Polska Akademia (nie)Umiejętności

zerwania z PRL

Polska Akademia Umiejętności to instytucja, która w czasach PRL została zlikwidowana, a likwidacja została poprzedzona szykanami, bo PAU nie pasowała do nowego systemu. Inkorporowano ją do Polskiej Akademii Nauk, spod której wydostała się dopiero w r.1990, ale chyba nie do końca. No cóż, skoro trzon reaktywowanej PAU tworzyli krakowscy członkowie PAN , także związani w PRL,  z Biurem Politycznym PZPR, to czy mogło być inaczej ?

Minęło lat 20 i nadal PAU nie może zerwać z PRL ! To wiele mówi.

Instytucja szykanowana w PRL,

zlikwidowana w PRL

i tkwiąca w PRL przez 20 lat po jego upadku.

Rzec można – PRL wiecznie żywy.

Wśród licznych członków PAU bez trudu można znaleźć nie tylko członków i to prominentnych PZPR, ale i tajnych współpracowników SB. Czyżby w Polsce brakowało naukowców, którzy coś osiągnęli w nauce bez trampoliny komunistycznej ?

W dniach 25-26 listopada 2009 r. w gmachu PAU odbędzie się sesja „ku czci” Metropolity Andrzeja Szeptyckiego

Część środowiska naukowego oraz środowiska patriotyczne, niepodległościowe i kresowe przyjęły ten fakt z niedowierzaniem i oburzeniem. Zamierzają protestować. I słusznie, bo nie chodzi tu o sesję naukową, ale o gloryfikację osoby, która w historii zapisała się niechlubnie.

Tylko prawda jest ciekawa – pisał Józef Mackiewicz, a naukowcy mają w swej zawodowej misji prawdę odkrywać i ją upowszechniać. Po to między innymi istnieje Polska Akademia Umiejętności.

Czyżby po latach kłamstwa naukowcy PAU całkiem stracili umiejętności zawodowe  i prawda ich nie ciekawi?

Dla mnie ta sesja nie budzi jednak zdziwienia. W końcu jest organizowana przez instytucję, w której obecni są kolaboranci z systemem komunistycznym.

Sesja ku czci kolaboranta jest jakby naturalna, bo jakby usprawiedliwiała własną, czy akceptowaną kolaborację.

Polskie środowisko naukowe nie chciało i nie chce do tej pory zmierzyć się ze swoją historią, nie chce jej poznać i zaciera niechlubne jej karty.

Bunt antylustracyjny środowiska akademickiego był tego przejawem. Wśród obecnych członków PAU łatwo można znaleźć nazwiska głośnych antylustratorów i Czarna Księga Komunizmu w Nauce i Edukacji nie ma szans na opracowanie

Profesorowie, także członkowie PAU, uczestniczą w wydawaniu książek historycznych, całkowicie zakłamanych i są wśród nich pozycje obowiązkowe do przyswojenia dla tych co chcą być polską elitą !

Więc jeszcze jedno zakłamanie jakby nie miało dla PAU znaczenia. Zakłamywanie historii w ciagu kilku dziesięcioleci dominacji systemu kłamstwa zrobiło swoje.

Całe szczęście, że ma to jednak znaczenie dla środowisk, których umysły nie zostały zniewolone i mają cywilną odwagę wyrażać sprzeciw wobec hipokryzji i nihilizmu ‘elit’ akademickich – beneficjentów systemu zakłamania.

♣

Moje uwagi o PAU nie są gołosłowne. Bez trudu wśród obecnych członków PAU mogę znaleźć kilkunastu (!) profesorów działających na rzecz wykluczenia mnie ze środowiska akademickiego w PRL i prześladujących w III RP.

Kilka baterii armat największego kalibru ziejących ustawicznym ogniem (od 30 niemal lat !) w jedną, nic nie znaczącą osobę ! Fenomen chyba na skalę światową !

I jak nauka może się rozwijać skoro najbardziej prominentni jej przedstawiciele zajmują się – zamiast formowaniem nowych naukowców – niszczeniem tych, których uważają za zagrożenie dla swoich pozycji, dla destabilizacji ustabilizowanego w zakłamaniu i konformizmie środowiska akademickiego.

Tego nie da się zwalić na dyrektywy Moskwy, czy Biura Politycznego. To obecnie jest autonomiczna działalność ‘uczonych’ spędzających swój żywot na ogół z ‘podręcznymi strusiówkami’, ale z lwią odwagą walczących o niezlustrowanie się i o autonomię do braku odpowiedzialności.

Niezłomne propagowanie wartości demokratycznych,

czyli Michnik w kontekście osobistym

Józef Wieczorek Kraków, 27.01.2005

ul. Smoluchowskiego 4/1

30-069 Kraków

Gazeta Wyborcza Redakcja

Redaktor Naczelny – Adam Michnik

ul. Czerska 8/10, 00-732 Warszawa

Szanowna Redakcjo,

W odpowiedzi na pismo z dnia 17 stycznia 2005 r. podpisanego przez zastępcę sekretarza redakcji Gazety Wyborczej Dariusza Fedora stwierdzam co następuje:

- Moje pisma związane z tekstem zamieszczonym w dniu 23.12.2004 r. w Gazecie Wyborczej pod tytułem ‘Huzia na uczelnie ‘ i w wydaniu internetowym Gazety Wyborczej z dnia 22.12.2004 pod tytułem ‘ Czy naprawdę szkoły przekrętów’ przesyłałem do Redakcji GW nie tylko z wykorzystaniem poczty elektronicznej, ale także zwykłą pocztą (list polecony nr 5179 z dnia 30.12.2004, Kraków 61) w związku z brakiem reakcji ze strony redakcji GW. Gdyby była należyta reakcja Redakcji pisma nie byłyby ‘rozliczne’ a co najwyżej nieliczne. Moje kilkakrotne zapytania dotyczące przesłanej polemiki ‘Jasełka akademickie z rektorem UW w roli Heroda’ były związane z milczeniem Redakcji w tej sprawie a następnie ze sprzecznymi informacjami ze strony Redakcji. Moje pytania były spowodowe oczywistym zainteresowaniem autora nadesłanego tekstu o jego losy. Pytania nie miały wywoływać skutków prawnych a jedynie odruch przyzwoitości, jako że każdemu pokrzywdzonemu przez podanie nieprawdziwych informacji przysługuje prawo do polemiki.

Skoro w liście z 12.01,.2005 (załącznik) jasno piszę: “Domagam się przedstawienia na łamach Gazety Wyborczej rzetelnych informacji  o mojej osobie. W moim przekonaniu zarówno prof. Węgleński, jak i Redakcja  Gazety Wyborczej narusza zasady KARTY ETYCZNEJ MEDIÓW – Zasadę prawdy,  zasadę obiektywizmu,zasadę uczciwości, zasadę szacunku i tolerancji, zasadę  pierwszeństwa dobra odbiorcy, zasadę wolności i odpowiedzialności” to jasne jest , że twierdzenie przedstawione w liście od Redakcji z dnia 17.01.2005 ,” Bezspornym jest, że wniosku o zamieszczenie sprostowania lub odpowiedzi prasowej, w odniesieniu do wskazanego wyżej materiału, nigdy Pan nie składał. Jedynym wnioskiem był wniosek o zamieszczenie obszernej polemiki’ jest niezgodne z prawdą.

