Przykazania habilitacyjne, czyli jak utrzymać spadek poziomu nauki w Polsce, za pomocą utrzymania habilitacji

drabina akademicka

Przykazania habilitacyjne, czyli jak utrzymać spadek poziomu nauki w Polsce,

za pomocą utrzymania habilitacji

z cyklu: 10 przykazań establishmentu akademickiego

pod lupą dysydenta akademickiego

W apelu o zmiany w planie reformy nauki ministra Gowina 145 polskich naukowców (krajowych, na ogół humanistycznych i społecznych) sformułowało 10 poprawek do ustawy absolutnie koniecznych, aby uczynić ‚Konstytucję dla nauki’ aktem prawnym możliwym do przyjęcia. https://blogjw.wordpress.com/2018/02/26/10-przykazan-establishmentu-akademickiego-pod-lupa-dysydenta-akademickiego/

Znamienne jest, że aż cztery z tych absolutnie koniecznych poprawek [zdaniem apelowników], rzec by można przykazań, których przestrzeganie będzie konieczne do zbawienia nauki w Polsce od ostatecznej zagłady, dotyczy tzw. habilitacji. Jest to u nas drugi -po doktoracie stopnień naukowy – nadal w Polsce niezbędny do uzyskania statusu członka nadzwyczajnej kasty akademickiej – rekrutującej/oceniającej/ awansującej ludzi nauki i co najważniejsze samo się kontrolującej.

A jakie są ‚przykazania’ habilitacyjne apelowników ?

Po czwarte, stanowczo sprzeciwiamy się faktycznemu zniesieniu habilitacji poprzez uchylenie obowiązku jej uzyskania.

Po piąte, niezbędna pozostaje rezygnacja z projektu udzielania habilitacji na podstawie grantu europejskiego.

Po siódme, niezbędne jest przywrócenie kolokwium habilitacyjnego, przynajmniej w naukach humanistycznych i społecznych.

Po dziewiąte, konieczne jest utrzymanie a zarazem zreformowanie Centralnej Komisji jako organu działającego w postępowaniach habilitacyjnych i przewodach profesorskich, gdyż tylko dzięki temu organowi można utrzymać rzetelność doboru recenzentów.

Apelownicy jakby nie brali pod uwagę , że wzrost ilości habilitowanych w ostatnich latach skorelowany pozytywnie ze spadkiem poziomu nauki i edukacji wyższej wskazuje kto za to odpowiada. Jesteśmy potęgą habilitacyjną i zarazem mizerią naukową.

A wielu obrońców habilitacji argumentuje, że ona trzyma poziom, więc trzeba ją utrzymać. Skoro mamy spadek poziomu nauki mimo ekspansji habilitacji, to chyba ona trzyma spadek poziomu, a nie o to winno chodzić rzeczywiście zatroskanym o los nauki w Polsce .

Habilitacja w świecie nauki jest już prawie nieznana, pozostała głównie w krajach bloku sowieckiego, stąd przez lata w III RP polscy naukowcy rozwijali turystykę habilitacyjną na trasach do krajów kompatybilnych z naszym systemem.

Posiadacze habilitacji (nie tylko pochodzących z turystyki) nie tylko bronili się i bronią się nadal przed przybyciem nieproszonych gości z polskiej diaspory akademickiej , którzy bez habilitacji zresztą nic by u nas nie znaczyli.

I teraz spora grupa -także mających status patriotów -walczy heroicznie o to aby było tak jak było !

Ten apel i te przykazania habilitacyjne w nim zawarte to jest też powtórka z historii. Kilkanaście lat temu też toczyła się dyskusja nad habilitacją i w końcu ją utrzymano aby ta trzymała poziom ! Z tym, że argumentowano: trzeba ją znieść, ale jeszcze nie teraz, trzeba się przygotować, może za 10 lat.

Warunek był jednak zasadniczy – musimy nauczyć się organizować konkursy. Jak się nauczymy to habilitacja nie będzie potrzebna. Minęło lat kilkanaście i polscy akademicy- zresztą habilitowani wzdłuż, wszerz i w poprzek – jakoś nie zdołali się nauczyć organizować konkursy stąd nadal są one ustawiane i to często na gorszych, ale swoich i nadal trzeba zachować habilitację aby ta trzymała poziom, choć jak widać go nie trzyma !

Drugi argument jaki wysuwano to plaga doktoratów na niskim poziomie, co było i jest faktem. Ale nie podkreślono, że tylko habilitowani mogli prowadzić doktoraty. Doktorzy nie byli zrzucani do Polski niczym amerykańska stonka w czasach zimnej wojny, tylko byli prowadzeni i zatwierdzani przez habilitowanych ! – więc odpowiedzialnych za ich poziom – za zatwierdzanie ich poziomu !

Plaga stonki – rzekomo z winy imperialistów amerykańskich – została opanowana, ale plaga kiepskich doktoratów a także plaga plagiatów ( także doktorskich, także habilitacyjnych] nadal trwa.

Widać, że habilitowani nie nauczyli się nie tylko organizowania konkursów, ale także prowadzenia i oceniania doktoratów i nie zdołali zapanować nad swoją i swoich podopiecznych nieuczciwością !

Jak Jaś nie zdoła się czegoś nauczyć w szkole – i to w ciągu krótkiego czasu – to dostaje dwóję, a czasem nie przechodzi do następnej klasy. Jak habilitowany Jan nie jest w stanie nauczyć się – i to przez długi czas – tak prostej rzeczy jak robienie konkursów, a nawet podpisywania się imieniem i nazwiskiem pod swoimi opiniami, których nie potrafi nawet uzasadnić, to dożywotnio ma zapewnione robotę akademicką i to na na stanowiskach decyzyjnych !

Bo taki jest ten polski system akademicki o utrzymanie którego tak zażarcie walczą jego beneficjenci, nie podając swoich, czy innych opracowań na temat podobno zbawiennej dla nauki roli habilitacji i nie racząc nawet tego objaśnić takim wątpiącym jak ja.

Teologiem nie jestem, ale wiem, że istnieje wiele dzieł/traktatów objaśniających 10 przykazań (razem i każdego z osobna) niezbędnych dla zbawienia człowieka.

Apelownicy formułują swoiste przykazania habilitacyjne – ich zdaniem niezbędne dla zbawienia nauki w Polsce, ale nie powołują się ani na jedno dzieło – choćby nawet habilitacyjne- traktujące o znaczeniu habilitacji w systemie nauki. Nie tłumaczą także jak to jest, że nagrody Nobla ( i nie tylko) otrzymują głównie „wieczni doktorzy”, a dożywotni habilitowani – nader rzadko.

Ja etatowcem nie jestem, wynagradzany za pracę nie jestem ( pracuję, ale nie jestem zatrudniony, a to się u nas nie liczy !) a wiele tomików na tematy akademickie, systemu tytularnego w Polsce napisałem i nawet je ujawniam publicznie do krytycznej analizy przez etatowych i utytułowanych akademików, ale nie mogę się doczekać merytorycznych opinii na ten temat.

Na podstawie mojej wiedzy ( nie mam wątpliwości, że skromnej, ale apelownicy nie chcą mi jej poszerzyć – więc to chyba ich wina !) mniemam, że habilitacja w polskim ‚tytularnym’ systemie akademickim jest szkodliwa:

  1. Była już w II RP, ale przy instalacji systemu komunistycznego w Polsce Włodzimierz Sokorski -komunistyczny politruk wojenny, kiedy front wojenny się skończył został skierowany na front akademicki i zapowiadał, że teraz będzie zarządzanie przez scentralizowaną habilitację i tak było przez lata komunizmu i tak pozostało po medialnym obaleniu komunizmu. Habilitacja była ( i jest) znakomitym narzędziem dyscyplinowania akademików. Niewygodni dla komunistów/karierowiczów/dla systemu komunistycznego mieli mierne szanse na habilitację i tak mimo zmian pozostało.

  2. Dzięki turystyce habilitacyjnej do krajów kompatybilnych systemowo Polacy zdobyli wiele habilitacji, choć ich wykazu nie podają bazy ludzi nauki i nie wiadomo co istotnego wniosły do nauki [ dla przypomnienia polski system tytularny oparty na habilitacji był kompatybilny także w III RP z takimi potentatami naukowymi jak Ukraina, Białoruś, Mołdawia, Słowacja, Mongolia, Korea Północna, Libia, Kuba itd. …https://wobjw.wordpress.com/2010/01/03/prof-dr-hab-dozywotni/ )

  3. Z powodu braku habilitacji, mimo dużego potencjału intelektualnego, nieraz znacznie większego od zatrudnionych na etatach akademickich w Polsce, nie wracali przez lata polscy naukowcy z dobrych ośrodków naukowych. W końcu nawet profesor z Harvardu czy z Oxfordu mógłby być u nas zatrudniony co najwyżej na słabo płatnym etacie adiunkta, bez możliwości prowadzenia zespołów badawczych, gdy słabi hab/prof mogli i mogą to robić dożywotnio. Konieczność zrobienia habilitacji w warunkach systematycznej organizacji niepowodzenia zawodowego przez już utytułowanych ( nieraz utytłanych) skłaniała i skłania młodych aktywnych ludzi, pasjonatów do opuszczania systemu akademickiego, a nawet Polski

  4. ‚habilitantów’ niewygodnych dla establishmentu akademickiego, dla akademickiej pajęczyny załatwia się nieraz poza-merytorycznie [ https://nfapat.wordpress.com/category/sprawa-roberta-koscielnego/;https://blogjw.wordpress.com/2013/02/25/nieustajace-strapienie-problemami-dr-marka-migalskiego/; https://nfaetyka.wordpress.com/2015/07/14/gang-wyzszej-inteligencji/] ‚na telefon’ czy ‚e-maila’.

To tylko dla przykładu 4 kwestie. Resztę mogę przedstawić w obszernej dysertacji, o ile dostanę taką możliwość od decydentów, czy apelowników.

Sam wszystkiego za nich nie będę robić – tak jak kiedyś robiłem za habilitowanych – tym bardziej, że i tak robię nadal wiele, a oni – ani me, ani be, ani kukuryku !

10 przykazań establishmentu akademickiego pod lupą dysydenta akademickiego: Kwestie fundamentalne, których nie ma w Apelu, ani w Konstytucji

Idź wyprostowany

[‚Przykazania’ oparte na skale, mają lepszy fundament – zdj./ Józef Wieczorek]

10 przykazań establishmentu akademickiego

pod lupą dysydenta akademickiego:

Kwestie fundamentalne, których nie ma w Apelu, ani w Konstytucji

Apel [https://blogjw.wordpress.com/2018/02/26/10-przykazan-establishmentu-akademickiego-pod-lupa-dysydenta-akademickiego/ ] dotyczy reformy nauki i szkolnictwa wyższego ujętej aktem „Konstytucja dla nauki”, ale nie ma w nim apelu, aby ta Konstytucja miała swoją preambułę, wyłożenie swojej filozofii reformy, w której winno być zdefiniowane czym ma być uniwersytet w czasach niewątpliwego kryzysu uniwersytetu – czy to ma być korporacja nauczanych i nauczających poszukujących wspólnie prawdy, czym był kiedyś i co zapisywano w statutach, czy nadal ma być fabryką dyplomów i tytułów, czym jest obecnie, ale czego się nie umieszcza w ustawach. Z tej produkcji uniwersytety się wywiązują wytwarzając ogromną ilość tych imponderabiliów, ale jakoś luźno jedynie związanych ( lub wcale nie związanych) z tym co jest rozumiane jako nauka.

Skoro tej fundamentalnej sprawy w ogóle Konstytucja nie porusza, to trudno nawet nad nią merytorycznie dyskutować, zarzucać jej te, czy inne wady – bo jaki jest punkt odniesienia ?

Mimo podkreślania w Apelu fundamentalnych rzekomo kwestii, w fundamentalnych sprawach widać fundamentalne podobieństwa Konstytucji i Apelu !

Mimo, że chyba ok. 1/3 populacji akademickiej Polaków znajduje się poza Polską, ani Konstytucja, ani Apel nie podejmują fundamentalnej kwestii wykorzystania tego ogromnego potencjału intelektualnego dla dobra Polski. Chyba nikt poza mną nie postulował [ jak się okazało bezskutecznie] wykorzystania Polonii akademickiej do reformowania systemu akademickiego w Polsce.[ https://blogjw.wordpress.com/2015/08/07/sprawa-otwarcia-systemu-akademickiego-na-polonie-akademicka/; https://blogjw.wordpress.com/2016/03/22/o-udzial-polonii-akademickiej-w-naprawie-polskiego-systemu-akademickiego/].

Do tej pory nie ma nawet należytej bazy tej polskiej diaspory i jakoś ‚apelownicy’ w tej sprawie nie apelują !

Doświadczenia w tej kwestii Niezależnego Forum Akademickiego [http://nfa.pl/articles.php?topic=48 ] sprzed kilkunastu lat – zostały pominięte, a skoro kierujący NFA [autor tych słów] niejako scedował kwestię Polonii akademickiej na organa rządowe, to kwestia ta obumarła, zamiast się rozwinąć, z rezultatami widocznymi także w Konstytucji i w Apelu.

Podniesienie się z zapaści nauki bez otwarcia na polską diasporę akademicką, rozproszoną po licznych, często bardzo dobrych uczelniach//instytutach zagranicznych, na ich doświadczenia pracy w innych systemach, w których na ogół się sprawdzają – jest niemożliwe, tym bardziej, że drenaż polskich mózgów nadal postępuje i tak naprawdę ani Konstytucja, ani Apel, tego szkodliwego dla Polski ‚postępu’ jakoś nie powstrzymują. W dodatku ‚przykazania’ zawarte w Apelu niejako ten postęp [ ucieczkę młodych, aktywnych pasjonatów nauki] mogą jeszcze nasilić.

Apel, podobnie jak Konstytucja, nie podejmują kwestii patologii akademickich w Polsce, dewastujących potencjał intelektualny i pracę licznych pasjonatów nauki, często tę pracę tracących, a swój potencjał zamrażających. [https://nfaetyka.wordpress.com/; Etyka i patologie polskiego środowiska akademickiego https://blogjw.files.wordpress.com/2012/01/etyka-i-patologie-polskiego-c59brodowiska-akademickiego.pdf ]

Nie było ani jednej konferencji poświęconej rozlicznym patologiom akademickim [https://blogjw.files.wordpress.com/2015/05/czy-bez-nowego-rozdania-uniwersytet-moc5bce-wyjc59bc487-z-kryzysu-akademia-wnet-9-maja-2015-r.pdf ] , nie było żadnej dyskusji z postulatami ograniczenia patologii, w tym mojej propozycji utworzenia Polskiego Ośrodka Monitoringu Patologii Akademickich – w skrócie POMPA, która by wypompowała chociaż część tych patologii, co by korzystnie wpłynęło na jakoś nauki i edukacji wyższej w Polsce.[https://nfaetyka.wordpress.com/2010/03/13/postulat-organizacji-osrodka-monitoringu-patologii-akademickich/)(link is external]. Kompletny brak zainteresowania tą kwestią tak po stronie Konstytucji, jak i Apelu.

