mróz.

Tysiące młodych w wyniku chłodu moralnego i intelektualnego odeszło z uczelni. Dziadek Mróz, który zastępował wówczas Mikołaja, na 6 grudnia roznosił listy zamrażające zbyt rozgorączkowanych.

Kiedy 20 lat temu przyszła transformacja – oczekiwano ocieplenia. Niestety nie wszędzie ono nastąpiło. Mimo, że ocieplenie obecnie ma być globalne, to lokalnie jednak zmarzlina nie puszcza. Uczelnie pozostały plamami zimna, gdzie w stanie niemal niezmienionym przetrwały w refugiach populacje peerelczyków.

Wszystko zmienia się dookoła, zmieniło się pokolenie, a na uczelniach – bez zmian !

Jak to możliwe ? Ano możliwe, bo populacje akademickie zostały wyselekcjonowane przez dziesięciolecia negatywnej selekcji, przez liczne weryfikacje prowadzone wg zasad:

kto konformista – pozytywny

nonkonformista – negatywny

kto z partią – OK

kto przeciw partii – znika

kto myślący ( i nie daj Boże uczący myślenia) – paszoł won

kto bezmyślnik – na piedestał

itd. itp. 

I proszę sobie wyobrazić, że na taki krajobraz przychodzi transformacja i bez weryfikacji pozytywnej nadaje tej populacji beneficjentów selekcji negatywnej  – autonomię !

Autonomię do zamrożenia stanu aktualnego. Więc niby jak może się coś zmienić skoro stworzono warunki idelane do tego aby mimo zmian wszystko zostało po staremu ? 

Przy okrągłym meblu uradzono, że tym co za nim siedzą będzie dobrze, a nawet lepiej niż dotychczas, a reszta dostanie ochłapy – to tak jak Kapuściński opisał w Cesarzu. (miał on różne plamy w życiorysie, ale co opisał, to opisał ):

skanuj0004skanuj0005skanuj0006

 

Ci, którzy zdobyli stołki przy wsparciu PZPR, SB, czy po prostu dzięki konformizmowi lub wręcz prostytucji moralnej, autonomicznie uznali, że im się nadal należą. Tym co chcieli wrócić pokazali figę z makiem i pooskarżali o niemoc do posłuszeństwa i porządku okrągłostołowego.

Destabilizacji być nie może ! Jak się stół przewróci to co ? Z podłogi będziemy zbierać odpadki z biesiadnego stołu ? Co to, to nie ! 

Konformistyczne, autonomiczne towarzystwo akademickie nadal chlubi się posłuszeństwem. Nauczeni tak  jak ich ustawili partyjniacy, stoją i kłaniają się w pas tym z sakiewkami, a nawet zakładają sobie kaganice, aby nie stracić obiecanych im w zamian profitów. Na smyczy sprawują się karnie, chyba że szarpną się czasem na moment, aby jakiś kęs pochwycić dla zwiększenia zadowolenia. 

Globalnie robi się cieplej, więc w końcu i u nas może nadejdzie odwilż. Ale kto wytrzyma ten smród z rozkładu zamrożonego obecnie stanu akademickiego ?