Zaznaczam, że zwracałem się również do autora tekstu -Piotra Węgleńskiego (list polecony nr 51 78 a dnia 30.12.2005, Krakow 61) o przedstawienie dokumentów, które by go upoważniały do przedstawienia takich informacji Czytelnikom GW, ale do dnia dzisiejszego, żadnej odpowiedzi nie otrzymałem. Rozumiem, że żadnych dowodów na potwierdzenie swoich ‘informacji’ autor nie posiada.

Jeszcze w dniu 18 stycznia 2005 r. ( czyli po dacie 17 stycznia 2005 r. jaką nosi pismo zastępcy sekretarza redakcji Gazety Wyborczej Dariusza Fedora ) otrzymalem e-mailem informację:

???ó—– Original Message —–

From: “Marek Beylin” <marek.beylin@agora.pl>

To: “J.Wieczorek” <jozef.wieczorek@interia.pl>

Sent: Tuesday, January 18, 2005 10:39 AM

Subject: Re: Fw: (Fwd) Fw: sprawa artykułu Czy naprawdę szkoł y przekręt ów
> Szanowny Panie, opublikujemy Pańska wypowiedź, ale najpierw Pański
> ostatni list przekażemy autorowi .
> Z poważaniem
> Marek Beylin

która sama w sobie stanowi zaprzeczenie tego co napisano w liście z dnia 17.01.2005r. Kolejny e-mail z 26.01.2005 informuje mnie :

???ó—– Original Message —–

From: “Marek Beylin” <marek.beylin@agora.pl>

To: “J.Wieczorek” <jozef.wieczorek@interia.pl>

Sent: Wednesday, January 26, 2005 6:55 PM

Subject: Re: Fw: (Fwd) Fw: sprawa artykułu Czy naprawdę szk oł y przekręt ów

> Szanowny Panie
> Czekamy na odp pana Wegleńskiego, myslę, że w przyszłym tygodniu
> opublikujemy Pańska i jego wypowiedź
> Z poważaniem
> Marek Beylin

W nawiązaniu do końcowej treści pisma z dnia 17.01.2005 stwierdzam, że sprawę nie uważam za dostatecznie wyjaśnioną ani za zamkniętą.

Na mocy USTAWz dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.(Dziennik Ustaw z 7 lutego 1984 r.) art. 12 i art. 31 oraz zgodnie z Kartą Etyczną Mediów która m.in. mówi, że dziennikarze, wydawcy, producenci i nadawcy dokładają wszelkich starañ, aby przekazywane informacje były zgodne z prawdą, sumiennie i bez zniekształceñ relacjonują fakty w ich właściwym kontekście, a w razie rozpowszechnienia błędnej informacji niezwłocznie dokonują sprostowania domagam się zamieszczenia na łamach GW sprostowania następującej treści

‘W tekście Piotra Wegleńskiego zamieszczonym w dniu 23.12.2004 r. w Gazecie Wyborczej pod tytułem ‘ Huzia na uczelnie ‘ i w wydaniu internetowym Gazety Wyborczej z dnia 22.12.2004 pod tytulem ‘ Czy naprawdę szkoły przekrętów’ znalazły się nieprawdzie informacje dotyczące Józefa Wieczorka. Nieprawdą jest, że Józef Wieczorek został usunięty z UJ (a później z innych placówek naukowych) za niekompetencje, jak i nieprawdą jest, że prowadzi z pomocą dziennikarzy prywatną wojnę ze środowiskiem akademickim. Redakcja GW nie posiada i nie otrzymała od autora tych ‘informacji’ żadnych dokumentów, które by upoważniały do przedstawienia takiej treści czytelnikom GW. Redakcja przeprasza Józefa Wieczorka i PT Czytelników Gazety Wyborczej, którzy poczuli się oburzeni nieuzasadnioną wypowiedzią Rektora UW. Redakcja dołoży wszelkich starań aby nie zamieszczać w przyszłosci tekstów, które nie są zgodne z prawdą materialną.’

Z poważaniem i oczekiwaniem na zamieszczenie sprostowania

Józef Wieczorek

PS.

Pismo przekazuję także pocztą elektroniczną i powiadamiam o tym Radę Etyki Mediów z prośbą o rozpatrzenie niniejszej sprawy

♦

♦

Smoluchowskiego 4/1

30-069 Kraków

Gazeta Wyborcza

Redakcja

Zastępca Redaktora Naczelnego

Pani Helena Łuczywo

ul. Czerska 8/10
00-732 Warszawa

Szanowna Pani Redaktor,

Niniejszym załączam dotychczasową korespondencję z Gazetą Wyborczą dotycząca sprawy opublikowania na łamach GW w dniu 23.12.2004 tekstu ‘Czy naprawdę szkoły przekrętów?‘ autorstwa Piotra Węgleńskiego- Rektora UW. Niestety mój tekst ‘Jasełka akademickie z rektorem UW w roli Heroda ‘ stanowiący polemikę z tekstem Rektora nie został do tej pory opublikowany a Redakcja w tej sprawie milczy usuwając przy tym tekst z wersji elekronicznej GW.

Tekst Rektora UW ‘Czy naprawdę szkoły przekrętów?’ był bowiem dostępny w internecie pod adresem serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,34474,2461098.html Na forum toczyła się dyskusja na ten temat. 6.01.2005 po godz 21.33 – a przed godz. 22.56 tekst został usuniety spod tego adresu a pod adresem forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=521&w=18819650 gdzie przeniesiono
dyskusje na temat tekstu Rektora wstawiono inny tekst ‘Kobiety. Kościół.
Papież‘ pozostawiając jedynie zdjęcie Rektora. 7.01.2005 po apelu internautów o przywrócenie właściwego tekstu i ten ‘zastępczy’ tekst został usnięty, pozostawiono jedynie ‘gołą’ dyskusję, usuwając z niej bez zaznaczenia ‘niewygodne’ wpisy.

Całe zabiegi wokół tekstu Rektora UW sugerują, że Redakcja GW zdaje sobie sprawę co do niestosowności opublikowania tego tekstu. Jednakże tekst Rektora został przeczytany przez tysiące osób, które mogły zapoznać się z nieprawdziwymi i zniesławiającymi mnie ‘informacjami’ Rektora. Piotr Węgleński dezinformuje czytelnika o mojej osobie : ‘z pomocą dziennikarzy prowadzi prywatną wojnę ze środowiskiem akademickim’ gdy natomiast przebieg sprawy raczej sugeruje, że to Piotr Węgleński z pomocą dziennikarzy GW prowadzi prywatną wojnę z osobą ujawniającą patologie środowiska akademickiego. Moim zdaniem poprzez opublikowanie tekstu Piotra Węgleńskiego zawierającego oczywiste nieprawdy oraz nieopublikowanie tekstu mojego Redakcja narusza zasady KARTY ETYCZNEJ MEDIÓW – Zasadę prawdy, zasadę obiektywizmu,zasadę uczciwości, zasadę szacunku i tolerancji, zasadę pierwszeństwa dobra odbiorcy, zasadę wolności i odpowiedzialności.

Bardzo prosze o jak najszybsze umieszczenie mojego tekstu na łamach Gazety Wyborczej.

O sprawie informuje Radę Etyki Mediów.