Tak po stronie Konstytucji, jak i Apelu:

  • nie widać kwestii rekrutacji kadr akademickich dotychczas na bazie ustawianych konkursów, do tej pory nie penalizowanych,

  • nie ma kwestii likwidacji patologicznego chowu wsobnego, patologicznej niemobilności kadr ( mamy rzec by można model sedentarny – zajmowanie akademickich stołków do zasiadania od studenta do rektora na tej samej uczelni),

  • nie ma kwestii wieloetatowości kadr ( 2 etaty to też wiele !) czyli nadal zagwarantowane pozoranctwo naukowe i edukacyjne oraz etatowa pajęczyna,

  • nie ma kwestii likwidacji ‚ systemu Drewsa’ [https://blogjw.wordpress.com/2009/01/17/system-drewsa/ ] niemerytorycznej oceny kadr przez ‚samych swoich’ z pominięciem ekspertów zagranicznych i niewygodnych – bo niezależnych

  • nie ma kwestii ‚historycznych’, w tym metod i skutków systematycznej organizacji niepowodzenia zawodowego, która przetrwała transformację ustrojową [Herbert Kopiec – W kręgu nibyprofesorów i prawdziwych kapusiów, Kurier Wnet 3/2018]. Dezubekizacja stanowisk decydenckich zawarta w Konstytucji nie jest kwestią wystarczającą dla oczyszczenia środowiska akademickiego.

  • nie ma kwestii ujawnienia, wykluczenia z systemu i wkluczenia do historii uczelni zasłużonych dla politycznych weryfikacji kadr w czasach wojny jaruzelsko-polskiej. Z tym się wiąże brak woli likwidacji analfabetyzmu akademickiego – zasłużeni nie potrafili podpisywać się ani imieniem, ani nazwiskiem, a ich ukrywający nie potrafią przez dziesiątki już lat zrozumieć znaczenia słowa anonim (i nie tylko) nawet jak są akredytowanymi językoznawcami, rzecz jasna z pełną gamą tytułów akademickich. Nie ma nawet kwestii czego mogą nauczyć analfabeci na uniwersytetach ?

  • nie ma kwestii rzecznika praw akademickich /mediatora akademickiego stąd ‚akademicy’ niszczeni w swoich placówkach przez nadzwyczajną kastę akademicką szukają porady/obrony u dysydenta akademickiego, wyklętego z systemu, bo nie mają u kogo ! [ https://nfapat.wordpress.com/; https://nfamob.wordpress.com/; Mediator akademicki jako przeciwdziałanie mobbingowi w środowisku akademickim https://blogjw.files.wordpress.com/2012/01/mediator-akademicki-jako-przeciwdziac582anie-mobbingowi-w-c59brodowisku-akademickim.pdf

  • nie ma kwestii likwidacji akademickich dostaw obowiązkowych [ https://blogjw.wordpress.com/2016/08/19/obowiazkowe-dostawy-akademickie/ ] rujnujących naukę i edukację z nazwy wyższą, podobnie jak dostawy obowiązkowe w rolnictwie rujnowały w PRLu rolnictwo. Z tych ostatnich w końcu zrezygnowano, ale w systemie akademickim – choć nie były wpisane do prawa – funkcjonowały i funkcjonują do dziś na mocy obyczajów i petryfikacji stosunków feudalnych. Przejścia od systemu feudalnego do systemu wolnościowego nie widać . Można być wolnym, gdy się opuści system akademicki i widać wtedy zwiększenie efektów, bo etatowe autorytety moralne i intelektualne (rzecz jasna – hab. i prof.) nie mogą skutecznie przeciwdziałać aktywności lepszych od siebie, zapisywać na swoje konto to o czym nawet pojęcia nie mają !

Ten wykaz bynajmniej nie wyczerpuje wszystkich fundamentalnych kwestii, które winny być zawarte w Konstytucji, a jeśli ich nie ma to w poważnych, odpowiedzialnych Apelach.

Podnieść ponadto należy, że poważna reforma zatrzymania kryzysu nauki i szkolnictwa wyższego nie może polegać na tym, że zrobi się dobrze dla beneficjentów patologicznego systemu. Taka reforma musi boleć, jak każda operacja na chorym pacjencie. Problemem politycznym jest natomiast znalezienie środków uśmierzających ból.

Post scriptum

Fundamenty moich argumentów można znaleźć na moich stronach www:

Blog akademickiego nonkonformistyhttps://blogjw.wordpress.com/

NIEZALEŻNE FORUM AKADEMICKIEhttp://www.nfa.pl/

LUSTRACJA I WERYFIKACJA NAUKOWCÓW PRLhttp://lustronauki.wordpress.com/

ETYKA I PATOLOGIE POLSKIEGO ŚRODOWISKA AKADEMICKIEGO

http://nfaetyka.wordpress.com/

MEDIA POD LUPĄ NFAhttp://nfajw.wordpress.com/

NIEZALEŻNE FORUM AKADEMICKIE – SPRAWY LUDZI NAUKIhttp://nfapat.wordpress.com/

MEDIATOR AKADEMICKI KONTRA MOBBINGhttp://nfamob.wordpress.com/

Archiwum NFA ( w organizacji)- https://nfawww.wordpress.com/

i moich książkach tak papierowych, jak i elektronicznych [linki dostępne na https://blogjw.wordpress.com/]

z którymi dotąd twórcy Konstytucji, jak i Apelu, dyskusji nie podjęli mimo moich propozycji i apeli ! Za trudne dla beneficjentów systemu ?

Wiele kwestii i to fundamentalnych można też usłyszeć w nagraniach Niepoprawnego Magazynu Akademickiego ( 19 jednogodzinnych audycji, linki na https://blogjw.wordpress.com/]

Mimo wszystko, moje niezależne [ bez finansowania] strony i audycje są nadal otwarte na dyskusje i polemiki, także na autorskie teksty, które chętnie na nich zamieszczę, tak jak chętnie porozmawiam w audycjach niepoprawneradio.pl do czego od wielu miesięcy zachęcałem i nadal zachęcam.

Nikt nie może mi zarzucić zasadnie, że jestem zamknięty na polemikę/krytykę. Wręcz przeciwnie. To beneficjenci systemu [ także spośród twórców Konstytucji, jak i Apelu] są na mnie zamknięci i to jest smutna prawda. W tej materii dobrej zmiany – brak !

10 przykazań establishmentu akademickiego pod lupą dysydenta akademickiego

[ te przykazania oparte są na skale, na mocnym fundamencie,

tablice osadzone na bagnie, ani chybi by się w nim  pogrążyły

– zdjęcie nie tylko geologiczne –  Józef Wieczorek ]

10 przykazań establishmentu akademickiego

pod lupą dysydenta akademickiego

[wstęp]

Przeczytałem swoiste 10 przykazań establishmentu akademickiego i 5 grzechów, niekoniecznie głównych, procesu legislacyjnego ustawy o nauce i szkolnictwie wyższym do dyskusji przedłożonych przez sygnatariuszy apelu rozmaitej orientacji – od prawicy do lewactwa.[ http://www.radiokrakow.pl/resource/www_files/file/fd547a1961656072f2e8b7a5cc42c89f.pdf , https://wpolityce.pl/polityka/383320-wazny-list-prawie-150-naukowcow-do-ministra-gowina-rewolucja-ktora-przygotowali-tworcy-tzw-konstytucji-dla-nauki-grozi-nieobliczalnymi-konsekwencjami .

Rzecz jasna zamierzam się do nich ustosunkować, jakkolwiek do moich setek artykułów zebranych w kilkanaście tomików ( po ok. 200 stron każdy)- patrz https://blogjw.wordpress.com/ [ i tam linkowane] Moje boje 1,Moje boje 10,Moje boje 11,Moje boje 2,Moje boje 3,Moje boje 4,Moje boje 5,Moje boje 6,Moje boje 7,Moje boje 8,Moje boje 9

dotyczących systemu nauki i szkolnictwa wyższego, a w szczególności jego patologii, jakoś ani minister – twórca reformy, ani sygnatariusze apelu do ministra, do tego materiału się nie ustosunkowali, mimo że te teksty/książeczki są dostępne w sieci za darmo, opracowane za darmo, do przeczytania/przemyślenia/przedyskutowania wystawione i rozpowszechniane, a winny one dawać do myślenia ludziom rzeczywiście zaangażowanym w sprawy reformowania systemu akademickiego, w poznanie jego fundamentów, przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.

Wnoszą też wiele do sprawy finansowania ludzi nauki, genezy kadr akademickich, ich rekrutowania, oceniania, awansowania, kontrolowania.

Mimo, że jest to działalność pro publico bono, prowadzona od lat, a od początku tego wieku dzięki internetowi wystawiona na widok publiczny i monitorowana (przynajmniej okresowo) zarówno na poziomie ministerialnym, jak i pro-reformatorskiej społeczności akademickiej, z uwzględnieniem Polonii akademickiej, pozostała jakby nieznana establishmentowi akademickiemu, który w ataku na reformę min. Gowina sformułował swoiste 10 przykazań, do czego zamierzam się jednak odnieść, nie jako decydent ( bo nim nie jestem) , lecz jako dysydent akademicki całkowicie wykluczony/wyklęty ze środowiska akademickiego sformowanego w czasach PRLu i III RP .

Nie jestem zwolennikiem takiego kształtu tej reformy, co dokumentowałem dziesiątkami tekstów, felietonów i rozmów radiowych ( niepoprawnych rzecz jasna) do czego ani twórcy reformy, ani jej obecni krytycy, się nie odnieśli i dyskusji nie podjęli, mimo że moje zastrzeżenia do reformy były i są fundamentalne.

Uważam bowiem, że reforma ma słabe fundamenty, inaczej mówiąc ciężka konstrukcja systemu akademickiego posadawiana jest na gruncie bagiennym i/lub osuwiskowym, co grozi pogrążeniem się konstrukcji lub jej osuwiskowe spełzanie.

Cała dyskusja wokół reformy, w tym i apel establishmentu akademickiego, nie dotyczy fundamentów, ani nawet konstrukcji nośnej, lecz ornamentyki i wystroju wnętrza.

To jest mniej więcej tak, jakby tracono czas i pieniądze na prace projektowe łazienki na pierwszym piętrze, nie zważając na to, że budynek posadawiany jest na bagnie.

Co z tego, że zaprojektujemy piękną łazienkę, jak jest niemal pewne, że nie weźmiemy w niej nawet prysznicu, bo budynek się zawali, a przynajmniej pochyli się tak, że kanalizacja ( w tym prysznice) nie będzie działać.

To, że system akademicki w PRLu po okupacji niemieckiej uruchomiany przez komunistów został tak zaprojektowany, aby umożliwił tworzenia nowego człowieka, podległego zarządzającej kaście komunistycznej powinien wiedzieć każdy.

System w PRLu opierał się na wspieraniu kłamstwa, a nie na poszukiwaniu prawdy – co jest istotą nauki, a co dla systemu komunistycznego byłoby zabójcze.

System rozprawiał się z prawdą i jej poszukiwaczami/ nosicielami/propagatorami, bo ci zagrażali komunistycznym uniwersytetom,  a wynosił na piedestały miłośników systemu kłamstwa i oportunistów. Mam w tej materii osobiste wspomnienia sprzed tzw. transformacji ustrojowej, nie budzące jednak zainteresowania establishmentu akademickiego.

Po roku 1989 system ten nie został zasadniczo zmieniony, tak personalnie, jak i strukturalnie i pozostał skansenem systemu komunistycznego.

Pozorowano jedynie zmiany, szczelnie system zamykając. Można obrazowo rzec – uszczelniając okna i instalując drzwi antywłamaniowe, aby element niepożądany, szczególnie ten wykluczony/wyklęty przez komunistów z systemu, i ten z emigracji akademickiej czasem do szczelnego, autonomicznego systemu się nie włamał.

Nadzwyczajna akademicka kasta beneficjentów negatywnej selekcji kadr PRLu reprodukowana w podobnym systemie w III RP sama się ocenia/awansuje/kontroluje w patologicznym systemie zamkniętym posadowionym na bagnie, coraz bardziej się pogrążającym.

Apel establishmentu bynajmniej nie idzie w kierunku osuszenia bagna i wznoszenia konstrukcji systemu akademickiego na solidnym, intelektualnym i moralnym fundamencie, bo tych tematów w swoich ‚przykazaniach’ nie podejmuje, tak jak establishment nie podejmował nawet dyskusji z moimi apelami/postulatami/argumentami, jak i wcześniejszymi usiłowaniami naprawy systemu akademickiego przedstawianymi [ https://nfawww.wordpress.com/category/akcje-nfa/ ] przez założone i kierowane przez mnie Niezależne Forum Akademickie, otwarte nie tylko na całe krajowe środowisko akademickie, lecz i na Polonię akademicką, stanowiącą potężny rezerwuar sił intelektualnych nadal niechciany przez establishment akademicki.

Skoro ‚apelownicy’ podnoszą – ‚mamy przed polską nauką wiele spraw, które
należałoby swobodnie przedyskutować przy okazji nowej legislacji‚ zamierzam przedłożyć w kilku odcinkach swobodną dyskusję nad ich ‚przykazaniami’ i udokumentować każdy swobodny głos w dyskusji, całkiem za darmo, aby uniknąć problemów finansowych, tak często podnoszonych przez establishment akademicki.

Zobaczymy jak będzie wyglądać dyskusja nad fundamentami systemu akademickiego dla dobra Polski i czy w tej materii pojawią się jakieś znamiona dobrej zmiany.

UWAGA: Moja dyskusja nad ‚przykazaniami ‚ – niebawem

Treść apelu etatowego ( czasem wielo) establishmentu akademickiego:

Apel o zmiany w planie reformy nauki ministra Gowina
Z wielkim niepokojem obserwujemy plany wicepremiera Jarosława Gowina w
sprawie reformy nauki i szkolnictwa wyższego.
Niewątpliwie, poprawiony projekt ustawy zawiera pozytywne ustępstwa w stosunku
do pierwotnych założeń. Trzeba je odnotować z uznaniem. Między innymi wycofano się z pomysłu tajnych recenzji w przewodach habilitacyjnych i wnioskach profesorskich.

Mowa jest o poszerzeniu możliwości zrzeszania się uczelni. Występuje pomysł tworzenia „szkół doktorskich”. Ustawa otwiera możliwość wprowadzenia egzaminów wstępnych, bez których nigdy nie będzie możliwe podniesienie poziomu studiów.
Przedłożony Radzie Ministrów i kierowany do Sejmu projekt ustawy zawiera jednak
w dalszym ciągu niezmiernie groźne rozwiązania, których wejście w życie spowoduje
olbrzymi, niekorzystny przewrót w szkolnictwie akademickim. Przewrót ten może uruchomić lawinę gwałtownych, niekontrolowanych zmian. Nie będzie można ich powstrzymać.
Mamy przekonanie, że absolutnie konieczne wprowadzenie do ustawy określonych
poprawek, które uczynią ją aktem prawnym możliwym do przyjęcia.

Byłoby ich dziesięć:

  1. Po pierwsze, należy zaniechać planu tworzenia rad uczelni złożonych z osób
    wprowadzonych z zewnątrz w ponad połowie ich członków.
  2. Po drugie, niezbędne jest dodanie postanowienia, iż obok rektora i senatu również
    wydziały na czele z dziekanami są organami uczelni.
  3. Po trzecie, kategorycznie domagamy się porzucenia planu powoływania „profesorów dydaktycznych”.
  4. Po czwarte, stanowczo sprzeciwiamy się faktycznemu zniesieniu habilitacji poprzez uchylenie obowiązku jej uzyskania.
  5. Po piąte, niezbędna pozostaje rezygnacja z projektu udzielania habilitacji na podstawie grantu europejskiego.
  6. Po szóste, nie do przyjęcia jest zamysł ewaluacji uczelni jako całości, a nie
    poszczególnych wydziałów, jak ma to miejsce obecnie.
  7. Po siódme, niezbędne jest przywrócenie kolokwium habilitacyjnego, przynajmniej w naukach humanistycznych i społecznych.
  8. Po ósme, jako nie do przyjęcia wydaje się pomysł, aby rektor sam ustanawiał kierunki studiów i je znosił bez jakiejkolwiek kontroli Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
  9. Po dziewiąte, konieczne jest utrzymanie a zarazem zreformowanie Centralnej Komisji jako organu działającego w postępowaniach habilitacyjnych i przewodach profesorskich, gdyż tylko dzięki temu organowi można utrzymać rzetelność doboru recenzentów.
  10. Po dziesiąte, nie można nie wyrazić sprzeciwu wobec zaproponowanego systemu
    punktacji czasopism. Prowadzi on do degradacji setek z nich poprzez umieszczenie ich na „liście B”, stanowiącej swoistą „poczekalnię”, w której wszystkie byłyby punktowane „po równo”.