Z poważaniem

Józef Wieczorek

—————————————————–

—– Original Message —–

From:J.Wieczorek

To:kraj@agora.pl

Sent:Wednesday, December 29, 2004 2:07 PM

Subject:polemika z tekstem Rektora UW Czy naprawdę szkoły przekrętów

Szanowna Redakcjo,

Niniejszym załączam tekst  ‘Jasełka akademickie z rektorem UW w roli Heroda ‘ stanowiący polemikę z zamieszczonym w  Gazecie Wyborczej (22.12.2004) http://serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34314,2461098.html tekstem Rektora UW -Piotra Węgleńskiego ‘Czy naprawdę szkoły przekrętów?‘

W tekście swym Rektor UW zamieścił moim zdaniem nieprawdziwe informacje dotyczące mojej osoby co  nie może pozostac bez reakcji i bez  poinformowania czytelnikow GW o istniejącym stanie rzeczy.

Bardzo prosze o możliwie szybką informację czy ? i kiedy ? mój tekst zostanie opublikowany.

Z poważaniem

Józef Wieczorek

—– Original Message —–

From:J.Wieczorek

To:kraj@agora.pl

Sent:Thursday, December 30, 2004 1:22 PM

Subject:Fw: polemika z tekstem Rektora UW Czy naprawdę szkoły przekrętów

Niestety nie otrzymałem potwierdzenia odbioru przesylki. Bardzo proszę o informacje czy list doszedl oraz czy ? i kiedy ? zostanie opublikowany, Sprawa b. wazna. Na wszelki wypadek przesłałem tez zwykłą poczta (polecony)

Jozef Wieczorek

—– Original Message —–

From:J.Wieczorek

To:kraj@agora.pl

Sent:Wednesday, December 29, 2004 2:07 PM

Subject:polemika z tekstem Rektora UW Czy naprawdę szkoły przekrętów

Szanowna Redakcjo,

Niniejszym załączam tekst  ‘Jasełka akademickie z rektorem UW w roli Heroda ‘ stanowiący polemikęz zamieszczonym w  Gazecie Wyborczej (22.12.2004) http://serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34314,2461098.html tekstem Rektora UW -Piotra Węgleńskiego ‘Czy naprawdę szkoły przekrętów?‘

W tekście swym Rektor UW zamieścił moim zdaniem nieprawdziwe informacje dotyczące mojej osoby co  nie może pozostac bez reakcji i bez  poinformowania czytelnikow GW o istniejącym stanie rzeczy.

Bardzo prosze o możliwie szybką informację czy ? i kiedy ? mój tekst zostanie opublikowany.

Z poważaniem

Józef Wieczorek

Jasełka akademickie z rektorem UW w roli Heroda

Z zainteresowaniem zapoznałem się w Gazecie Wyborczej (22.12.2004) http://serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34314,2461098.html z tekstem Rektora UW -Piotra Węgleńskiego ‘Czy naprawdę szkoły przekrętów?‘ w którym ku mojemu zdumieniu znalazł się fragment poświęcony mojej – nic nie znaczącej – osobie. Rozumiem, że jest to reakcja na moją publicystykę poświęconą patologiom życia akademickiego, którą przekazywałem m.in. Panu Rektorowi z dopiskiem ‘będę wdzięczny za merytoryczną krytykę’. Niestety nie mogę Panu Rektorowi tej deklarowanej wdzięczności przekazać, gdyż wypowiedź Pana Rektora nie zawiera treści merytorycznych a ma wyraźny charakter ataku ‘ad personam‘ używanego najczęściej wtedy gdy się nie ma argumentów merytorycznych ( kłania się A. Schopenhauer – ‘Erystyka, czyli sztuka prowadzenia sporów’ dostępny na pewno w podległej Panu Rektorowi Bibliotece UW).

W tekście tym Pan Rektor poinformował czytelników ‘GW’, że zostałem usnięty z UJ ‘za niekompetencję‘. Rozumiem, że Pan Rektor jest w posiadaniu odpowiedniej dokumentacji, która stanowi podstawę do przekazania czytelnikom takiej informacji. Domagam się ujawnienia tej dokumentacji, jako że w innym przypadku będę wypowiedź traktował jako dowód na świadome działanie na rzecz zniesławienia mojej osoby co musi rodzić skutki nie tylko etyczne, ale i prawne.

Ja niestety nie posiadam odpowiednich dokumentów, które by uzasadniały merytorycznie usunięcie mnie z UJ i mimo wielokrotnych starań od władz UJ do dnia dzisiejszego takich dokumentów nie otrzymałem co stanowi naruszenie Konstytucji III RP. Co więcej otrzymałem wyjaśnienia, że część dokumentów została usunięta na mocy ‘prawa’ z 1983 r. co świadczy, że ‘prawo’ PRLu ( w tym stanu wojennego) do dnia dzisiejszego jest na uczelniach przedkładane nad Konstytucję III RP Rodzi to w sposob oczywisty konsekwencje prawne i świadczy o porażającej patologii polskiego życia akademickiego. Według dokumentów, które posiadam , w 1986 r. – przed świętami Bożego Narodzenia – zostałem oceniany przez anonimową do dnia dzisiejszego komisje, która oskarżyła mnie o ‘psucie młodzieży’ (negatywne oddziaływanie na młodzież akademicką) co przydażyło się już jednemu nauczycielowi przed wiekami w starożytnych Atenach. Wiem, ze mój przypadek jest trudniejszy, gdyż zgodnie z ‘prawem’ stanu wojenego nie przysługiwał mi proces ( w Atenach było to możliwe) a ponadto postanowiłem, że ‘cykuty’ nie wypiję, stąd problem nie został do dnia dzisiejszego rozwiązany. Przez ówczesnego rektora UJ – Józefa Gierowskiego w rozmowie w cztery oczy zostałem poinformowany, że ‘jestem ofiarą swojego nonkonformizmiu‘ . Jak wynika z informacji podanych w słowniku języka polskiego nonkonformizm nie jest synonimem niekompetencji. Prosze sprawdzić ! Rektor J. Gierowski mając do wyboru – jak to moim zdaniem niesłusznie widział – usunięcie dwóch profesorów czy jednego doktora poszedł na wybór łatwiejszy i dla swojej pozycji wygodniejszy, co wcale nie jest jakimś ewenementem historycznym.

Rzecznik dyscyplinarny tak o mnie pisał:
„odejście dr. J. Wieczorka uważałbym za wielką stratę dla Uniwersytetu”,
„świadectwo, które wystawiają dr J. Wieczorkowi jego młodsi koledzy, a także studenci jest takie, jakiego mógłby sobie życzyć każdy nauczyciel akademicki”
(akta rzecznika zostały zaaresztowane !!!) . Natomiast studenci i wychowankowie pisali:
„..dr Wieczorek uczył nas rzetelności i uczciwości naukowej oraz postaw nonkonformistycznego krytycyzmu naukowego..”
“dr Józef Wieczorek był dla nas wzorem nauczyciela i wychowawcy”.
“Pod jego wpływem geologia stała się dla jego wychowanków nie tylko przyszłym zawodem, ale życiową pasją” .

Rektor UW dyskwalifikując ‘opozycję’ pisze ‘ może jest to syndrom “polskiego piekła” – każdy Polak, który się wybił i cieszy uznaniem, powinien jak najszybciej zostać zdyskredytowany.’ Czyżby z roztargnienia Rektor napisał znaną mu przynamniej częściowo prawdę o mojej osobie i dokonał samokrytyki ?!

Dziwi mnie, że Rektor UW nie poinformował czytelników ‘GW’ dlaczego nie zostałem pracownikiem UW, w końcu mojej Almae Matris i uczelni Pana Rektora. Do mojego c.v. – podanego przez Pana Rektora – należałoby dodać, że po-marcowy dyrektor instytutu w sposób zasadny zarzucił mi ‘ a przynależnością do ZMS pan się nie zhańbił‘ co przekreśliło mnie z kandydata na pracownika tej uczelni. Ci, którzy działali w ZMS, PZPR, ZSP mieli właściwe kompetencje, i tak już zostało.