Złożone z osób zewnętrznych Rady uczelni pogłębią proces gwałtownej
komercjalizacji uczelni i nie rozwiążą żadnego z problemów, z jakimi boryka się dzisiaj
szkolnictwo wyższe. Likwidacja wydziałów w najlepszym razie wywoła olbrzymi bałagan.
„Profesura dydaktyczna” to wskrzeszenie żałosnej funkcji „starszego wykładowcy”, znanej z doby PRL. Wykładać na uniwersytecie może tylko ktoś, kto sam prowadzi pracę badawczą.
Zachowanie autonomii wydziałów (nielikwidowanie rad) stanowi oczywistą
gwarancję samorządności uczelni i partycypacji grona profesorskiego w rządzeniu, a przede wszystkim w sprawowaniu kontroli nad procesem awansów.
Przydzielanie kategorii ewaluacyjnych nie wydziałom, ale uczelniom jako całości
doprowadzi do niesprawiedliwości. Każda (lub niemal każda) z nich ma wydziały bardzo
dobre, dobre, słabe i bardzo słabe. Wprowadzenie tego rozwiązania doprowadzi do upadku licznych uczelni regionalnych i przyczyni się do pogłębienia podziału na „Polskę A” i „Polskę B”. Dodatkowe pieniądze powinny trafić tylko do wydziałów najlepszych, na wszystkich uczelniach.
Zniesienie habilitacji poprzez uchylenie jej obowiązku oznaczać będzie krach
humanistyki i totalną dewaluację tytułu profesora nadawanego przez uczelnię, gdyż zostanie nim właściwie każdy, kto ma doktorat. Jest wielce niestosowne i drastycznie godzące w powagę nauki przyznawanie habilitacji komuś, kogo Rada Wydziału nie może wezwać na kolokwium, tylko musi procedować zaocznie. Tak, niestety, wygląda to obecnie.
Oprócz tych fundamentalnych kwestii, mamy przed polską nauką wiele spraw, które
należałoby swobodnie przedyskutować przy okazji nowej legislacji. Do takich zaliczyć trzeba chociażby pięć z nich:
(1) Mamy duże wątpliwości, czy system grantowy – oparty o całkowitą uznaniowość i
„punktozę” – jest rozwiązaniem właściwym. Potrzebne jest raczej poszukiwanie równowagi między trzema strumieniami finansowania nauki, a są to: pensje pracowników naukowych, środki na badania statutowe kierowane do jednostek oraz granty, czyli środki na konkretny projekt.
(2) Najwyższy czas przemyśleć na nowo bilans działania tzw. systemu bolońskiego.
Jego silny wpływ na obniżenie poziomu studiów humanistycznych jest od dawna widoczny.
Postulat przyznania senatom uczelni prawa do organizowania jednolitych pięcioletnich
studiów magisterskich w humanistyce wydaje się niepozbawiony mocnych racji.
(3) Za co najmniej wątpliwą, i wymagającą zastanowienia się, uznajemy koncepcję
przyznania prawa do habilitowania tylko uczelniom mającym kategorie A+, A i B+.
Pozostałym groziłby nieuchronny upadek.
(4) System punktowy w obecnym kształcie jest niemożliwy do utrzymania dla nauk
humanistycznych i społecznych. Ich specyfika nie została w żaden sposób uwzględniona.
Całościowe przemyślenie tej sprawy raz jeszcze i porzucenie tego, co jest jawnym absurdem pozostaje niezbędne.
(5) Wyjątkowo wątpliwe jest proponowane uzależnianie możliwości ubiegania się o
doktorat i habilitację od publikacji w czasopismach zagranicznych. To samo trzeba
powiedzieć o pomyśle przyznawania punktów za książki wydawane tylko w wydawnictwach certyfikowanych, których specjalną listę planuje ułożyć Ministerstwo.
*
Niezbędne byłoby powołanie specjalnej podkomisji przy sejmowej Komisji właściwej
ds. Nauki i Szkolnictwa Wyższego w celu przemyślenia tych wszystkich problemów na
obecnym etapie postępowania legislacyjnego. Z całą odpowiedzialnością popieramy ten zgłoszony już publicznie pomysł. Gremium takie powinno przynajmniej wysłuchać opinii krytyków obecnego projektu ustawy. Ustawodawcy nie wolno zadowolić się deklaracjami rektorów, którzy są „za”, gdyż otrzymają olbrzymią władzę.
Nauka jest dziedziną o wyjątkowej wrażliwości. Rewolucja, którą przygotowali
twórcy tzw. Konstytucji dla Nauki, grozi nieobliczalnymi konsekwencjami. Nie skorzysta na  niej ani środowisko naukowe, ani obecnie rządzący. Obyśmy nie utracili szansy, jaką jest możliwość wypracowania rzeczywistej, odważnej i rozważnej reformy.
11 lutego 2018 r.
1. Prof. dr hab. Jacek Bartyzel, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
2. Dr Michał Białkowski, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
3. Dr hab. Marek Białokur, Uniwersytet Opolski
4. Prof. dr hab. Jan Błeszyński, Uniwersytet Warszawski
5. Dr hab. Sabina Bober, Katolicki Uniwersytet Lubelski
6. Prof. dr hab. Adam Bosiacki, Uniwersytet Warszawski, dyrektor Instytutu Nauk o
Państwie i Prawie
7. Dr hab. Jarosław Cabaj, prof. nadzw., Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w
Siedlcach
8. Dr hab. Piotr Chlebowski, Katolicki Uniwersytet Lubelski
9. Prof. dr hab. Aleksander Chłopecki, Uniwersytet Warszawski
10. Dr hab. Piotr Cichoracki, Uniwersytet Wrocławski
11. Dr hab. Arkadiusz Czwołek, prof. nadzw., Uniwersytet Mikołaja Kopernika
12. Prof. dr hab. Małgorzata Dąbrowska, Uniwersytet Łódzki
13. Dr Rafał Drabik, Instytut Pamięci Narodowej
14. Prof. dr hab. Jan Draus, Rzeszów, przewodniczący Kolegium IPN
15. Dr Sylwia Galij-Skarbińska, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
16. Dr hab. Małgorzata Gmurczyk-Wrońska, prof. nadzw., Instytut Historii PAN
17. Prof. dr hab. Mirosław Golon, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Instytut Pamięci
Narodowej
18. Dr hab. prof. nadzw. Artur Górak, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
19. Prof. dr hab. Bogusław Górka, Uniwersytet Gdański
20. Prof. dr hab. Janusz Gruchała, Uniwersytet Jagielloński
21. Dr hab. Piotr Gryglewski, prof. nadzw., Uniwersytet Łódzki
22. Dr hab. Dariusz Grzybek, Uniwersytet Jagielloński
23. Dr Dariusz Fabisz, Uniwersytet Zielonogórski
24. Prof. dr hab. Igor Hałagida, Uniwersytet Gdański, IPN
25. Dr hab. Waldemar Handke, prof. nadzw., Politechnika Koszalińska
26. Dr hab. Marek Herma, Uniwersytet Pedagogiczny, Kraków
27. Prof. dr hab. Marek Jabłonowski, Uniwersytet Warszawski, prodziekan Wydziału
Informacji, Informacji i Bibliologii
28. Prof. dr hab. Wiesław Jamrożek, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
29. Dr hab. Danuta Jastrzębska-Golonka, prof. Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego,
Bydgoszcz
30. Dr hab. Katarzyna Jedynakiewicz-Mróz, prof. nadzw., Uniwersytet Łódzki
31. Dr Agata Jeziorna, Politechnika Łódzka
32. Dr hab. prof. nadzw. Dariusz Jeziorny, Uniwersytet Łódzki, dyrektor Instytutu Historii
33. Dr hab. Krzysztof Kaczmarski, Instytut Pamięci Narodowej
34. Dr Bartosz Kaczorowski, Uniwersytet Łódzki
35. Dr hab. Paweł Kaczorowski, prof. nadzw., Uniwersytet Kardynała Stefana
Wyszyńskiego
36. Dr hab. Krzysztof Kania, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Toruń
37. Dr hab. Andrzej M. Kaniowski, prof. Uniwersytetu Łódzkiego
38. Prof. dr hab. Marcin Karas, Uniwersytet Jagielloński
39. Dr hab. Piotr Kardela, Instytut Pamięci Narodowej
40. Prof. dr hab. Józef Kargul, Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. Janusza Korczaka,
Warszawa
41. Dr hab. Zbigniew Karpus, prof. nadzw. UMK, dziekan Wydziału Politologii i Studiów
Międzynarodowych
42. Prof. dr hab. Norbert Kasparek, Uniwersytet Warmińsko- Mazurski
43. Prof. dr hab. Krzysztof Kawalec, Uniwersytet Wrocławski
44. Dr hab. Robert Kłaczyński, prof. nadzw., Uniwersytet Pedagogiczny
45. Prof. dr hab. Michał Klimecki, Uniwersytet Mikołaja Kopernika
46. Prof. dr hab. Maciej Kokoszko, Uniwersytet Łódzki
47. Prof. dr hab. Marek Kornat, Instytut Historii PAN, Uniwersytet Kardynała Stefana
Wyszyńskiego
48. Dr hab. Tomasz Kozłowski, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
49. Dr hab. Marcin Krajewski, Uniwersytet Warszawski
50. Dr hab. Marcin Kruszyński, prof. nadzw., Instytut Pamięci Narodowej, Wyższa Szkoła
Oficerska Sił Powietrznych
51. Prof. dr hab. Grzegorz Kucharczyk, Instytut Historii PAN
52. Dr hab. prof. nadzw. Dariusz Kupisz, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
53. Dr hab. Piotr Kwiatkiewicz, prof. Uniwersytetu Zielonogórskiego
54. Dr hab. Jan Lenczarowicz, Uniwersytet Jagielloński
55. Dr hab. Krzysztof Lesiakowski, prof. Uniwersytetu Łódzkiego
56. Dr hab. Rafał Leszczyński, prof. Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w
Warszawie
57. Dr Paweł Libera, Instytut Historii PAN, Instytut Pamięci Narodowej
58. Dr Rafał Łatka, Instytut Pamięci Narodowej
59. Dr hab. Rafał Łętocha, prof. nadzw., PWSZ w Oświęcimiu, Uniwersytet Jagielloński
60. Prof. dr hab. Janusz Łosowski, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin
61. Dr hab. Dariusz Magier, prof. nadzw., Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w
Siedlcach
62. Dr Andrzej Marzec, Uniwersytet Jagielloński
63. Dr hab. Robert Majzner, prof. nadzw., Akademia Jana Długosza w Częstochowie,
dyrektor Instytutu Historii
64. Dr hab. Katarzyna Maksymiuk, prof. nadzw., Uniwersytet PrzyrodniczoHumanistyczny  w Siedlcach
65. Dr Wojciech Marciniak, Uniwersytet Łódzki
66. Dr hab. Maciej Marszał, prof. nadzw., Uniwersytet Wrocławski
67. Dr hab. Iwona Massaka, prof. nadzw., Uniwersytet Mikołaja Kopernika
68. Prof. dr hab. Wojciech Materski, Instytut Studiów Politycznych PAN
69. Dr hab. Dorota Michaluk, prof. nadzw., Uniwersytet Mikołaja Kopernika
70. Dr hab. Janusz Mierzwa, Uniwersytet Jagielloński
71. Prof. dr hab. Krzysztof Mikulski, UMK, Toruń
72. Prof. dr hab. Eugeniusz Mironowicz, Uniwersytet w Białymstoku
73. Dr Wojciech Jerzy Muszyński, Instytut Pamięci Narodowej
74. Prof. dr hab. Aleksander Nalaskowski, Uniwersytet Mikołaja Kopernika
75. Prof. dr hab. Andrzej Nowak, Instytut Historii PAN, Uniwersytet Jagielloński
76. Prof. dr hab. Janusz Odziemkowski, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego
77. Dr hab. Tomasz Olchanowski, Uniwersytet w Białymstoku
78. Prof. dra hab. Edward Opaliński, Instytut Historii PAN, Uniwersytet Jana
Kochanowskiego (Filia w Piotrkowie Trybunalskim)
79. Dr hab. Zbigniew Osiński, prof. nadzw., Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
80. Prof. dr hab. Waldemar Paruch, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
81. Prof. dr hab. Tomasz Pawelec, Uniwersytet Śląski
82. Dr hab. Jacek Pietrzak, prof. Uniwersytetu Łódzkiego
83. Dr hab. Robert Piętek, prof. nadzw., Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w
Siedlcach
84. Prof. dr hab. Tadeusz Pilch, Uniwersytet Warszawski
85. Dr hab. Mateusz Pilich, Uniwersytet Warszawski
86. Prof. dr hab. Krzysztof Pilarczyk, Uniwersytet Jagielloński
87. Dr hab. Ryszard Piotrowski, prof. Uniwersytetu Warszawskiego
88. Dr hab. Danuta Plecka, prof. nadzw. UMK, Toruń; Uniwersytet Zielonogórski
89. Dr hab. Jan Pisuliński, prof. nadzw., Uniwersytet Rzeszowski
90. Dr hab. Jacek Piszczek, prof. nadzw., Instytut Ochrony Roślin – Państwowy Instytut
Badawczy
91. Prof. dr hab. Jerzy Poczobut, Uniwersytet Warszawski
92. Prof. dr hab. Bogusław Polak, Politechnika Koszalińska
93. Dr hab. Michał Polak, prof. nadzw., Politechnika Koszalińska
94. Dr hab. Ryszard Polak, prof. nadzw., Akademia Wychowania Fizycznego, Warszawa
95. Prof. dr hab. Wojciech Polak, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
96. Dr hab. Zdzisław Polcikiewicz, prof. nadzw., Uniwersytet Mikołaja Kopernika
97. Dr hab. prof. nadzw. Robert Ptaszek, Katolicki Uniwersytet Lubelski
98. Dr Małgorzata Ptasińska, Uniwersytet Warszawski, Instytut Pamięci Narodowej
99. Dr hab. Jarosław Rabiński, Katolicki Uniwersytet Lubelski
100.Prof. dr hab. Andrzej Rachuba, Instytut Historii PAN
101.Prof. dr hab. Jerzy Rajman, Uniwersytet Pedagogiczny, Kraków
102.Dr hab. Elżbieta Rączy, prof. Uniwersytetu Rzeszowskiego
103.Dr hab. Marek Rewizorski, prof. nadzw., Uniwersytet Gdański
104.Dr hab. Zbigniew B. Rudnicki, prof. nadzw., Uniwersytet Pedagogiczny, Kraków
105.Dr hab. Tadeusz Rutkowski, Uniwersytet Warszawski
106.Dr hab. Karol Sacewicz, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski, IPN
107.dr hab. Wiesława Sajdek, prof. Akademii Jana Długosza w Częstochowie
108.Prof. dr hab. Jan Wiktor Sienkiewicz, Uniwersytet Mikołaja Kopernika
109.Dr hab. Marek Sioma, prof. nadzw., Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, dyrektor
Instytutu Historii
110.Dr hab. Tomasz Sikorski, prof. nadzw., Uniwersytet Szczeciński
111.Dr hab. Paweł Skibiński, Uniwersytet Warszawski
112.Dr hab. Henryk Słoczyński, Uniwersytet Jagielloński
113.Dr hab. Maria Starnawska, prof. nadzw., Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach
114.Dr hab. Michał Strzelecki, prof. nadzw., Uniwersytet Mikołaja Kopernika
115.Prof. dr hab. Włodzimierz Suleja, Uniwersytet Wrocławski, dyrektor Biura Badań
Historycznych
116.Dr hab. Mirosław A. Supruniuk, Uniwersytet Mikołaja Kopernika
117.Dr hab. Krzysztof Sychowicz, Państwowa Wyższa Szkoła Informatyki i
Przedsiębiorczości w Łomży, IPN
118.Prof. dr hab. Marek Szulakiewicz, Uniwersytet Mikołaja Kopernika
119.Dr hab. Mirosław Szumiło, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
120.Dr hab. Jan Szumski, UKSW, Instytut Pamięci Narodowej
121.Prof. dr hab. Maria Szyszkowska, Uniwersytet Warszawski
122.Prof. dr hab. Bogusław Śliwerski, Uniwersytet Łódzki, przewodniczący Komitetu
Nauk Pedagogicznych PAN
123.Dr hab. Cezary Taracha, prof. Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
124.Prof. dr hab. Jacek Tebinka, Uniwersytet Gdański
125.Dr Aleksander Temkin, przewodniczący Komitetu Kryzysowego Humanistyki
Polskiej
126.Dr hab. Jacek Tylicki, prof. nadzw., Uniwersytet Mikołaja Kopernika
127.Dr hab. Maciej Urbanowski, Uniwersytet Jagielloński
128.Dr hab. Dominika Wajda, Uniwersytet Warszawski
129.Prof. dr hab. Violetta Wasilewska-Krawczyk, Uniwersytet Łódzki
130.Ks. dr Jarosław Wąsowicz SDB, Archiwum Salezjańskie Inspektorii Pilskiej, WSD
Towarzystwa Salezjańskiego w Lądzie
131.Dr hab. Dorota Wereda, prof. nadzw., Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w
Siedlcach
132.Ks. dr hab. Zbigniew Werra, prof. nadzw., Politechnika Koszalińska
133.Prof. dr hab. Adam Wielomski, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego
134.Dr hab. Elżbieta Wojcieszyk, Instytut Pamięci Narodowej
135.Prof. dr hab. Tadeusz Wolsza, Instytut Historii PAN, Uniwersytet Kazimierza
Wielkiego w Bydgoszczy
136.Dr hab. Marian Wolski, prof. nadzw., Uniwersytet Papieski Jana Pawła II, Kraków
137.Prof. dr hab. Wiesław J. Wysocki, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego
138.Dr hab. Grzegorz Zackiewicz, Uniwersytet w Białymstoku
139.Ks. dr hab. Dominik Zamiatała, prof. nadzw., Uniwersytet Kardynała Stefana
Wyszyńskiego
140.Prof. dr hab. Marzenna Zaorska, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie
141.Prof. dr hab. Zbigniew Zaporowski, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
142.Prof. dr hab. Radosław Zenderowski, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego
143.Ks. prof. dr hab. Zygmunt Zieliński, Katolicki Uniwersytet Lubelski, emeritus
144.Prof. dr hab. Stanisław Żerko, Akademia Marynarki Wojennej w Gdyni, Instytut
Zachodni (Poznań)
145.Dr hab. Radosław Żurawski vel Grajewski, prof. nadzw., Uniwersytet Łódzki

Bez kontry wobec ‚Rekontry’

b

Bez kontry wobec ‚Rekontry’

W końcówce przeszłego już roku w Warszawskiej [ 22-28 grudnia 2017 r] ukazał się tekst „Kasta krakowskich akademików apeluje”, publicysty tego tygodnika podpisującego się jako ‚Rekontra’ . Tekst jakoś przeszedł bez echa jak wynika z penetracji internetu. A szkoda. Tytuł jest zachęcający do refleksji a treść jeszcze bardziej.

Mnie tekst zainteresował, bo jakoś nawiązuje do tego co ja od lat piszę a autor używa podobnych określeń jak ‚akademicy’ (a nie chodzi tu o miejsca hotelowe dla studentów, tylko do gremiów akademickich) , czy „kasta” o czym niedawno pisałem w Nowym Państwie [ https://blogjw.wordpress.com/2017/11/04/nadzwyczajne-kasty-w-togach/ ] podkreślając zjawisko przenikania się dwóch nadzwyczajnych kast – sędziowskiej i akademickiej. I o tym też jest tekst  ‚Rekontry’ co mnie cieszy, bo pokazuje, że mój punkt widzenia jakby się rozszerzał.

Najpierw problem został skadrowany teleobiektywem, a teraz zaczynamy kadrować obiektywem szerokokątnym, a w takim kadrze znalazła się też pajęczyna oplatająca środowisko akademickie.

Choć mam temperament polemiczny kontry wobec ‚Rekontry’ nie będzie. Podzielam argumenty.

Kasta akademicka, także krakowska, podkreśla swą apolityczność, ale jak uznaje, że jej interesy lub kasty z niej zrodzonej są zagrożone zaraz miesza się do polityki. Apeluje do prezydenta, zresztą członka – choć wyrodnego- wspólnoty akademickiej UJ i jednocześnie prawniczej, aby zawetował ustawy sędziowskie, bo zagrażają demokracji.

Wśród apelowników jest dynastia Zollów, związanych z KODem. Na marszach i wiecach bryluje Zoll – młodszy, gdy starszy – obecna głowa dynastii podnosi, że idziemy drogą „ Od dyktatury do demokracji i z powrotem’ dając do zrozumienia, że w jego pojmowaniu rzeczy demokracja to już była a teraz trzeba się bronić przed powrotem do totalitaryzmu.

Całkiem sobie zapomniał jak to jako rzecznik praw obywatelskich bronił standardów prawa ‚jaruzelskiego’ pozwalającego utajniać niecne poczynania wobec wrogów systemu dyktatury [https://wobjw.wordpress.com/tag/pasja-akademicka/ ]. Tym samym zabezpieczał m. in. poczynania KO ‚Zebu’ – w III RP strażnika tajnych teczek UJ z lat 80-tych, a zarazem jego przełożonego jako rektora uczelni. Co to była za demokracja skoro rzecznik praw obywatelskich nie bronił praw obywateli tylko ich ciemiężców, którym podlegał ( demokratycznie ?).

W moim przekonaniu Zoll- starszy stał na straży bezprawia dyktatury komunistycznej, zamiast stać na straży Konstytucji III RP, której naruszanie zarzuca obecnemu prezydentowi.

Niestety chyba tylko ja taką postawę stawiałem pod pręgierzem opinii publicznej, więc nie bez powodu mnie stawia się pod pręgierzem wymiaru (nie)sprawiedliwości – bo naruszam żywotne interesy i to kast obu razem i to jednocześnie.

‚ Rekontra’ podnosi tez zjawisko pajęczyny akademickiej, którą kiedyś ilustrowałem a w ‚wywiadzie z chuliganem’ [https://www.youtube.com/watch?v=ZWncFiFp6VE ] spopularyzowano. Ja pominąłem w swym schemacie pajęczynę mieszkaniową, jako że afery mieszkaniowe z udziałem członkini tak kasty akademickiej, jak i prawniczej,  nie były jeszcze tak znane, a ja w sprawach mieszkaniowych zresztą nigdy nie byłem mocny. W czasach PRLu tułałem się przez lata nie mając szans, ani ochoty, aby wejść do mieszkań zasiedlanych przez kasty chowu komunistycznego.

‚Rekontra’ chyba jest dobrze w tej materii zorientowany pisząc, że rektor Koj mieszkał w tym samym mieszkaniu co Teodor Marchlewski – też rektor, tyle że czasów stalinowskich, który stał się jego teściem. Ja go – tzn. Koja- znałem jedynie na platformie wydziałowej, (Rada Wydziału BiNoZ) no i z Towarzystwa Przyrodników, gdzie nader często bywałem zapraszany także do dyskusji przez żonę Aleksandra z dynastii Kojów i jednocześnie córkę Teodora z dynastii Marchlewskich, o czym wtedy nie miałem nawet pojęcia.

Historia rzuciła nas na pozycje przeciwstawne.

Aleksander jeszcze w randze prorektora czyścił UJ z elementu wrogo nastawionego do przewodniej siły narodu, a ja jako ten element musiałem mury opuścić, aby były one czyste. I tą czystość zachowały do dnia dzisiejszego, jak wynika nie tylko z moich tekstów, ale także z tekstu ‚Rekontry’.

Dodać tylko należy, że tak rektor – teść Teodor, jak i rektor trzech kadencji – Aleksander spoczywają w Alei Zasłużonych, w końcu dla oczyszczenia uczelni z elementu niewłaściwego obaj się zasłużyli.

‚Rekontra’ przywołuje też Kazimierza Wykę przewodniczącego Klubu Demokratycznej Profesury UJ w czasach stalinowskich [także członka prezydium Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej w 1952 r.], kiedy profesorowie UJ, podobnie jak dziś, bronili demokracji przed faszystami.

Warto o tym pamiętać, że to już kiedyś było, choć o tym się nie pamięta i Kazimierz Wyka niedawno awansował nawet do Wielkiej Księgi Patriotów.

Może i Zollowie do takiej księgi też kiedyś trafią, gdy Koj przez jagiellońskich historyków uznany już został za pogromcę partyjniaków, mimo że – a może właśnie dlatego – ci za jego kadencji mieli się jeszcze lepiej niż przed medialnym obaleniem komunizmu.

Ja kontry wobec takich awansów już pisałem i dobrze by było aby i ‚Rekontra’ coś do tego dorzucił i mam nadzieję, że się tego doczekam.

Apel weteranów niepodległościowych w sprawie Zygmunta Miernika

plakat

Apel weteranów  niepodległościowych w sprawie Zygmunta Miernika

solidarni2010.pl

INFORMACJA

Od 6 miesięcy Zygmunt Miernik, były internowany, odsiaduje wyrok za protest tortowy wykonany przez Niezłomnych weteranów wobec sądowej ochrony zbrodniarzy komunistycznych.
Łamane są nadal podstawowe prawa więźnia sumienia III RP.
Do uczciwego i jawnego procesu oraz godnego traktowania.
Podczas transportu Z.Miernik  był skuwany kajdanami za ręce i nogi.
http://serwis21.blogspot.com/2016/11/zygmunt-miernik-wiezien-sumienia-ukadu.html
Nadzoruje jego uwięzienie sędzia zbrodniarz komunistyczny, który skazywał patriotów w stanie wojennym.
Odmawia się Z. Miernikowi  prawa do statusu więźnia politycznego.
https://www.rpo.gov.pl/pl/content/wizyta-reprezentant%C3%B3w-miasteczka-protestu-%E2%80%9Euwolni%C4%87-miernika%E2%80%9D-w-biurze-rpo

Grupa weteranów wystosowała w tej sytuacji apel do władz.

Prosimy o jego publikację.

/-/ Ireneusz Wolański
Biuro Prasowe  Niezłomni
Miasteczko protestu UWOLNIC MIERNIKA !
przed Sądem Najwyższym
Warszawa 10 I 2017
Systematyczne relacje z protestu na
http://solidarni2010.pl/33741-wzywamy-dolacz-akcja-niezlomnych-uwolnic-miernika—aktualizacja-na-biezaco.html

kajdany

[zdj. Józef Wieczorek]

11 stycznia 2017

Premier Rządu RP Beata Szydło

Ministra Sprawiedliwości

Zbigniewa Ziobro

Minister Kancelarii Prezydenta RP

Zofia Romaszewska

 

Apel

My niżej podpisani domagamy się respektowania statusu więźnia politycznego wobec Zygmunta Miernika oraz jego zwolnienia z więzienia.

KORNEL MORAWIECKI – Wrocław
Marszałek Senior Sejmu RP VIII kadencji, przywódca Solidarności Walczącej
Sylwetka: https://pl.wikipedia.org/wiki/Kornel_Morawiecki

LESZEK  MROCZKOWSKI – Warszawa
Pułkownik  Zrzeszenia „Wolność i Niepodległość”, odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Leszek_Andrzej_Mroczkowski

ANDRZEJ MELAK – Warszawa
Komitetu Katyński, KPN, poseł PiS. Więzień polityczny PRL.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Andrzej_Melak

JÓZEF BRYNKUS – Wadowice
historyk i nauczyciel akademicki, antykomunista, doktor habilitowany nauk humanistycznych, poseł Kukiz15.   https://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Brynkus

NINA MILEWSKA – Gdańsk
Uczestnik Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela (ROPCiO), odczytała akt założycielski KPN przed Grobem Nieznanego Żołnierza 1.IX.1979 r., Stowarzyszenie więźniów politycznych GODNOŚĆ, publicystka.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Nina_Milewska

ADAM MACEDONSKI – Kraków
Nurt Niepodległościowy, ROPCiO, założyciel KPN i Komitetu Katyńskiego
Nestor opozycji. Znany grafik. https://pl.wikipedia.org/wiki/Adam_Macedo%C5%84ski

STEFAN KUCHARZEWSKI – Lublin
ROPCiO, założyciel KPN. Nestor antykomunistycznej opozycji. Lekarz.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Stefan_Julian_Kucharzewski

KRZYSZTOF BZDYL – Kraków
ROPCiO, założyciel KPN, Światowy Związek Żołnierzy AK. Więzień polityczny PRL.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Krzysztof_Bzdyl

MIROSŁAW CHOJECKI  – Warszawa
Uczestnik protestów studenckich 1968 roku. Współtwórca poligrafii KSS KOR oraz Komitetu Strajkowego Stoczni Gdańskiej w 1980 roku. Organizował Biuro emigracyjne NSZZ „Solidarność” podczas stanu wojennego. Współtwórca studia Video-Kontakt oraz  Stowarzyszenia Wolnego Słowa.
http://www.encysol.pl/wiki/Miros%C5%82aw_Chojecki

BOHDAN URBANKOWSKI – Warszawa
Poeta, dramaturg i filozof. Twórca  Konfederacji Nowego Romantyzmu. Po rozbiciu przez władze w 1978 roku ruchu Nowego Romantyzmu w Bytomiu związał się z nurtem niepodległościowym opozycji, był współredaktorem wielu wydawnictw podziemnych. Stypendysta Instytutu im. Piłsudskiego w Nowym Jorku i Editions Dembinski w Paryżu. Po wprowadzeniu stanu wojennego jako działacz „Solidarności” został usunięty z pracy w Polskim Radio. Został kierownikiem literackim Teatru im. Szaniawskiego w Płocku  oraz jako zastępca red. nacz. miesięcznika „Poezja”.  W 1986 na żądanie POP PZPR przy ZLP został wyrzucony z „Poezji” za druk fragmentów „Czerwonej mszy”.  Publikował w berlińskim „Poglądzie”, łódzkim „Przedświcie”, „Tu Teraz” (podziemne pismo nauczycieli), piśmie „Słowo podziemne”, a przede wszystkim w wydawnictwach KPN. Redagował „Przyszłość Polski” i „Konfederata”.  Doradca ds. kultury i wychowania w Ministerstwie Obrony Narodowej w rządzie premiera Jana Olszewskiego, publicysta „Gazety Polskiej”. Od 2010 r  przewodniczący Rady Programowej Związku Piłsudczyków, a także prezesem odnowionego Oddziału Związku Literatów Polskich w Warszawie.  Autor ponad 50 książek – dramatów, esejów i zbiorów poezji m.in: „Myśl romantyczna”, „Absurd – ironia – czyn”,” monografie: Adama Mickiewicza, Fiodora Dostojewskiego, Józefa Piłsudskiego, Karola Wojtyły i Zbigniewa Herberta. Nagradzany na międzynarodowych konkursach. Autor Czerwonej mszy czyli uśmiechu Stalina w której przedstawił życiorysy twórców kultury w okresie PRL. Za działalność literacką w drugim obiegu otrzymał Medal Solidarności „Zasłużony w Walce o Niepodległość Polski i Prawa Człowieka”, za patriotyczny charakter twórczości Medal Polonia Mater Nostra Est  oraz Laur Posła Prawdy i tytuł Księcia Poetów.  https://pl.wikipedia.org/wiki/Bohdan_Urbankowski