W tekście Rektor informuje natomiast czytelników, że z ‘pomocą dziennikarzy prowadzi prywatną wojnę ze środowiskiem akademickim’. Faktem jest, że w ostanim czasie udało mi sie opublikować kilka tekstów poświęconym patologiom życia akademickiego, reformom nauki i szkolnictwa wyższego, które jak rozumiem spowodowały, że ‘Moc truchleje‘. Żaden z dziennikarzy mi w tym nie pomagał. Teksty piszę samodzielnie, z własnej autonomicznej inicjatywy i przekazuję je drogą elektroniczną do różnych Redakcji, których dziennikarzy osobiście nie znam. Jeszcze żaden dziennikarz mnie nie zainspirował do napisania jakiegokolwiek tekstu. Teksty te przekazywałem i Panu Rektorowi, także drogą elektroniczną, ale niestety Pan Rektor utożsamiając działania na rzecz nauki i edukacji z walką ze środowiskiem akademickim chyba niewiele ( o ile cokolwiek) z nich zrozumiał. Mam liczne dowody poparcia ze strony środowiska akademickiego, także rektorów oraz uczonych z ekstraklasy światowej, a nawet – o dziwo – Parlamentu Studentów RP co niejako świadczy, że zasięg mojego ‘psucia młodzieży’ jakby się rozszerzył. Kiedyś mogłem popsuć co najwyżej ok. 30 studentów rocznie ( takie nieliczne były te roczniki). Teraz – tysiące.

W ramach, jak to Pan Rektor określił ‘wojny ze środowiskiem akademickim‘ jestem inicjatorem ‘Niezależnego Stowarzyszenia na Rzecz Nauki i Edukacji‘ a ostatnio otworzyłem portal internetowy – Niezależne Forum Akademickie- grupujący niezależnie myślących i działających członków środowiska akademickiego. Można tam umieszczać teksty nie zawsze w prasie drukowane (część prasy – szczególnie akademickiej – kontrolowana jest przez decydentów akademickich) i dyskutować bez cenzury na tematy nauki i szkolnictwa wyższego. Ta moja działalność została zauważona i doceniona przez posłów RP o czym świadczy ich zainteresowanie materiałami niezbędnymi dla prac legislacyjnych.Widać potrzebny jest głos niezależny wskazujący na niestosowność wielu rozwiązań systemowych przygotowywanych przez część rektorów.

O mojej inicjatywie na rzecz ujawniania dorobku naukowego tak ostatnio pisze Prof. Janusz Tazbir – szef Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów : ‘ Z całym przekonaniem mogę podzielić pański pogląd o potrzebie istnienia przejrzystego, powszechnie dostępnego systemu informacji o dorobku naukowym całej kadry naukowej w naszym kraju ..” …’ Potrzeba istnienia takiego profesjonalnego systemu informacji jest więc bezdyskusyjna, co jednak wymaga podjęcia określonych działań ze strony państwowych organów odpowiadających za politykę naukową w naszym kraju... ‘. Jakże inny to głos, jak sądzę wynikający z zatroskania o stan nauki w Polsce. Żadnego oskarżenia o ‘ walkę ze środowiskiem akademickim’ !

Pana Rektora UW muszę jednak zmartwić, że nie jest pierwszą osobą, która oskarża mnie o coś w rodzaju spisku z dziennikarzami i stanowienie zagrożenia dla polskiego życia akademickiego.

Jakoś tak się składa, że jak tylko narodzi się jakaś wolna myśl, jakieś niezależne od władzy działanie, szczególnie w okresie Świąt Bożego Narodzenia Herodowie nauki polskiej wysyłają swoich siepaczy aby ścinać głowy tym, przed którymi ogarnia ich paniczny strach. Moc truchleje ! Doprawdy trudno znaleźć jest racjalne wytłumaczenie jak taka – bezbronna, bez żadnej władzy, i bez kompetencji – osoba mogłaby zagrozić takiej mocy jaką Pan Rektor i inni decydenci posiadają.

Oczekując na dokumentację za strony Pana Rektora z okazji zbliżającego się Nowego Roku życzę skierowania swej energii na pozytywne działania na rzecz nauki i edukacji oraz wyrzeczenia się ataków personalnych, które źle świadczą o kondycji moralnej i intelektualnej sprawujących władzę nie tylko w nauce i edukacji. Życzę Wszystkim zastąpienia w Nowym Roku obecnego jasełkowego systemu nauki i szkolnictwa wyższego – z rektorami w roli Herodów- systemem anglosaskim z rektorami w roli menadżerów, z jawnym dorobkiem naukowym ludzi nauki zatrudnianych tylko na jednym naukowym etacie, z otwartymi a nie fikcyjnymi konkursami, z rzecznikiem akademickim, który by zapobiegał ścinaniu niewygodnych głów przez rozwścieczonych Herodów truchlejących na samą myśl o nieposłuszeństwie myśli i słowa swoich – jak i im się wydaje – poddanych.

Józef Wieczorek

♦

http://serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34314,2461098.html

Czy naprawdę szkoły przekrętów?

prof. Piotr Węgleński * 22-12-2004, ostatnia aktualizacja 22-12-2004 21:57

Skąd tak zła prasa polskich uniwersytetów? Myślę, że chodzi po prostu o chęć zaistnienia dziennikarza poprzez ujawnienie skandalu. Profesor zajmuje pierwsze miejsce na listach zawodów cieszących się największym zaufaniem społecznym, jest więc zwierzyną wartą dużo większego zachodu niż np. polityk – pisze rektor Uniwersytetu Warszawskiego

Po lekturze artykułu “Uniwersytet korupcji” zamieszczonego we “Wprost” (z 5 grudnia br.) pomyślałem, że gdybym chciał się dostosować do obowiązującego stylu, te uwagi powinny być zatytułowane “Tygodniki kłamstwa” lub “Dziennikarze oszuści”.

Uniwersytety przedstawiane są w mediach w wyjątkowo złym świetle, czemu towarzyszy podawanie nieprawdziwych informacji. Przywołany artykuł zawiera zdanie: “Kupowanie indeksu – cena jest uzależniona od prestiżu uczelni – miejsce na prawie UW kosztuje ponoć 50 tys. zł”. Chodzi oczywiście o łapówkę. Pięcioletnie magisterskie studia wieczorowe na wydziale prawa UW kosztują 35 tys. zł. Jaki szaleniec chciałby zapłacić 50 tys. za coś, co może uzyskać legalnie za dużo mniejszą kwotę?

W listopadzie “Newsweek” pisał o złym traktowaniu studentów zagranicznych przez UW. Student z Bułgarii skarży się, że za akademik płaci 400 zł miesięcznie, podczas gdy student polski płaci 200 zł. Autorowi nie przyszło do głowy, żeby tę informację sprawdzić. W rzeczywistości student polski płaci 360 zł, a różnica 40 zł wynika z tego, że studenci zagraniczni płacą za dodatkowe wyposażenie pokoi.

W lutym ten sam tygodnik zamieścił zdjęcie remontowanego budynku Akademii Medycznej w Warszawie z podpisem: “Materialną nędzę państwowych uczelni widać na każdej z nich. Na zdjęciu Uniwersytet Warszawski”.