STANISŁAWA KOROLKIEWICZ – Białystok
Konfederacja Polski Niepodległej, kieruje stowarzyszeniem represjonowanych w PRL
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Stanis%C5%82awa_J%C3%B3zefa_Korolkiewicz

JANUSZ FATYGA – Łódź i Kraków
Były funkcjonariusz MO, który wspierał opozycję.
Uczestnik ROPCIO i KPN. Patron stowarzyszenia „III Konspiracji” w Łodzi
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Janusz_Fatyga

JAN RACZYCKI – Bydgoszcz
Prezes Stowarzyszenia Osób Represjonowanych w PRL „Przymierze”
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Jan_Raczycki

JADWIGA CHMIELOWSKA – Sosnowiec
Aktywistka NSZZ „Solidarność” Zarządu Regionu Śląsko-Dąbrowskiego (1981), ukrywała się do 1989 r działając w Solidarności Walczącej, obecnie dziennikarz we władzach SDP.   http://www.encysol.pl/wiki/Janina_Jadwiga_Chmielowska

ZYGMUNT KORUS – Chorzów
Uczestnik Międzyuczelnianego Komitetu Strajkowego w 1968 r. w Krakowie.
Więzień polityczny PRL. Prowadzi Klub Gazety Polskiej w Chorzowie, literat
Sylwetka: http://naszeblogi.pl/blog/42

BOGDAN BARDON – Opole
Szef regionu NSZZ „Solidarność”, działacz KPN. Więzień polityczny PRL. Odmówił kilka tygodni temu przyjęcia odznaczenia państwowego na znak protestu wobec bezkarności zbrodniarzy komunistycznych i więzieniu zarazem Zygmunta Miernika
https://www.ngopole.pl/2014/11/13/bardon-przypomina-kim-sa-lukawiecki-i-jalowiecki-ktorzy-poparli-jarmuziewicza-i-ociepe-kandydatow-na-prezydenta-opola/

ANDRZEJ SOBIERAJ – Radom
Szef regionu NSZZ „Solidarność”, organizował Komitet Obrony Więzionych za Przekonania (KOWzaP) i struktury KPN. Współzałożyciel Ogólnopolskiej Federacji Stowarzyszeń Osób Represjonowanych w Stanie Wojennym.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Andrzej_Sobieraj

ALOJZY PIETRZYK – Jastrzębie
Działacz związkowy i poseł na Sejm RP I kadencji – wnioskodawca votum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej. 13-15 XII 1981 uczestnik strajku na KWK Manifest Lipcowy, internowany w stanie wojennym. Szef Regionu Śląskiego NSZZ „Solidarność” w latach 1990-92.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Alojzy_Pietrzyk

MAŁGORZATA ZWIERCAN – Gdynia
Poseł na Sejm VIII Kadencji (Wolni i Solidarni),  działacz Solidarności Walczącej,
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ma%C5%82gorzata_Zwiercan

ROMAN ZWIERCAN – Gdynia
Działacz Solidarności Walczącej, więzień polityczny pozbawiony wolności łącznie przez 3,5 roku, poszukiwany listami gończymi w PRL łącznie 5 lat, aż do kwietnia 1991 roku !    https://pl.wikipedia.org/wiki/Roman_Zwiercan

ADAM BOROWSKI  – Warszawa
relegowany ze studiów po 13 XII 1981. Organizator Międzyzakładowego Robotniczego Komitetu „Solidarności”. Inicjator akcji uwolnienia postrzelonego przez milicję Jana Narożniaka. W 1983 r. został za to skazany na 6 lat więzienia. Działacz Solidarności Walczącej. Uczestniczył w podziemnym ruchu wydawniczym, organizował wydawnictwa Wers , Prawy Margines i „Volumen”. Działał w Lidze Republikańskiej. Zasiada w Komitecie Honorowym Fundacji „Łączka”,
https://pl.wikipedia.org/wiki/Adam_Borowski

JACEK  SMAGOWICZ – Kraków
Założyciel Wolnych Związków Zawodowych w Polmozbycie Kraków w 1980 roku. Członek Zarządu Regionu NSZZ ”Solidarność” Małopolska, w latach 1992-2011 w Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ”Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego organizator strajku okupacyjnego w Polmozbycie Kraków. Internowany w ośrodkach: w Załężu k. Rzeszowa i Uhercach. Współorganizator wieców w Nowej Hucie czy pod Wawelem. Piechur Marszu Szlakiem I Kompanii Kadrowej. Uczestnik Komisji Weryfikacyjnej funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa w Małopolsce.   https://pl.wikipedia.org/wiki/Jacek_Smagowicz

CZESŁAW NOWAK – Gdańsk
Prezes Stowarzyszenia ,,Godność”  Brał udział w strajkach grudnia 1970. W sierpniu 1980 organizował strajk w porcie. W latach 80. redagował niezależne pismo Solidarności „Portowiec”. Od 13 do 21 grudnia 1981 organizował spacyfikowany przez ZOMO strajk w swoim zakładzie pracy. W lutym 1982 tymczasowo aresztowany i zwolniony z pracy, następnie skazany na karę 4 lat i 6 miesięcy więzienia. Ponownie karany kilkutygodniowym aresztem w 1988. W III RP członek rady nadzorczej spółki akcyjnej Port Gdański Eksploatacja. Poseł X kadencji kontraktowej z listy Komitetu Obywatelskiego i I kadencji z listy Porozumienia  Centrum. W latach 1998–2006 pełnił funkcję radnego miasta Gdańsk (kandydował z z listy Akcji Wyborczej Solidarność oraz w 2002 z listy Platformy Obywatelskiej).

WALDEMAR PERNACH – Warszawa
Elektryk w Hucie Warszawa, 1970-2002 pracownik energetyki, m.in. Naczelnik Wydz. w Zjednoczeniu Energetyki, dyr. Centrali Zaopatrzenia Energetyki.
1978-1980 współpracownik KSS KOR, prelegent na spotkaniach z robotnikami ZM Ursus (we współpracy z Henrykiem Wujcem). Od IX 1980 w „S”, współorganizator „S” w sektorze energetyki, doradca przewodniczącego Komisji Krajowej Energetyki „Solidarności”. 17 XII 1981 internowany w Ośr. Odosobnienia w Warszawie-Białołęce, zwolniony w VIII 1982. W 1982 współorganizator Klubów Myśli Robotniczej (przy udziale prof. Jana Strzeleckiego);  Od 1983 roku współzałożyciel Grupy Politycznej Baza i redaktor podziemnego pisma „Baza”, od V 1987 w Porozumieniu Partii i Organizacji Niepodległościowych. Organizator tajnej współpracy energetyków polskich i francuskich (m.in. staże specjalistów). 1984-1988 działacz Komitetu Pomocy Dzieciom Internowanych i Prześladowanych przy kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie (kierowanego przez hr. Izabelę Dzieduszycką). Malarz, autor wystawianych w warszawskich kościołach obrazów o tematyce więziennej. W 1990 współzałożyciel PC, 1992-2002 wiceprezes Ruchu Trzeciej Rzeczypospolitej. współzałożyciel Porozumienia Organizacji Niepodległościowych  W 2003 współzałożyciel Stowarzyszenia Wolnego Słowa.  Autor licznych książek oraz  publikacji na portalu prawica.net.    http://www.encysol.pl/wiki/Waldemar_Pernach

AGATA MICHAŁEK- BUDZICZ – Kraków
KPN, NZS, PPS, założyciel Ruchu Wolność i Pokój (WiP) oraz Polskiej Sekcji Ligii Obrony Praw Człowieka. Animatorka ruchu ekologicznego. Wygrała precedensowy proces cywilny przeciwko SB w PRL. Prezes Stowarzyszenia na Rzecz Ochrony Pamięci Narodu Polskiego „Pro Patria, Pro memoria”. http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Agata_Micha%C5%82ek-Budzicz

EUGENIUSZ SZOSTAK – Warszawa
Zorganizował w 1963 roku konspiracyjną młodzieżową organizację antykomunistyczną. Więziony za to na Rakowieckiej. Pasjonat likwidacji obelisków okupacyjnej armii radzieckiej. Działacz KPN-Niezłomni. http://niezalezna.pl/81212-skazany-za-gomulki-sadzony-w-iii-rp-za-zniszczenie-pomnika-armii-czerwonej

ADAM GIERA – Olkusz
Wywołał bunt w jednostce LWP podczas napaści na Czechosłowację w 1968 roku.
Za udział w protestach na wybrzeżu w 1970 r. wieziony dwa lata w Rawiczu. Wiceprzewodniczący NSZZ Solidarność Regionu Śląsko-Dąbrowskiego. Internowany dwa razy. Organizator górniczych strajków 1988 r. Postawił pomnik ofiar komunizmu w Olkuszu. Organizował protesty społeczne wobec bezkarności zbrodniarzy komunistycznych na procesie w Katowicach. Pobity (złamano mu rękę) przez policjantów na procesie ZOMO-wców morderców z KWK „Wujek”
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Adam_Giera

JANUSZ OLEWIŃSKI – Siedlce
We władzach regionalnych NSZZ „Solidarność” . Pobity podczas pacyfikacji internowanych w Kwidzynie 14.VIII.1982 r. Przewodniczący Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Internowanych i Represjonowanych oraz Federacji Stowarzyszeń Osób Represjonowanych w Stanie Wojennym
http://katalog.bip.ipn.gov.pl/showDetails.do?idx=O&katalogId=4&subpageKatalogId=4&pageNo=1&nameId=7690&osobaId=70153&
http://fundacjagp.pl/index.php/soss/150-janusz-olewinski http://internowani-represjonowani.pl.tl/

PIOTR HLEBOWICZ – Barwałd Górny
Ogólnopolski Komitet Oporu Rolników, NSZZ Solidarność Rolników Indywidualnych, Autonomiczny Wydział Wschodni „Solidarności Walczącej”.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Piotr_Hlebowicz

JÓZEF PINTERA – Bydgoszcz
KOWzaP, Solidarność Walcząca i przewodniczący Stowarzyszenia Osób Internowanych w obozach wojskowych LWP „Chełminiacy 1982”.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=J%C3%B3zef_Jan_Pintera

JANUSZ SZKUTNIK – Rzeszów
NSZZ „S” RI, KOWzaP, Solidarność Walcząca
Uczestnik Komisji Weryfikacyjnej funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa na Podkarpaciu.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Janusz_Szkutnik

RYSZARD PIEKART  – Siedlce
Współzałożyciel KPN w 1979 roku, więzień stanu wojennego, pobity przez Służbę Więzienną w Kwidzynie, sekretarz Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Internowanych i Represjonowanych

LECH OSIAK – Jastrzębie
NSZZ Solidarność, Solidarność Walcząca, przywódca strajków górniczych.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Lech_Osiak

JERZY ZACHAROW – Zamość
NSZZ Solidarność, internowany. Zwolniony z pracy. Kultywuje tradycje Strzelca.
Radny Zamościa (PiS). Przewodniczący Stowarzyszenia Internowanych Zamojszczyzny.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Jerzy_Wies%C5%82aw_Zacharow

JERZY GRZEBIELUCH – Ogrodzieniec
Od 1977 współpracownik KSS KOR. Kolportował m.in. „Lasek Katyński”. Współpracownik Kazimierza Świtonia. Redagował pisma Komitetu Samoobrony Chłopskiej Ziemi Grójeckiej „Placówka”, współzałożyciel NSZZ Solidarność Rolników. Internowany w Strzelcach Opolskich, Uhercach (uczestnik buntu więźniów), Załężu, Zabrzu-Zaborzu, Grodkowie. W 1984 zatrzymany pod fałszywym zarzutem próby otrucia krów w pobliskim PGR. Podczas przesłuchań wielokrotnie pobity przez SB-manów, przetrzymywany na komendach MO bez nakazu aresztowania.
http://www.encysol.pl/wiki/Jerzy_Grzebieluch

MACIEJ KUBLIKOWSKI  – Siedlce
Organizator manifestacji z roku 1968, przewodniczący siedleckiej „Solidarności” w roku 1981, internowany, uczestnik głodówki w obronie historii. Założyciel Stowarzyszenia Ruch Kontroli Wyborów  – Ruch Kontroli Władzy.
http://stowarzyszenierkw.org/163-maciej-kublikowski

RYSZARD MATUSIAK – Jelenia Góra
Wiceprzewodniczący zarządu regionu w Jeleniej Górze w 1981 roku. W stanie wojennym od 13 grudnia 1981 do 23 grudnia 1982 był internowany w Kamiennej Górze, Głogowie, Grodkowie i Uhercach.  W latach 1992–2002 przewodniczący zarządu regionu NSZZ „Solidarność” w Jeleniej Górze. Z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność pełnił mandat poselski w Sejmie III kadencji (1997–2001). W 2004 został wybrany na senatora w okręgu legnickim Ligi Polskich Rodzin.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ryszard_Matusiak

ANNA KOŁAKOWSKA – Gdańsk
Od X 1980 w RMP w pismie „Bratniak”. 2 III 1982 aresztowana, wyrokiem Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni skazana na 3 lata więzienia i osadzona w ZK w Bydgoszczy-Fordonie (jako 17-latka najmłodsza dziewczyna więzień polityczny stanu wojennego), relegowana z VI LO. Od 1985 w LDPN, członek Rady Politycznej; współpracowniczka TZR Środkowo-Wschodniego „Solidarności” w Lublinie; drukarz  pism podziemnych, m.in. „Polityki Polskiej”, „Gazety Politycznej”, „Niepodległości”, „Antyku”. Współorganizowała demonstracje studenckie na KUL. W 1985 uczestniczka głodówki rotacyjnej o uwolnienie więźniów politycznych, zorganizowanej przez Annę Walentynowicz w podziemiach kościoła Narodzenia NMP w Krakowie-Bieżanowie u ks. Adolfa Chojnackiego.     http://www.encysol.pl/wiki/Anna_Stawicka-Ko%C5%82akowska

TADEUSZ WASNIEWSKI – Białystok
Wielokrotny więzień polityczny PRL-u,  skazany wpierw w 1954r. przez Wojskowy Sąd Rejonowy na 4 lata więzienia. Przewodniczący Komitetu Założycielskiego „Solidarności” na Politechnice Białostockiej. Członek Prezydium MKZ Białystok. Członek Zarządu Regionu Białystok NSZZ „S” (1981). Delegat na I Krajowy Zjazd Delegatów „S” w Gdańsku. Internowany 13.12.1981 – 31.03 1982. Sygnatariusz deklaracji tzw. „Apelu stu” nawołującej do bojkotu wyborów do Sejmu PRL w 1985r. Członek Stowarzyszenia: Klub Więzionych, Internowanych, Represjonowanych w Białymstoku.    http://www.encysol.pl/wiki/Tadeusz_Wa%C5%9Bniewski

STANISŁAW MATEJCZUK – USA
Koordynator Główny Polonia Semper Fidelis, w latach 1977-1979 organizator Patriotycznego Zrzeszenia Studentów Polskich na Górnym Śląsku, działacz zarządu NZS KUL, wieloletni więzień polityczny PRL, dyrektor Keston College w Oxfordzie, dyrektor w Amnesty International w USA, sekretarz Kongresu Polonii Amerykańskiej w Nowym Jorku, współorganizator i wiceprzewodniczący Akcji Polskiej w USA, historyk, publicysta, wydawca dwutygodnika PSF http://niepoprawni.pl/blogi/stanislaw-matejczuk

JANUSZ SMACZNY  –  Bialystok
1976-1981 student Politechniki Białostockiej, Instytut Architektury. W 1981 plastyk dekorator Zarządu Regionu „Solidarności” Białystok. W  1980 współinicjator Komitetu Założycielskiego NZS PB, autor loga NZS, plakatów rocznicowych i niepodległościowych, przewodniczący Uczelnianej Komisji Koordynacyjnej, przewodniczący NZS PB, delegat na I Krajowy Zjazd NZS w Krakowie. Współorganizator Uczelnianego KOWzP (wraz z Mieczysławem Maliszewskim, Markiem Powichrowskim, Tadeuszem Waśniewskim), 25 V 1981 uczestnik pikiety KOWzP przed KW PZPR; 27 III 1981 koordynator strajku ostrzegawczego na Politechnice, 23 XI – 12 XII 1981 strajku okupacyjnego tamże. Od 1981 w KPN.
Od 13 XII 1981  w ukryciu, organizator druku i kolportażu wydawnictw podziemnych, m.in. pierwszych w Białymstoku ulotek przeciwko stanowi wojennemu, 31 XII 1981 organizator akcji plakatowej w Białymstoku, uczestnik zebrań konspiracyjnych. Od 1983 na rencie.    http://www.encysol.pl/wiki/Janusz_Smaczny

dr DANIEL ALAIN KORONA
Działacz NZS SGPIS i współpracownik działu zagranicznego NSZZ „Solidarność Regionu Mazowsze represjonowany w PRL, zatrzymany 11 listopada 1986 r. pod zarzutem nielegalnego kolportażu i skazany przez Kolegium ds. Wykroczeń, aktualny prezes Stowarzyszenia Walczących o Niepodległość 1956-89 i Stowarzyszenia Interesu Społecznego WIECZYSTE
http://swn1956-89.blogspot.com/2015/11/korona-daniel-alain.html

BARBARA BUTLER – BŁASIŃSKA – Warszawa
Córka powstańców warszawskich. Emerytowany nauczyciel akademicki (relegowana z liceum w 1968 r.). Kieruje Stowarzyszeniem Kombatantów  – Duszpasterstwa Weteranów Kawalerii i Artylerii Konnej II RP. Przeciwstawiła się złodziejskiej „reprywatyzacji” kamienic w stolicy.
http://www.naszdziennik.pl/polska-kraj/43101,wdziecznosc-wladz-warszawy-wobec-jej-obroncow.html

KRZYSZTOF KORCZAK – Szczecin
Od IX 1980 w „Solidarności” przy Urzędzie Miasta Szczecin. Po 13 XII 1981 zwolniony z pracy, 1982-1986 katecheta w parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. 1982 szef grupy oporu, redaktor podziemnego tygodnika „Jedność”; od 1985 współorganizator szczecińskiego Oddziału Solidarności Walczącej, wydawca podziemnego pisma „Gryf”, współorganizator manifestacji, akcji demontażu tablic z placu Lenina i ich zamiany na Józefa Piłsudskiego, 13 XII 1989 mówca pod Pomnikiem Ofiar Grudnia 1970, organizator manifestacji przed WUSW przeciwko porozumieniu z komunistami oraz 27 I 1990 w dzień rozpoczęcia ostatniego Zjazdu PZPR pod hasłem „Dość paktów z komuną”. Wielokrotnie zatrzymywany przez SB na 48 godz., poddawany rewizjom. Przedstawiciel Partii Wolności dr K.Morawieckiego w Szczecinie.      http://www.encysol.pl/wiki/Krzysztof_Korczak

WIESŁAW  NORMAN – Częstochowa
Działacz WZZ i współzałożyciel NSZZ „Solidarność” w 1980 r. Stowarzyszenie Więzionych i Represjonowanych w Częstochowie (WIR).

TADEUSZ DUDKIEWICZ – Radomsko
Delegat na I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „S” w Gdańsku z Regionu Śl. – Dąbrowskiego, więziony, internowany, w konspiracji w stanie wojennym; Przewodniczący Towarzystwa Patriotycznego Radomsko; nadal szykanowany.

RYSZARD ŚWITOŃ – Katowice
Syn założyciela Wolnych Związków Zawodowych Kazimierza Świtonia,
więzień polityczny PRL.

JAROSŁAW ROLEWSKI – Poznań
Konfederacja Polski Niepodległej, Strzelec. Więzień polityczny PRL.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Jaros%C5%82aw_Jan_Rolewski

dr HERBERT KOPIEC – Katowice
założyciel NSZZ „Solidarność” w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Śląskiego, w opozycji związany z KPN i SW,  były dziekan GWSP, relegowany z uczelni, publicysta Kuriera wNET.   https://www.youtube.com/watch?v=CiYE6Q_GRq0

TADEUSZ WOŁYNIEC – Koszalin
NSZZ „Solidarność”, działacz  struktur „podziemnej „ S” Pomorza Środkowego”, więzień polityczny PRL, założyciel i szef koszalińskiego Porozumienia Centrum oraz Ruchu Odbudowy Polski, Prezes Stowarzyszenia Osób Represjonowanych w Stanie Wojennym Oddział Koszalin
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Tadeusz_Jan_Wo%C5%82yniec

STANISŁAW  ZAMOJSKI – Kraków
W 1981 r. Rzecznik Prasowy Małopolskiego Komitetu Więzionych za Przekonania, Działacz, członek  NSZZ „Solidarność” (dotąd płaci składki członkowskie) i  KPN, redaktor, drukarz pism podziemnych, nauczyciel informatyki.
http://www.encysol.pl/wiki/Stanis%C5%82aw_Zamojski

MARIUSZ CYSEWSKI – Piekary Śląskie
KPN, więzień polityczny PRL i ZSRR (również psychuszek), publicysta, tłumacz literatury angielskiej, społecznie tłumaczył dokumenty Rodzin Katyńskich przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu w procesie przeciwko Rosji.
http://naszeblogi.pl/blog/3329

RYSZARD MAJDZIK – Skawina
Wraz z ojcem Mieczysławem działacz opozycji demokratycznej: współpracownik SKS, ROPCiO i KPN. Internowany w Ośrodkach Odosobnienia w Nowym Wiśniczu, Załężu k. Rzeszowa, Kielcach. W latach 80. organizator szeregu protestów i głodówek (m.in. w Elbudzie); wydawca, drukarz i kolporter prasy podziemnej, wielokrotnie aresztowany. Przeciwnik Okrągłego Stołu. Od 1990 w Komisji Krajowej NSZZ Solidarność ’80.    https://pl.wikipedia.org/wiki/Ryszard_Majdzik

PIOTR RADOWSKI – Wiedeń
Po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego w grudniu 1981 r. aresztowany i internowany w więzieniach w Sieradzu i Łowiczu. Kierownik biura zagranicznego KPN w Austrii. Systematycznie wspiera Niezłomnych w łodzi.   https://pl.wikipedia.org/wiki/Piotr_Radowski

KRYSTIAN FRELICHOWSKI – Bydgoszcz
Organizacja Młodzieżowa, KOWzaP, więzień polityczny PRL.
Radny PiS, Prowadzi klub Gazety Polskiej.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Krystian_Andrzej_Frelichowski

ARTUR ROGALA – Kraków
NZS, Ruch Wolność i Pokój (odmówił służby wojskowej w sojuszu z ZSRR)
współorganizator Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka w parafii św. Maksymiliana Kolbego w Krakowie. Liga Republikańska, ROP.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Artur_Rogala

MARIAN STACH – Kraków
W 1977 uczestnik Czarnego Marszu po śmierci Stanisława Pyjasa. Działacz KPN, KOWzaP i NSZZ Solidarność. Więzień polityczny stanu wojennego.
W 2012 uczestnik głodówki w kościele św. Stanisława Kostki w Krakowie przeciwko degradacji historii w polskiej edukacji.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Marian_Stach

TOMASZ SZCZEPAŃSKI – Warszawa
historyk, działacz PPS i KPN (kierownik referatu Międzymorza), ROP i LPR.
Obecnie Przewodniczący Stowarzyszenia na rzecz Tradycji i Kultury „Niklot”.
http://www.encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Tomasz_Szczepa%C5%84ski

ADAM WĘDRYCHOWICZ – Gliwice
Ruch Odbudowy Polski, PSL Piast, Stowarzyszenie Polska Racja Stanu.
Poseł na Sejm RP III kadencji z listy ROP, lekarz.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Adam_W%C4%99drychowicz

PRZEMYSŁAW SYTEK – Poznań
Konfederacja Polski Niepodległej, Prezes Sokoła
Poseł na Sejm RP I kadencji KPN.
http://kpn-1979.pl/old/print.php?type=N&item_id=226

ANDRZEJ KAZIMIERCZAK – Rzeszów
KPN, Komendant Strzelca, Związek Piłsudczyków, PiS. Poseł na Sejm PR II kadencji.
Postawił pomnik ofiar Komunizmu i odbudował pomnik płk POW Lisa-Kuli.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Andrzej_Ka%C5%BAmierczak_(ur._1961)

RYSZARD KĘDRA – Krosno
KPN i NSZZ „Solidarność”, LPR. Poseł na Sejm III i IV kadencji
https://pl.wikipedia.org/wiki/Ryszard_K%C4%99dra

JÓZEF WIECZOREK – Kraków
założyciel NSZZ Solidarność w Instytucie Nauk Geologicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego , wydalony z UJ w czasach Wielkiej Czystki Akademickiej (polityczna weryfikacja kadr r. 1986 – oskarżony o „negatywny wpływ na młodzież”), nadal walczy o lustrację i dekomunizację środowiska akademickiego  https://lustronauki.wordpress.com/,  https://blogjw.wordpress.com/, http://www.nfa.pl/

BOGUSŁAW CEBULSKI – Ostrów Wielkopolski
Założyciel Klubu Gazety Polskiej. Antykomunista. Organizator marszy w obronie TV Trwam. Autor wielu znanych piosenek. Prowadzi Kapelę z nad Baryczy (często w Radio Maryja). Członek PiS.    http://www.kapela.znad.baryczy.cc.pl/
Piosenka Kapeli UWOLNIC MIERNIKA  https://www.youtube.com/watch?v=G7dQxhQXUXA

ZENON FABIANOWICZ – Krzeszyce [Gorzów Wielkopolski]
Drukarz podziemnej Solidaności, NZS i KPN. Prowadzi Klub Gazety Polskiej, Radny PiS
https://pl-pl.facebook.com/zenon.fabianowicz

SŁAWOJ   KIGINA  –  Kołobrzeg
Założyciel  NSZZ Solidarność  w Kołobrzegu.   Internowany  w Stanie  Wojennym  w Specjalnym  Obozie Wojskowym  w  Chełmnie  nad  Wisłą.  Założyciel Porozumienia  Centrum na terenie Kołobrzegu i  w Koszalinie.
http://informacje.kolobrzeg.pl/arch/miasto/item/5615-slawoj-kigina-powiedzial-od-serca

ELZBIETA POSTULKA – Bukowno
Uczestnik Szarych Szeregów, KPN, Przewodnicząca Krajowego Porozumienia Emerytów i Seniorów II RP.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Krajowe_Porozumienie_Emeryt%C3%B3w_i_Rencist%C3%B3w_Rzeczypospolitej_Polskiej

HALINA GAŁUSZKA – Cieszyn
córka oficera zamordowanego przez NKWD w 1940 roku w ZSRR,
Rodzina Katyńska w Cieszynie

MARIA WIĄCEK – Kraków
Działacz opozycji. Represjonowana córka kapitana WiN-u Mieczysława Wiącka ps. „Sztylet” bestialsko zamordowanego przez UB w 1946 r., miejsce pochówku ojca nieznane.

MIROSŁAW BORUTA – Kraków
doktor nauk humanistycznych w zakresie socjologii. Przedstawiciel Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy. Wieloletni szef Klubu Gazety Polskiej w Krakowie. Radny PiS http://www.krakowniezalezny.pl/tag/miroslaw-boruta/ https://www.youtube.com/watch?v=PWUBtHm-kb0

JERZY BUKOWSKI – Kraków
rzecznik Porozumienia Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych w Krakowie, b. reprezentantem płk. Ryszarda Kuklińskiego w Polsce, filozof, publicysta.
http://niezalezna.pl/autor/jerzy-bukowski

MONIKA BIENIEK – Kraków
Regionalny lider Stowarzyszenia Więźniów Politycznych „Niezłomni”,
Koordynatorka Ruchu Kontroli Wyborów. Ukarana przez sąd w Krakowie karą grzywny za obronę Dobrego Imienia Polski w proteście przeciwko zniesławieniu Rzeczpospolitej określeniem „polski obóz koncentracyjny”  w niemieckiej gazecie.
http://naszeblogi.pl/48241-represje-za-obrone-imienia-polski-dr-monika-bieniek-uj

ANDRZEJ ŚNIEGULA – Sieradz
Działacz Solidarności Rolników Indywidualnych. Oficer Strzelca. Uczestnik miasteczka namiotowego protestu rolników pod kancelarią Premiera RP. Współpracownik Kazimierza Świtonia. https://www.youtube.com/watch?v=w6g4zcXcGEw#t=406

BERNARD BUJWICKI  – Białystok
członek Międzyuczelnianego Komitetu Strajkowego tzw. Komitet 25 w 1968r. w Krakowie. Przewodniczący Zakładowego Komitetu Założycielskiego i Prezydium Komisji  Zakładowej „S”. Przedsiębiorstwo Zaopatrzenia Rolnictwa w Wodę „Wodrol”. Członek Krajowej Komisji Porozumiewawczej. Sygnatariusz Statutu Pierwszej Solidarności. Członek prezydium Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” Wiceprzewodniczący Zarządu Regionu Białystok  NSZZ „Solidarność” /1981/. Delegat na I Krajowy Zjazd Związku „S”. Internowany 13.12.1981. Sygnatariusz deklaracji tzw. „Apelu stu” nawołującej do bojkotu wyborów do sejmu PRL w 1985 roku. Działacz Stronnictwa Pracy. Członek Stowarzyszenia: Klub Więzionych, Internowanych, Represjonowanych w Białymstoku.
http://www.encysol.pl/wiki/Bernard_Bujwicki

JANUSZ  JANISZEWSKI  – Oświęcim
Współzałożyciel NSZZ Solidarność w 1980 r  w Oświęcimiu. Więzień polityczny. Przebywał na emigracji w USA. Powrócił do Polski, aktywny w środowisku Niezłomnych.