W artykule “Niższe szkoły wyższe” (“Polityka” z 2 października br.) autor opisuje “gehennę studentów wieczorowych wydziału prawa UW przyjmowanych w liczbie kilku tysięcy” i odsiewanych na egzaminie z logiki, by znaleźć miejsce dla następnej puli studentów płacących za studia. W tym roku na prawo przyjęto 669 studentów wieczorowych, a odsiew na egzaminie z logiki wyniósł 19 proc. Gdyby uniwersytet chciał dużo zarabiać kosztem jakości studiów, to przecież w ogóle nie “odsiewałby” studentów na egzaminach.

W tym samym artykule czytamy, że “polskie uczelnie zastygły w organizacyjnym i intelektualnym bezruchu” i stanowią “ostatnie skanseny zarządzania socjalistycznego”. Autor nie zauważył niesłychanego, niespotykanego w żadnym kraju europejskim rozwoju szkolnictwa wyższego, prawie 2 mln studentów, powstania niezwykle prężnego sektora szkół prywatnych, ogromnego wzrostu majątku trwałego szkół publicznych, które wykorzystują boom edukacyjny do inwestowania w budynki i infrastrukturę.

Dalej czytamy, że “profesor uczelni państwowej otrzymuje (bez dodatku) niewiele ponad 2,5 tys. zł brutto”. Tymczasem profesor zwyczajny otrzymuje 3750-6100 zł, a profesor uczelniany 3500-5600 zł, przy czym wielu profesorów podwaja lub potraja swe dochody, pobierając dodatkowe wynagrodzenie za wykłady na studiach wieczorowych i zaocznych oraz granty za prace badawcze. Dodam, że wynagrodzenie adiunkta wynosi obecnie 2650-4100 zł, a asystenta 1700-2600 zł.

29 listopada II program TVP pokazał audycję “Wojna margaryny z masłem, czyli oszuści w gronostajach” (w cyklu “Warto rozmawiać”). Jan Pośpieszalski prowadził program w taki sposób, że wszyscy widzowie musieli uznać, iż wyższe uczelnie są jedynie gniazdem oszustów i plagiatorów.

Gdzie ta góra lodowa?

Pracuję na UW od ponad 40 lat. Od pięciu lat jestem rektorem tej uczelni. Nigdy i nikomu w powojennej historii naszej uczelni nie postawiono zarzutu wzięcia łapówki za przyjęcie na studia czy pozytywną ocenę na egzaminie. Gdyby taki zarzut wysunięto, natychmiast wszczęte zostałoby postępowanie dyscyplinarne, a winny zostałby wyrzucony z pracy. Zapewne przypadki korupcji się zdarzają, ale z pewnością są bardzo rzadkie zarówno w szkołach publicznych, jak i prywatnych. Mogę z całą stanowczością stwierdzić, że nie mają one miejsca na Uniwersytecie Warszawskim.

Zła prasa, jaką mają wyższe uczelnie, wiąże się z ujawnioną ostatnio przez “Gazetę” sprawą przyjęć studentów na wydział prawa Uniwersytetu Gdańskiego. Nadużycia popełniane przy rekrutacji spotkały się z powszechnym potępieniem, konferencje rektorów podjęły uchwały wskazujące na niestosowność ujawnionych praktyk i wezwały wszystkie uczelnie do przejrzenia regulaminów rekrutacyjnych. Warto dodać, że na UW i na wszystkich uczelniach warszawskich “miejsca rektorskie” nie istnieją od ponad 20 lat.

W ciągu ostatnich 20 lat na moim uniwersytecie, zatrudniającym prawie 3 tys. nauczycieli akademickich, mieliśmy do czynienia z dwoma przypadkami plagiatów. Znane mi jest kilkanaście przypadków plagiatów popełnionych przez pracowników innych uczelni polskich, a także kilkadziesiąt plagiatów popełnionych w uniwersytetach zagranicznych. Czy to wierzchołek góry lodowej? Nie sądzę. Plagiator historyk może przedstawić jako swoją pracę innego historyka, ekonomista – ekonomisty, fizyk – fizyka. Jest więc mało prawdopodobne, by plagiat pozostał niewykryty. Jego ujawnienie wiąże się na ogół z utratą stanowiska i – co dla wielu profesorów jest dużo bardziej bolesne – utratą dobrego imienia.

Innym zjawiskiem jest kupowanie prac dyplomowych przez studentów. Rozmiar tego procederu nie jest znany, ale – sądząc z liczby ogłoszeń w internecie – musi istnieć spore zapotrzebowanie na takie usługi. Rektorzy podjęli wiele działań mających na celu wyeliminowanie tego zjawiska. Po pierwsze, coraz więcej uczelni wprowadza komputerowy system “Plagiat”, który pozwala na wykrywanie zapożyczeń z innych prac magisterskich lub prac opublikowanych. Po drugie, każdy student musi złożyć pisemne oświadczenie, że pracę wykonał samodzielnie. W razie popełnienia plagiatu nie tylko utraci dyplom, ale będzie ścigany za oszustwo.

Planuje się też wprowadzenie zasady, by egzamin magisterski był prowadzony bardzo rygorystycznie, z udziałem egzaminatorów z innej uczelni, a jego ocena powinna ważyć więcej na ostatecznym wyniku studiów niż ocena pracy magisterskiej.

Uczelnie wprowadzają też ograniczenia liczby magistrantów, którymi opiekować się może jeden profesor. Niedopuszczalne jest kierowanie 30 pracami magisterskimi. Na wydziałach matematyczno-przyrodniczych, gdzie magisteria mają charakter prac eksperymentalnych wykonywanych pod opieką profesorów i asystentów, możemy mieć pewność, że prace wykonywane są samodzielnie.

Polskie piekło

Czytając to, co piszą tygodniki o Uniwersytecie Warszawskim, nie mam najmniejszego zaufania do tego, co piszą o innych polskich uczelniach. Wystarczy zacytować tytuły: “Profesor przekręt” (“Newsweek” z 29 lutego br.), “Wyższa szkoła odwołań” (“Przekrój” z 3 października), “Niższe szkoły wyższe” (“Polityka” z 2 października), “Prof. dr hab. dożywotni” (“Polityka” z 24 lipca), “Profesor pod ochroną” (“Newsweek” z 8 sierpnia), “Cholera w Sejmie. Trzeba zdemontować korbę do zatrutej akademickiej studni i odkazić chlorem rury” (“Wprost” z 8 sierpnia).

Nie spotkałem natomiast krzyczących tytułów w rodzaju: “Polscy studenci zdobyli mistrzostwo świata w programowaniu”, “Polscy archeolodzy odkryli w Aleksandrii najstarszy uniwersytet świata”, “Profesor Tarkowski zdobył japońskiego Nobla za odkrycia w dziedzinie embriologii”. Daję przykłady osiągnięć osób wywodzących się z UW, a przecież kilka innych polskich uczelni też ma się czym pochwalić.

Skąd bierze się w mediach atmosfera tak niechętna polskim uczelniom? Nie wydaje się, by mogła tu zaważyć sprawa przyjęć na studia na Uniwersytet Gdański, który zresztą przyznał się do popełnienia błędów i stara się je naprawić. Atak ten nie jest też podyktowany troską o jakość nauczania. Gdyby tak było, to skoncentrowałby się na szkołach najgorszych – a są w Polce uczelnie o poziomie skandalicznym. Wystarczy poprosić członków Państwowej Komisji Akredytacyjnej o listę szkół, które zostały zlikwidowane albo są w trakcie likwidacji z powodu żenującego poziomu kształcenia.