KRZYSZTOF BUREK – Białystok
Przewodniczący Komisji Zakładowej „S” w Muzeum Okręgowym. Redaktor naczelny Biuletynu Informacyjnego NSZZ „Solidarność” Region Białystok. Rzecznik Prasowy. Ukrywał się do 17 stycznia 1983r.  Aresztowany w Warszawie.  Sygnatariusz deklaracji tzw. „Apelu stu” nawołującej do bojkotu wyborów do sejmu PRL w 1985 roku. 1983-1989 członek władz Stronnictwa Wierności Rzeczypospolitej – Kongres Solidarności Narodu.  1992-1994 doradca ministra w Biurze Generalnego Komisarza Wyborczego przy Urzędzie Rady Ministrów.
http://www.encysol.pl/wiki/Krzysztof_J%C4%99drzej_Burek

KRZYSZTOF  FLORCZYKOWSKI  – Białystok
Sierżant MO. Przewodniczący Związku Zawodowego Funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej Garnizon Białystok w 1981. Zwolniony z pracy przez gen. Kiszczaka za działalność związkową. Uczestnik protestu głodowego działaczy ZZFMO w Stoczni Szczecińskiej – grudzień 1981. Internowany a następnie  aresztowany 21.01.1982 – 20.05.1982. Skazany na 1 rok 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu warunkowym na 3 lata. W 1983 zmuszony do emigracji – otrzymał paszport „w jedną stronę”. Powrót w 1992. Członek Stowarzyszenia: Klub Więzionych, Internowanych, Represjonowanych w Białymstoku.
http://www.encysol.pl/wiki/Krzysztof_Florczykowski

EDMUND LAJDORF  – Warszawa
Współorganizator strajku i pierwszego zebrania scalającego przedstawicieli zakładów pracy Białegostoku w MKZ – 7 X 1980. Członek prezydium Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” . Członek prezydium Zarządu Regionu Białystok NSZZ „Solidarność” /1981/. Oddelegowany do współpracy z Ogólnopolskim Komitetem Założycielskim  ZZ FMO. Uczestnik protestu głodowego w Stoczni Szczecińskiej – grudzień 1981. Członek TKR. Ukrywał się do 4.05.1984. Aresztowany został uwięziony na 3 miesiące. Sygnatariusz deklaracji tzw. „Apelu stu” nawołującej do bojkotu wyborów do sejmu PRL w 1985 roku. Członek Stowarzyszenia: Klub Więzionych, Internowanych, Represjonowanych.   http://www.encysol.pl/wiki/Edmund_Lajdorf

KAZIMIEZR LESZCZYŃSKI  – Białystok
przewodniczący KZ „S” przy OSM w Bielsku Podlaskim. Wiceprzewodniczący Komisji Koordynacyjnej tamże. Delegat na Zjazd WZD NSZZ Solidarność Regionu Białystok. Represjonowany w latach 1981-1989.

ZDZISŁAW  ŁAKOMSKI
Sierżant MO. Działacz ZZ FMO ze Szczecina w 1981. Zwolniony z pracy za działalność związkową. Uczestnik protestu głodowego działaczy ZZ FMO w Stoczni Szczecińskiej – grudzień 1981. Internowany. Pobity przez ZOMO podczas  „ścieżki zdrowia”. Działacz podziemia.

MAREK MALISZEWSKI  – Białystok
członek Komisji Zakładowej „S” w Przedsiębiorstwie Instalacji Przemysłowych „Instal” Białystok. Szef Interwencji przy MKZ „S”. Członek Komisji Krajowej Interwencji. Ukrywał się w stanie wojennym – zabrany ze szpitala przez SB. Internowany do 17.03.1982. Członek Stowarzyszenia: Klub Więzionych, Internowanych, Represjonowanych w Białymstoku.

JÓZEF NOWAK  – Białystok
przewodniczący Komisji Zakładowej „Solidarności” w  Państwowej Komunikacji Samochodowej. Białystok. Członek prezydium MKZ „S” /1981/. Internowany 13.12.1981 – 7.04.1982. Członek Stowarzyszenia: Klub Więzionych, Internowanych, Represjonowanych w Białymstoku.

ANDRZEJ T. PROBA
Sierżant Milicji Obywatelskiej. Działacz ZZ Funkcjonariuszy MO z Bytomia w 1981. Zwolniony z pracy za działalność związkową. Uczestnik protestu głodowego działaczy ZZ FMO w Stoczni Szczecińskiej – grudzień 1981. Internowany 13.12.1981 – 6.07.1982. W 1983 zmuszony do emigracji – otrzymał paszport „w jedną stronę”.

MIECZYSLAW RUTKOWSKI
Uczestnik niepodległościowej organizacji zbrojnej „Młody Las”. Skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy na 7 lat więzienia w 1952 r. Po wyjściu z więzienia powołany do wojska i skierowany  do Batalionu Pracy do  kopalni węgla „Wieczorek”. Działacz opozycji. Jest Członkiem Zarządu Związku Więźniów Okresu Stalinowskiego (WPOS).

JERZY RYBIK –  Białystok
przewodniczący oddziału Komisji Zakładowej „S”. Fabryka Mebli. Wiceprzewodniczący Zarządu Regionu Białystok NSZZ „Solidarność” /1981/, ukrywający się w stanie wojennym do 1.08.1982. Sygnatariusz deklaracji tzw. „Apelu stu” nawołującej do bojkotu wyborów do sejmu PRL w 1985 roku. Członek Stowarzyszenia: Klub Więzionych, Internowanych, Represjonowanych w Białymstoku.

JULIAN SEKUŁA
porucznik Milicji Obywatelskiej. Przewodniczący niezależnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy MO z Lublina w 1981 r. Zwolniony z pracy za działalność związkową. W grudniu 1981 w Stoczni Warskiego w Szczecinie biorąc udział w proteście głodowym działaczy Związku, zapobiegł pacyfikacji Stoczniowców – takiej,  jaka wydarzyła się w kopalni „Wujek”  –  przez oddziały ZOMO, przedstawiając się jako były milicjant, działacz Związku Zawodowego FMO, zaapelował aby nie używali siły do strajkujących stoczniowców. W Stoczni nikt nie został pobity przez ZOMO. Zmuszony do emigracji – otrzymał paszport „w jedną stronę”.  Powrócił w 1990.

IRENEUSZ SIERAŃSKI
Sierżant MO. Przewodniczący Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy MO w 1981. Zwolniony z pracy za działalność związkową. Uczestnik protestu głodowego działaczy ZZ FMO w Stoczni Szczecińskiej – grudzień 1981. Internowany do 23.11.1982. Pobity przez ZOMO podczas  „ścieżki zdrowia”. Podjął się wraz z Tadeuszem Bartczakiem (członek ZZ FMO) odbicia 15.02.1983r. Zbigniewa Romaszewskiego z Warszawskiego Wojskowego Sadu Okręgowego. Był w Sądzie w mundurze milicjanta – akcję jednak odwołano. W 1986 zmuszony do emigracji – otrzymał paszport „w jedną stronę”. Działacz OKZ Związku Zawodowego FMO.

KRYSTYNA STRUBEL – Białystok
Przewodnicząca Komisji Zakładowej „S”. Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych Budownictwa Przemysłowego, członek Zarządu Regionu Białystok NSZZ „Solidarność” w 1981 r. Internowana – zwolniona 24 XII 1981. Sygnatariusz deklaracji tzw. „Apelu stu” nawołującej do bojkotu wyborów do sejmu PRL w 1985 roku. Regionalny Współpracownik Komitetu Helsińskiego w Polsce. Członek Stowarzyszenia: Klub Więzionych, Internowanych, Represjonowanych w Białymstoku.

ROMAN WILK  –  Białystok
członek Komitetu Założycielskiego i prezydium Komisji Zakładowej „S”. Białostockie Zakłady Podzespołów Telewizyjnych „Unitra-Biazet”. Członek prezydium MKZ „S” oraz Zarządu Regionu Białystok NSZZ „Solidarność”.  Założyciel Białostockiej Oficyny Wydawnictw. Organizator podziemnych struktur oraz członek władz NSZZ „S” w okresie 1981-1989. Członek TKR. Aresztowany 21.12.1982, zwolniony 5.04.1983. Sygnatariusz deklaracji tzw. „Apelu stu” nawołującej do bojkotu wyborów do sejmu PRL w 1985 r.  Członek Stowarzyszenia: Klub Więzionych, Internowanych, Represjonowanych w Białymstoku.

ANTONI STOLARZEWICZ –  Chrzanów
Wieloletni działacz opozycji antykomunistycznej.

MIROSLAW CHANDRAŁA  – Łódź
Działacz konspiracji antykomunistycznej m.in. Solidarności Walczącej.
Autor scenariuszy przedstawień opozycyjnych. Prowadzi portal video:
https://www.youtube.com/channel/UCW1P86xy-z1ee5MdRd4_9TA

MACIEJ KROGULSKI – Katowice
Działacz KPN i NZS, reaktywował Polski Związek Zachodni (1990)

MARIAN SMALEC – Australia
W latach 1980–1981 działacz NSZZ „S” w  województwie lubelskim. członek Zarządu Regionu Środkowo-Wschodniego. Przewodniczący Komisji Interwencji w MKZ oraz w Krajowym Biurze  Interwencji  przy K K P w Gdańsku , Organizator  strajku absolwentów   Z S Z   przy  W S K w  Świdniku. 13 grudnia internowany w więzieniu we Włodawie Po zwolnieniu z internowania nie zaniechał prowadzenia działalności związkowej i politycznej.   http://www.dziennikwschodni.pl/lublin/dzilacze-opozycji-niepodleglosciowej-otrzymaja-krzyze-wolnosci-i-solidarnosci-sylwetki-nagrodzonych,n,1000164425.html

KRZYSZTOF BOROWIAK
działacz opozycji niepodległościowej, wielokrotnie represjonowany w PRL

STANISLAW FREJ  – Kanada
działacz polonijny, internowany w stanie wojennym.

JÓZEF GURCZYŃSKI – Ostrowiec Świętokrzyski,
współzałożyciel pierwszej NSZZ „S” w Hucie „Ostrowiec”, internowany w obozie Kielce-Piaski.

ELZBIETA JĘDRZEJUK  – Siedlce
Działacz podziemia, wice przewodnicząca Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Internowanych i Represjonowanych w PRL

ADAM KOZACZYNSKI  – Tomaszów Lubelski,
działacz „Solidarności”, bestialsko pobity w obozie internowania.

SŁAWOMIR MAJEWSKI  – Gdańsk i Szczecin
działacz KK NSZZ „S” Poligrafów i podziemia  http://www.encysol.pl/wiki/S%C5%82awomir_Majewski

WALDEMAR REGINIEWICZ – Koszalin
Współzałożyciel Solidarności w Koszalinie,  w stanie wojennym więziony we Wronkach i Gębarzewie, przeciwnik Okrągłego Stołu, V-ce Przew. KK NSZZ Solidarność80 Federacji Regionów i KZ, Członek Zarządu Osób Represjonowanych w Stanie wojennym w Koszalinie.

ALFRED SURMA – Olsztyn
działacz Solidarności Rolników Indywidualnych oraz KPN i Ruchu Obrony Praworządności.

ROMAN SZCZGŁOWSKI – Radomsko,
Internowany w stanie wojennym,  działacz opozycji

MAREK LUDWIKIEWICZ – Łódź
Działacz konspiracji antykomunistycznej, emigrant w USA działał w KPA. Powolał komitet który zabiegał o rehabilitację płk. R.Kuklińskiego. Obecnie działacz stowarzyszenia NIEZLOMNI

VICTOR TARASIUK
przewodnik świętokrzyski, b. przewodniczący KZ „Solidarności” w Starachowicach.

JAROSŁAW HAJDUK – Tychy
Działacz podziemnej KPN, założyciel Młodzieżowego Ruchu Niepodległościowego (MRN), radny Konfederacji i PiS.

ANDRZEJ VOIGT – Gdańsk
Działacz opozycji antykomunistycznej z Trójmiasta.

JANUSZ SZEJA  –  Tarnowskie Góry
KPN, ” Strzelec” i grupa patriotyczna  Tarnowskie Góry

DARIUSZ MATUSZEWSKI – Gryfice (Zachodniopomorskie)
Konfederacja Polski Niepodległej, szef okręgu.

KRYSTYNA  GÓRZYŃSKA – Bielsko-Biała
Doradca w dziedzinie zarządzania, działaczka na rzecz osób pokrzywdzonych przez wymiar sprawiedliwości, dziennikarka

KRZYSZTOF CIESIESIELSKI – Lublin
Ekspert KPN, analityk gospodarczy i ekonomiczny.

ANDRZEJ  IKERT – Więcbork
Weteran podziemia i opozycji antykomunistycznej, represjonowany w PRL. Działacz stowarzyszenia NIEZŁOMNI.

PAWEŁ MILLA – Bydgoszcz
Stowarzyszenie  Ruch Kontroli Wyborów – Ruch Kontroli Władzy

Alicja Jach – Łódź
Aktywistka Solidarnych 2010

BARBARA SŁOWIK – Dąbrowa Górnicza
Ruch Kontroli Wyborów, wiceszef Klubu Gazety Polskiej.

ANTONI NIEMCZAK – Albuquerque, USA
Koordynator Polonia Semper Fidelis na stan New Mexico, wielokrotny mistrz Polski w maratonie

STEFAN BUCHHOLZ – Portland, Maine, USA
Koordynator Polonia Semper Fidelis na stan Maine, więzień polityczny PRL, prezes Klubu Polskiego w Maine

ANNA  DENIZIAK – Warszawa
Koordynator Polonia Semper Fidelis na Mazowsze, historyk, nauczyciel

ADRIAN  HANDZEL – Kraków
Prezes Stowarzyszenia Małopolscy Patrioci

MIROSŁAW SOBOLEWSKI – Płock
Przewodniczący Rady Przedstawicieli stowarzyszenia  STOP Wykluczeniom;

DAWID JABŁOŃSKI  – Katowice
Twórca portalu walki z korupcją w wymiarze sprawiedliwości  dajwlape.pl

HANNA DOBROWOLSKA – Warszawa
Red. naczelna portalu solidarni2010.pl, Koordynator Krajowy Ruchu Kontroli Wyborów, pozbawiona wolności i oskarżona w związku z protestem obywatelskim w Państwowej Komisji Wyborczej w 2014r.
http://solidarni2010.pl/

PAWEŁ ZDUN – Warszawa
Przewodniczący Krajowej Rady koordynatorów Ruchu Kontroli Wyborów (RKW), uczestnik miasteczka protestu: Uwolnić Miernika – zamknąć Michnika!
http://ruchkontroliwyborow.pl/

PAWEŁ LENARTOWICZ – Warszawa
Uczestnik opozycji antykomunistycznej w PRL redagował i kolportował  pismo studenckie pt „41”  Reprezentant środowiska ojców wałczącego o opiekę naprzemienną czyli prawa dzieci do obojga rodziców. Uczestnik miasteczka protestu: Uwolnić Miernika – zamknąć Michnika!
https://web.facebook.com/Kregi.Aktywne/posts/1074244699291564?comment_id=1085761561473211&comment_tracking=%7B%22tn%22%3A%22R0%22%7D&_rdr

ADAM SŁOMKA – Katowice
Poseł na Sejm RP I,II,III kadencji, Konfederacja Polski Niepodległej, Niezależne Zrzeszenie Studentów i Solidarność Walcząca. Koordynator Centrum Ścigania Zbrodniarzy Komunistycznych i Faszystowskich  http://www.slomka.bloog.pl
http://encyklopedia-solidarnosci.pl/wiki/index.php?title=Adam_S%C5%82omka

Popierają:

Kazimierz Korabiński – działacz legalnej i podziemnej „Solidarności”, drukarz, kolporter, uczestnik głodówki w Bieżanowie (1985), kawaler Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski http://13-grudnia.pl/kazimierz-korabinski.html

Polityka historyczna intelektualistów

 

Polityka historyczna intelektualistów

– potrzebna samopomoc akademicka

Media zamieściły „Apel polskich intelektualistów”:
„My, członkowie zespołu pracującego nad Narodowym Programem Rozwoju Badań Humanistycznych zebrani na pierwszym posiedzeniu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego, opowiadamy się za powołaniem – równolegle w Polsce i Rosji – instytucji prowadzących badania nad budzącymi po obu stronach emocje społeczne, wspólnymi problemami historii naszych narodów. 

Uważamy, że w atmosferze wstrząsu i bólu po katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem,w obliczu autentycznego uznania społeczeństwa polskiego dla postawy władz rosyjskich w związku z tą tragedią, a także w obliczu deklaracji Premierów Polski i Rosji Donalda Tuska i Władimira Putina oraz Prezydenta Rosji Dmitrija Miedwiediewa dotyczących zbrodni katyńskiej, rysuje się perspektywa historycznego pojednania między naszymi narodami.
Stwarza to impuls do rzetelnych badań historycznych, które pozwolą rozumieć dawne dramaty, a w rezultacie przezwyciężyć urazy zatruwające stosunki polsko-rosyjskie.” 

Prof. Karol Modzelewski, Wiceprezes Polskiej Akademii Nauk

Prof. Stanisław Mossakowski, Przewodniczący Wydziału I Polskiej Akademii Nauk

Prof. Henryk Samsonowicz, Członek Rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk

Ks. prof. Andrzej Szostek, Katolicki Uniwersytet Lubelski

Prof. Jerzy Wyrozumski, Sekretarz Generalny Polskiej Akademii Umiejętności


Jest to inny punkt widzenia od tego, który zaprezentował nie-profesor – Łukasz WarzechaZamach” – słowo tabu

Ciekawe czy ci intelektualiści zdołali by odpowiedzieć/ zdołali by wskazać właściwe badania, aby na te pytania odpowiedzieć.
Ja doznalem wstrząsu po tym apelu.

Mnie do tej pory nie udało sie zainteresować sygnatariuszy tego apelu rzetelnymi badaniami historycznymi niedawnej przeszłości:

 List do prof. Karola Modzelewskiego w sprawach lustracyjnych 

 List do Prof. Henryka Samsonowicza 

W sprawie Prof. Jerzego Wyrozumskiego –Czy CK nie ma wpływu na to co sama sobą reprezentuje ? i dokumenty tam cytowane. 

Niestety w zakresie badań nad problemami historii budzącymi emocje społeczne sygnatariusze apelu (przynajmniej ich część) utracili wiarygodność. 

Zważywszy na wypowiadanie się w imieniu polskiego społeczeństwa(„w obliczu autentycznego uznania społeczeństwa polskiego”)trzeba wziąć pod uwagę mozliwość, że sygnatariusze utracili kontakt z rzeczywistością. 

A moze by zorganizować akcję pisania listów do sygnatariuszy apelu aby mieli impuls do rzetelnych badań historycznych ?

Ponowienie apelu o ostateczną likwidację stanu wojennego na UJ

Ponowienie apelu o ostateczną likwidację stanu wojennego na UJ

( i uczelniach zrodzonych z tej Matki Rodzicielki)

Zamieszczam apel i wspomnienie z poprzednich rocznic wprowadzenia stanu wojennego – bez zmian,  bo mimo upływu czasu nic sie nie zmieniło.

Uczelnie pozostały skansenami nie do końca upadłego komunizmu   co najlepiej mogę udokumentować na łonie Matki Rodzicielki. Wcale nie mają zamiaru zrywać ze swoimi korzeniami. Wręcz przeciwnie.

Piszą fałszywe historie, w których stan wojenny nawet nie jest uwzględniany, nie tylko zatrudniają, ale wręcz hołubią zarówno tajnych, jak i jawnych współpracowników  reżimu komunistycznego. Teczki akademickie nadal są tajne i bardziej tajne od doumentów SB,  a nawet od dokumentów KC KPZR!

Jednym słowem:

NA UCZELNIACH BEZ ZMIAN

Ponownie apeluję o ostateczną likwidację stanu wojennego na UJ ( i nie  tylko na UJ)

APEL

O OSTATECZNĄ LIKWIDACJĘ STANU WOJENNEGO
NA UJ
(w XXV rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w Polsce)

Wprowadzony 25 lat temu stan wojenny został formalnie zniesiony w 1983 r. ale jego pozostałości mają nadal wpływ na życie publiczne, a na uczelniach widoczne są gołym okiem i w decyzjach władz uczelniach, co w przypadku UJ ma już sporą dokumentację, jakkolwiek nie do końca ujawnioną dzięki instytucjom broniących spuścizny mentalnej i realnej stanu wojennego.
Władze uczelniane korzystając z ustawodawstwa roku 1982 r. pozbyły się z uczelni niewygodnych nauczycieli akademickich, zbyt wysoko cenionych przez studentów i młodych pracowników nauki.
Korzystając z ustawodawstwa roku 1983 r. nadal trzymają w szafach niewygodne dla siebie dokumenty, które nie mają szans ujrzenia światła dziennego, mimo że szafy esbeckie są już otwierane. Stan wojenny i jego następstwa na UJ są nadal w cenie i kształtują politykę decyzyjną najwyższych jego władz.
Istotą komunizmu było kłamstwo. Istotą uniwersytetu jest prawda. UJ nadal tkwi po uszy w kłamstwie i nie może się wybić na uniwersytet. Nie chodzi tu o mury czy etaty, lecz o wspólnotę ludzi poszukujących prawdy, co UJ ma zapisane w statucie, ale w praktyce ma to gdzieś!
Władze UJ nie zdobyły się do tej pory na słowo przepraszam w stosunku do osób pokrzywdzonych, preferując na uczelni udaczników – beneficjentów stanu wojennego i pisanie historii, w których nie ma miejsca na prawdę a wartości mają odwrócony znak. Władze UJ nie zdobyły się nawet na ocenę start poniesionych przez UJ w wyniku polityki kadrowej lat 80-tych. Do tej pory nie były w stanie zidentyfikować nazwisk komisji weryfikacyjnych. Władze nie są w stanie uzasadnić haniebnych, fabrykowanych przez akademickich ‚łomiarzy w kominiarkach’, oskarżeń, do tej pory je akceptują stojąc niezłomnie na gruncie zasad kłamstwa.
Nie są w stanie nawet ujawnić działań operacyjnych podejmowanych do dnia dzisiejszego przeciwko tym, którzy oskarżeni o ‚psucie’ młodzieży odmówili wypicia cykuty i nadal działają na rzecz elementarnej przyzwoitości w życiu akademickim co napawa taką trwogą akademickich Herodów. Ci, którzy akademickich Judaszów, Piłatów, Herodów nie uznają za niekwestionowane autorytety moralne są odsądzani od czci i wiary. Dla tych, którzy zostali obdarzeni poczuciem własnej wartości nie ma miejsca na uczelni służącej miejscem i honorami tym, którzy to poczucie w pogoni za stanowiskami, tytułami, pieniędzmi dawno już (często w stanie wojennym) utracili.
Nawołujący w mediach do poszukiwania prawdy, ukrywają ją skrzętnie w szafach, nawołujący do dialogu walą ‚łomami’ lub rażą ‚maczugami dalekiego zasięgu’.
Zasada ‚pełna tolerancja ( a nawet preferencja) dla katów, zero tolerancji dla ofiar ‚ dominuje w przestrzeni akademickiej.

Najwyższy już czas na ujawnienie prawdy. Najwyższy już czas aby katów nie uznawać za ofiary , a ofiary za katów. 25 lat od wprowadzenia stanu wojennego to wystarczający, a właściwie wystarczająco za długi, okres na uwolnienie akademickich serc i umysłów od spuścizny stanu wojennego.

Józef Wieczorek, 13 grudnia 2006 r.

W XX ROCZNICĘ PRÓBY ORGANIZACJI STRAJKU

PO WPROWADZENIA STANU WOJENNEGO

(wspomnienie)

W roku ubiegłym, w dniu 13 grudnia 2000 roku kiedy wszedłem do gmachu ING UJ po odbiór poczty (przychodzi nadal mimo opuszczenia ING UJ przed kilkunastu już laty) stwierdziłem, że tablica NSZZ SOLIDARNOŚĆ jest pusta. Było to tym dziwne, ze ‚Solidarność’ ING UJ była jeszcze w 1990 r. bardzo aktywna, co prawda w akcji uniemożliwienia mi powrotu na UJ, co było sygnałem o staczaniu się tej kiedyś poważnej anty-komunistycznej siły. W 1980 r. należałem do organizatorów NSZZ SOLIDARNOŚĆ w ING UJ.  Jednakże w roku 1990 ( w piśmie dostarczonym przez władze UJ do Komisji Pojednawczej jako ważny dokument!!!) przewodniczący z roku 1980 – Ob. A.Gasiński  twierdził, że ja się podszywałem, a on od początku do końca jest i będzie w SOLIDARNOŚCI. No cóż ‚ludzie z kauczuku’ stosują takie metody i idą w górę,  mimo staczania się na dno.

Stan tablicy w rocznicę 13 grudnia jakże odmienny od jej wyglądu w latach 80-tych nie potwierdzał istnienia SOLIDARNOŚCI W ING UJ , która jednak w stanie wojennym była widoczna w ING UJ i była przedmiotem zainteresowania (inwigilowania) przez SB.

Postanowiłem zatem przygotować krótki tekst na 20 rocznicę wprowadzenia stanu wojennego Tekst ten będzie dostępny na WITRYNIE OBYWATELSKIEJ JÓZEFA WIECZORKA http://www.jwieczorek.ans.pl gdzie będzie go można przeczytać (wraz z innymi tekstami) nawet po zerwaniu z tablicy.

20 lat temu na tablicy NSZZ SOLIDARNOŚĆ INSTYTUTU NAUK GEOLOGICZNYCH UJ zawiesiłem kartkę informującą o rozpoczęciu strajku w Instytucie, jako odpowiedzi na wprowadzenie stanu wojennego. Zrobiłem to bez konsultacji z komisją instytutową, bo podporządkowałem się automatycznie władzom NSZZ SOLIDARNOŚĆ. Strajk miał być automatyczną odpowiedzią na próbę likwidacji związku. Niestety w usiłowaniach wywołania strajku w ING UJ byłem osamotniony. Na nielegalnym zebraniu w dniu 14.12.1981 pracownicy ING UJ – członkowie NSZZ Solidarność nie poparli mnie. Bardziej odpowiadała im opcja – Tow. A. Ślączki (też członka NSZZ Solidarność, a przede wszystkim członka PZPR), który wkroczywszy na zebranie oznajmił, że Solidarności już nie ma!!!. Wieczny (jak się okazuje) Dyrektor ING UJ posunął sie nawet dalej niż Jaruzelski, który jedynie zawiesił działanie Solidarności. Opłacało się!!! Tow. A.Ślączka przetrwał Jaruzelskiego i dzięki nurtowi ‚Solidarność zawsze z Towarzyszami’ trwa do dziś. Co innego ja.

Kiedy po rutynowej akcji ZOMO zakończonej śmiercią górników z Kopani ‚WUJEK’ wywiesiłem (ze szlifierzem W.Wyżgą) czarne flagi niedługo mogły wisieć. Wkrótce zostały schowane w gabinecie Towarzysza. Także tablica SOLIDARNOŚCI została ‚zwinięta’. Reprezentowałem ING UJ w strukturach podziemnych UJ oraz organizowałem ‚dokształt’ studentów ( wykorzystując do tego Koło Naukowe, którym się wówczas opiekowałem). Zorganizowany przeze mnie kolportaż prasy podziemnej wykraczał daleko poza UJ. Byłem inwigilowany i przesłuchiwany przez SB. Mam nadzieję, że IPN nieco znajdzie materiałów na ten temat. Natomiast działający podobno w NSZZ SOLIDARNOŚĆ- od początku do końca – Oficjalny Przewodniczący jakby zapadł się pod ziemię i wyszedł dopiero po 1989 r. wraz z wieloma ‚szczurami’ dla wjeżdżania na ‚autostrady wyjazdowe i awansowe’ w nowej rzeczywistości.

Już w stanie wojennym nastał jednak czas rozliczeń z ‚warchołami’ i czas nagradzania oportunistów i serwilistów przyjaznych Towarzyszowi. ‚Jak się nie podoba to won na Szpicbergen’, grzmiał Towarzysz Dyrektor na zebraniu ‚naukowym’ ING UJ. No cóż, mnie sie nie podobało, ale wyjechać nie mogłem.Wyjeżdżali ci, którym się podobało. Tym się różnił ING UJ od WRONy.

Na mój temat w latach 80-tych zebrano w UJ dwa opasłe tomy zawierające interesujące materiały. Pisma Towarzysza Dyrektora i jego srewilistów fabrykowano iście na wzór SB (m.in. absurdalne zarzuty o niechęć do prowadzenia zajęć tylko dlatego, że prowadziłem ich więcej niż oficjalnie wykazywano, i wiele za darmo). Teczki nie bez przyczyny nie były mi dostępne w czasie wyrzucania mnie na bruk z UJ, w wyniku rutynowej akcji anonimowych do dnia dzisiejszego funkcjonariuszy UJ. Zostałem oskarżony o negatywne oddziaływanie na młodzież akademicką i przez 3 miesiące żarłem głównie kartofle. Mógłbym zdechnąć w otoczeniu ‚nieskazitelnie uczciwych’, później  tworzących swoiste STOWARZYSZENIE POGRYZIONYCH PRZEZ SUMIENIE ( niektórzy twierdzą, że sumienie mają czyste, zapominajc dodać – ‚nieużywane’).   Teczki wkrótce wyczyszczono ( na wzór SB) z niewygodnych materiałów, preparując natomiast nowe pisma jeszcze w latach 90-tych, w wyniku rutynowych poczynań Dziekana BiNoZ – Ob. A. Jackowskiego (też  kiedyś, a może i dziś ? w NSZZ SOLIDARNOŚĆ). Z okazji Jubileuszu UJ wydano ponadto 2 tomy o ING UJ w latach 1975-2000r. (rutynowa działalność Ob. W.Zuchiewicza i  zespołu)  bez omówienia jednak tła i sukcesów autorów w niszczeniu nonkonformistycznych geologów w UJ, co stanowi W.T.D. (patrz Stefan Kisielewski – Wołanie na puszczy). Cenzura (nadal istnieje!!!, i ma się doskonale) nie pozwala na ten temat nic pisać. Na całe szczęście w międzyczasie powstał INTERNET i tam będzie można zapoznać sie z nieocenzurowaną historią ING UJ.

‚SPISANE BĘDĄ CZYNY I ROZMOWY’ój

LUSTRACJA I WERYFIKACJA NAUKOWCÓW PRL

http://lustronauki.wordpress.com/o-mnie/

NIEZALEŻNE FORUM AKADEMICKIE – SPRAWY LUDZI NAUKI

http://nfapat.wordpress.com/category/sprawa-jozefa-wieczorka/

List otwarty

do Prezesa Polskiej Akademii Umiejętności

https://blogjw.wordpress.com/2009/11/04/list-otwarty-do-prezesa-polskiej-akademii-umiejetnosci/Na mój temat w latach 80-tych zebrano w UJ dwa