Myślę, że chodzi po prostu o chęć zaistnienia dziennikarza poprzez ujawnienie skandalu. Profesor uniwersytetu od lat zajmuje pierwsze miejsce na listach zawodów cieszących się największym zaufaniem społecznym, dla dziennikarzy jest więc zwierzyną wartą dużo większego zachodu niż np. polityk (“Mamy cię, profesorze” – “Życie Warszawy” z 25 października br.).

Podejmowanie prób niszczenia autorytetów jest ulubionym zajęciem żurnalistów. Być może jest to syndrom “polskiego piekła” – każdy Polak, który się wybił i cieszy uznaniem, powinien jak najszybciej zostać zdyskredytowany.

Znaleźć właściwą miarę

Dziennikarze piszący o uniwersytetach wykorzystują jako ekspertów ludzi wywodzących się ze środowiska akademickiego, którzy nie odnieśli sukcesu naukowego, a dziś odreagowują swe frustracje, oczerniając uczelnie i swoich kolegów. Szczególnie popularny jest dr Józef Wieczorek, adiunkt UJ usunięty z tej uczelni (a później z innych placówek naukowych) za niekompetencję, który z pomocą dziennikarzy prowadzi prywatną wojnę ze środowiskiem akademickim.

Rzadko się zdarza, by rozmówcą dziennikarza był wybitny uczony, człowiek o wielkim autorytecie, który mógłby mądrze i prawdziwie przedstawić problemy uczelni i nauki. Faktem jest, że takich ludzi trudno zachęcić do udziału w dyskusjach telewizyjnych, gdyż nie chcą występować w towarzystwie “oszołomów” i awanturników.

Bardzo dobrą robotę wykonuje dr Marek Wroński z jednej ze szkół medycznych w USA, który ujawnił i nagłośnił kilka skandalicznych przypadków nieuczciwości naukowej na polskich uczelniach. Wydaje się jednak, że również i on utracił poczucie proporcji i wykryte przez siebie oszustwa traktuje jako normę, a nie jako godny pożałowania wyjątek. Dr Wroński nie protestuje, gdy wywiady z nim opatrywane są nagłówkami w rodzaju: “Środowiska akademickie w Polsce opanowała plaga plagiatów” (“Życie Warszawy” z 25 października br.).

Oprócz sukcesów polskie uczelnie mają również wiele problemów. Brakuje nam systemów rzetelnej i ostrej oceny działalności naukowej i dydaktycznej, zwłaszcza samodzielnych pracowników naukowych. Wielu z nich zaniedbuje swe obowiązki, ucząc w dwóch lub więcej szkołach, podejmując zbyt wiele zobowiązań poza macierzystą uczelnią. Wciąż jeszcze obowiązuje u nas system “opiekuńczy”, który nie pozwala rozstać się z pracownikiem nierokującym większych nadziei, by zastąpić go młodszym i zdolniejszym. Jest to zresztą bolączką wielu uniwersytetów europejskich, które przegrywają konkurencję z amerykańskimi, słynącymi z ostrej selekcji kadry nauczającej. Wydaje się, że poziom doktoratów w Polsce się obniża – i jest to wynikiem nierzetelnych, zbyt pobłażliwie pisanych recenzji. Również w przypadku habilitacji i profesur zbyt często mamy do czynienia z recenzjami grzecznościowymi i przyznawaniem tytułów naukowych osobom na to niezasługującym. Zdarza się to nawet na Uniwersytecie Warszawskim i nie sądzę, by na innych uczelniach sytuacja była lepsza. W wielu dziedzinach brak nam “lokomotyw” – ludzi na miarę Stefana Banacha, Jerzego Pniewskiego, Stanisława i Marii Ossowskich czy Władysława Tatarkiewicza. Nie jesteśmy w stanie zapewnić wystarczająco dobrych warunków do prowadzenia pracy naukowej, co powoduje, że wielu najzdolniejszych polskich uczonych pracuje za granicą. Niektórzy z nich, jak Aleksander Wolszczan, Bohdan Paczyński, Piotr Słonimski, Hilary Koprowski czy Leszek Kołakowski, stanowią ozdobę najlepszych uniwersytetów zagranicznych i żal, że nasi studenci nie mogą się z nimi spotykać na co dzień.

Środowisko akademickie w Polsce liczy 2 mln studentów i kilkadziesiąt tysięcy nauczycieli akademickich. Na pewno znajdą się wśród nich ludzie nieuczciwi. Nie sądzę jednak, by było to środowisko skorumpowane; w każdym razie jest niewspółmiernie mniej skorumpowane niż wiele innych środowisk. Myślę, że powinnością mediów jest nie tylko opisywanie nieprawidłowości, lecz przede wszystkim pisanie prawdy, a także rzetelne informowanie o skali zjawisk patologicznych.

* Piotr Węgleński od 1999 roku jest rektorem Uniwersytetu Warszawskiego. Ma 65 lat, biolog, specjalista w dziedzinie genetyki molekularnej.

prof. Piotr Węgleński

♦

Jasełka akademickie z rektorem UW

w roli Heroda

♦

GORĄCY TEMAT Jasełka akademickie z Rektorem UW w roli Heroda

W 20 lat po upadku muru berlińskiego Polska dyskryminowana w rankingach ! 

W rankingach światowych polskie uczelnie wypadają słabo, albo całkiem z rankingów wypadają. Niektórzy rektorzy mają krytyczny stosunek do tych rankingów, bo w sposób ewidentny dyskryminują polskie uczelnie.

Polskie uczelnie zatrudniają największą chyba na świecie liczbę profesorów ‘belwederskich’, jak i doktorów habilitowanych, a takiego kryterium, proszę sobie wyobrazić, w tych rankingach w ogóle nie ma ! U nas wszyscy wiedzą, że jak ktoś jest naukowo dobry, to bez problemu zostaje dr hab,  a na takich uczelniach jak Harvard, czy Cambridge nawet nie wiedzą co to takiego. Te uczelnie są jednak na topie. Żeby wymigać się od habilitacji, której widocznie nie są zdolni zrobić, jako kryterium naukowej wartości przyjęli sobie nagrody Nobla i tym podobne.

Sława polskich rektorów – prof. F. Ziejka (UJ) argumentuje, że mamy wybitne badania publikowane po polsku. A oni (ci od rankingów, rzecz jasna) proszę sobie wybrazić, biorą pod uwagę tylko angielskie. Nawet im się nie chce polskiego przyswoić!

Mamy też świetne badania lokalne, a oni uwzględniają tylko te globalne, ignorując całkiem fakt, że z nauki – z istoty rzeczy globalnej – wyodrębniono przecież lokalną naukę polską, która się rządzi swoimi prawami, kryteriami, wartościami.

Profesor Ziejka ma za złe nauce światowej, że w ogóle się nie interesuje zmianami mentalności polskiej w XIX wieku. Temat iście eksycytujący pod każdą szerokością geograficzną, tak jak ekscytująca jest zaściankowa mentalność                                                                                                                                                         profesorówdoktorówhabilitowanychnaukipolskiej broniących się tak przed lustracją, jak i weryfikacją naukową zgodną ze standardami krajów naukowo rozwiniętych.

Dziś pokazywali, że 20 lat temu padł mur berliński. I co z tego ? Nasi ,naukowcy’ i tak tego nie zauważyli, i nie wiadomo czy/i kiedy to zauważą .

—– Original Message —–

From: J. Wieczorek

To: Prezes PAU

Sent: Monday, November 02, 2009 9:00 AM

Subject: List otwarty do Prezesa Polskiej Akademii Umiejętności

Kraków, 2 listopada 2009 r.

Józef Wieczorek

ul.Smoluchowskiego 4/1

30-069 Kraków

Prezes

Polskiej Akademii Umiejętności
ANDRZEJ BIAŁAS

ul. Sławkowska 17

30-016 Kraków

List otwarty do Prezesa Polskiej Akademii Umiejętności

Mój list do Polskiej Akademii Umiejętności z dnia 3 sierpnia 2009 r. w sprawie wycofania z obiegu edukacyjnego ‘Dziejów Uniwersytetu Jagiellońskiego’ niestety nie okazał się skuteczny, gdyż jak zostałem poinformowany przez prof. Andrzeja Kastory Komisja do Oceny Podręczników Szkolnych nie dysponuje czasem, a ponadto nigdy nie recenzowała podręczników akademickich, ani lektur.

(zapis korespondencji na: http://blogjw.wordpress.com/2009/08/05/list-do-polskiej-akademii-umiejetnosci/#comment-245 )

Moim zdaniem obecny stan rzeczy mocno obniża prestiż PAU, która jest w końcu dobrem narodowym.

Przeprowadzana przez PAU ocena podręczników gimnazjalnych, czy licealnych, bynajmniej nie może podnieść poziomu edukacji narodowej, w sytuacji gdy podręczniki i lektury dla maturzystów i studentów – czyli przyszłych nauczycieli licealnych i gimnazjalnych oraz autorów podręczników tego szczebla – będą zawierały oczywiste błędy, szkodliwe z punktu widzenia edukacji.

Jasne jest, że wszyscy, nawet najwięksi uczeni robią błędy, ale rolą innych uczonych jest te błędy wytykać i eliminować, aby nie były rozpowszechniane, czy utrwalane, na drodze edukacji kolejnych pokoleń. Takie rażące i szkodliwe błędy znajdują się m.in. w książce o wycofanie której z obiegu edukacyjnego występowałem..Jest to tym bardziej szkodliwe, że to członkowie PAU do ukazania się i rozpowszechnienia tej pozycji się przyczynili.

Jeśli takie pozycje nadal będą obowiązywać jako lektura obowiązkowa to niby jak poziom edukacji może się podnieść ? Jak wygląda wiarygodność PAU skoro nie reaguje na błędy swojego grona ?

Problem czasu potrzebnego na opiniowanie takich wydawnictw może być w prosty sposób rozwiązany. Ja np. takim czasem dysponuję, więc opinię mogę przygotować (nie tylko dla tej pozycji). Recenzowałem już podręczniki akademickie więc chyba dam sobie radę, a myślę, że znajdą się i inni, którzy pro publico bono doprowadzą do oczyszczenia polskich książek z takich ‘chwastów’.

Nawiążę tu do niedawnego szumu na okoliczność wydania ksiazki autorstwa zwykłego, dopiero co ‘upieczonego’, magistra (Paweł Zyzak - “Lech Wałęsa – idea i historia”. Arcana), którego promotor (prof.Andrzej Nowak) natychmiast został odsunięty od planowanej przez PAU sesji naukowej (Zaszczuć profesora- netbird.pl 2009-04-28 ).

Reakcja była natychmiastowa, mimo braku czasu w PAU ? Co ciekawe odsuwający promotora od sesji PAU był ten sam co recenzent ‘Dziejów Uniwersytetu Jagiellońskiego’ (prof. Jerzy Wyrozumski) dopuszczający to niewątpliwie szkodliwe dzieło do edukacji nowych pokoleń.

Nie mam wątpliwości, że więcej szkody mogą wyrządzić i wyrządzają dzieła profesorów PAU, niż książki świeżych magistrów, pozostające zresztą poza zalecanym obiegiem edukacyjnym.

Czy nie należałoby zatem odsunąć od PAU członków, którzy obniżają prestiż tej zasłużonej dla polskiej nauki placówki?

Czy beneficjenci czystek akademickich w PRL, m.in. w latach 80-tych, nie pozostają w konflikcie interesów, jeśli chodzi o poznanie najnowszej historii nauki w Polsce ?

Z poważaniem

Józef Wieczorek

Appendix:

Lista tekstów, które rozszerzają powyższe opinie :

List do Polskiej Akademii Umiejętności w sprawie wycofania z obiegu edukacyjnego ‘Dziejów Uniwersytetu Jagiellońskiego’

http://blogjw.wordpress.com/2009/08/05/list-do-polskiej-akademii-umiejetnosci/#comment-245

POLSKA AKADEMIA UMIEJĘTNOŚCI A CZARNA KSIĘGA KOMUNIZMU

http://www.naukowcy.republika.pl/czarna_ksiega.html

Lustracja dziejów Uniwersytetu Jagiellońskiego

http://blogjw.wordpress.com/2009/03/25/lustracja-dziejow-uniwersytetu-jagiellonskiego/

Kilka pytań do Dziekana Wydziału Historycznego UJ w związku z metodologią i standardami prac historycznych

http://blogjw.wordpress.com/2009/04/27/kilka-pytan-do-dziekana-wydzialu-historycznego-uj/

Ostatnia defilada w dziejach Uniwersytetu Jagiellońskiego

http://blogjw.wordpress.com/2009/04/17/ostatnia-defilada-w-dziejach-uniwersytetu-jagiellonskiego/

W sprawie wypowiedzi Rektora UJ na temat standardów i tradycji UJ

http://blogjw.wordpress.com/2009/04/02/w-sprawie-wypowiedzi-rektora-uj-na-temat- standardow-i-tradycji-uj/

Fałszywa historia historyków francuskich i niemieckich to kompromitacja, fałszywa historia profesorów UJ – to nic !

http://blogjw.wordpress.com/2009/05/10/falszywa-historia-historykow-francuskich-i-niemieckich/

‘Lista Wyrozumskiego’ – represjonowanych pracowników i studentów UJ w PRL–u.

http://lustronauki.wordpress.com/2008/11/09/lista-wyrozumskiego-represjonowanych-pracownikow-i-studentow-uj-w-prl–u/

POWRACAJĄCA FALA ZAKŁAMYWANIA HISTORII http://www.nfa.alfadent.pl/articles.php?id=141

Rzecznik Praw Obywatelskich ostatnio napisał :

Chcemy być konkretni i przydatni – Rzeczpospolita , Janusz Kochanowski 26-10-2009,

Warunkiem właściwej ochrony wolności obywatelskich

są sprawne instytucje państwa.

Jedną z nich jest urząd rzecznika

To stwierdzenie jak najbardziej zasadne. Rzecz jednak w tym, że ze sprawnością i właściwą ochroną są problemy. Stąd i przydatność RPO chyba ograniczona.

Czy RPO w III RP jest rzecznikiem wszystkich Polaków ? Czy obywatel pozbawiony elementarnych praw dostępu do dokumentów, do obrony, ma szanse na pomoc ze strony RPO ? Jak wygląda prawo obywatela do życia w państwie prawa ?

Może na te pytania częściowo przynajmniej odpowie moja korespondencja z kolejnym już RPO III RP.

♣

27 października 2009

Józef Wieczorek

ul.Smoluchowskiego 4/1

30-069 Kraków

tel. 609 659 124

e-mail: jozef.wieczorek@interia.pl

Szanowny Pan

dr Janusz Kochanowski

Rzecznik Praw Obywatelskich

Szanowny Panie,

Niniejszym potwierdzam otrzymanie pisma – RPO-580898 -I/08/KL , z dnia 12 października 2009 r. – odpowiedzi na moją korespondencję (z 4.06.2009 r. i 24.09.2009 r) i z przykrością stwierdzam, że nie bardzo rozumiem tego pisma, tzn rozumiem tak, jakby potwierdzało ono obiegową opinię, że czym jak czym, ale państwem prawa to III RP nie jest. Obecność licznych prawników i ogromna ilość aktów prawnych nie wystarcza jednak do tego aby państwo to było państwem prawa, w którym obywatel może liczyć na to, że jego prawa nie będą łamane, a w przypadku ich łamania będzie mógł skutecznie odwoływać się do państwowych instancji.

Ja jasno, jak sądzę, dokumentowałem w mojej korespondencji (z licznymi załącznikami), że doszło w przeszłości i nadal dochodzi do naruszania elementarnych praw obywatela dawniej w PRL, a obecnie w III RP, polegające na tym, że nie miał on wówczas, ani też obecnie, dostępu do materiałów w jego sprawie wytworzonych. Dostęp natomiast mieli, i nadal mają inni i z tego korzystają do gnębienia obywatela, a obywatel nie może się bronić skutecznie – bo dostępu do materiałów nie ma !

(Konstytucja RP Art. 51.

1. Nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby.

2. Władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym.

3. Każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych. Ograniczenie tego prawa może określić ustawa.)

Ta sprawa jasno pokazuje, ze mimo zapisu w Konstytucji o równości obywateli wobec prawa, w tym systemie nadal są równi i równiejsi, co stanowi jawną dyskryminację ! (w tym przypadku dyskrymiancję ofiary wobec katów.) i łamanie Konstytucji

(Art. 32.

1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyn)

Twierdzenie, że RPO nie ma kompetencji aby pomóc obywatelowi w sprawie realizacji jego praw jest zdumiewająca w świetle art. 208 Konstytucji RP. „1.  Rzecznik Praw Obywatelskich stoi na straży wolności i praw człowieka i obywatela określonych w Konstytucji oraz w innych aktach normatywnych. „ jak i USTAWY z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich. (Dz.U. z 2001 r. Nr 14, poz. 147 oraz z 2007 r. Nr 25, poz. 162)

Dlaczego rzecznik mówi, że nie posiada kompetencji aby zrobić to co do niego należy – zgodnie z prawem – bynajmniej nie wynika z otrzymanej korespondencji.

Jeśli chodzi o poprzedniego RPO, do którego się też zwracałem, sprawa była przynajmniej jasna – oczywisty konflikt interesów. b. RPO wybrał lojalność w stosunku do swojego przełożonego – rektora, a nie lojalność w stosunku do ustawy o RPO. b.RPO dobrze na tym wyszedł, bo wrócił na swoją uczelnię, unikając ew. konfliktu ze swoim przełożonym, ale obywatel, którego praw winien bronić – na uczelnie wrócić nie mógł.

Najważniejsze, jak widać, w życiu jest dbać o własne interesy, a nie o interesy obywatela, ale po co jest urząd RPO ? – w końcu utrzymywany z budżetu, czyli z kieszeni obywatela.

Ta sprawa przynajmniej jasno wykazała, że zapis w Konstytucji o RPO jest wadliwy i sprzeczny z innymi zapisami Obywatelowi pozostaje mieć jedynie nadzieję, że w nowej konstytucji te wady zostaną usunięte.

W piśmie RPO znalazła się jednak argumentacja niezwykle dużej wagi.

„ Rzecznik Praw Obywatelskich nie posiada kompetencji pozwalających uczynić zadość Pana prośbie w uzyskaniu wspomnianych powyżej dokumentów i w konsekwencji przywrócić Pana do pracy w charakterze wykładowcy na Uniwersytecie Jagiellońskim”.

Ja w/w pismach nie zwracałem się do RPO o przywrócenie do pracy w jakimkolwiek charakterze, i nawet nie sądziłem, że ujawnianie teczek akademickich, do tej pory aresztowanych przez władze UJ, automatycznie musi, jak rozumiem, spowodować mój powrót do pracy na UJ. Tak co prawda winno być w państwie prawa, gdzie bezpodstawne, anonimowe oskarżenia nie mogą mieć mocy prawnej, ale do tej pory takich cech III RP jakoś nie wykazuje.

Rozumiem jednak, że RPO ma wiedzę na temat tych materiałów skoro ich udostępnienie i ujawnienie postawiłoby uczelnię w sytuacji bez wyjścia, nawet w naszym systemie prawnym tzn. byłaby zmuszona do przywrócenia mnie do pracy !

Jeśli tak, to jak RPO godzi tą sytuację z Ustawą o RPO ?

Z obecnej sytuacji wynika, że stoi po stronie uczelni, która łamiąc podstawowe prawa obywatela RP jego teczki nadal aresztuje. Uczelnia to robi przez ponad 20 lat, trzymając ‘trupa w szafie’ i naraża środowisko na fetor z niej się wydobywający.

Jest bulwersujące, że RPO nie chce pomóc obywatelowi, ale rodzi się pytanie dlaczego RPO nie chce pomóc przynajmniej uczelni, która żyje w tak niekomfortowej sytuacji i naraża się na utratę prestiżu ? Nie chodzi tu o władze uczelni, które jak wynika z dostarczonych pism całkiem utraciły właściwości honorowe i nic sobie z tego nie robią, ale jednak najstarsza polska uczelnia to wartość ogólnonarodowa, którą należałoby ocalić dla obywateli także następnych pokoleń.

Chciałbym wyrazić nadzieje, że Rzecznik Praw Obywatelskich przeanalizuje jeszcze raz całość sprawy, w szerokim kontekście, i podejmie stosowne kroki.

Józef Wieczorek

♣

4 czerwca 2009 r.

Józef Wieczorek

ul.Smoluchowskiego 4/1

30-069 Kraków

tel. 609 659 124

e-mail: jozef.wieczorek@interia.pl

Szanowny Pan

dr Janusz Kochanowski

Rzecznik Praw Obywatelskich

Wniosek

Niniejszym zwracam się z prośbą o pomoc w zakresie dotarcia do dokumentów dotyczących mojej osoby a wytworzonych w organach Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Niestety władze uczelni, w której byłem zatrudniony, a które mnie się pozbyły w okresie wielkiej czystki w czasach komunistycznych nie respektują autonomicznie Konstytucji III RP, która jasno mówi : art.51 ust.3 i’Każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych’ .

Mimo wielokrotnych roszczeń informacyjnych dostałem tylko dostęp do przeczyszczonej, tzn. brakowanej, ale i uzupełnianej różnymi nowymi materiałami (chyba dla historyków aby mieli ‘właściwy’ obraz ) mojej teczki osobowej ( raczej pozostałej makulatury).

W roku usuwania mnie z uczelni (1987) zawartość mojej teczki kończyła się na roku 1980 ! nie zawierała ( i obecnie też nie zawiera) m.in. materiałów wytworzonych przez Rzecznika Dyscyplinarnego Rektora UJ, jako że usiłowano mnie usunąć z uczelni dyscyplinarnie, prowadząc, w ciągu kilku lat ‘wojennych’, w stosunku do mnie działania operacyjne i mobbingowe ( wg obecnej nomenklatury) .

Moje teczki w ilości 144 ponumerowanych stron wysyłane były w dniu 22.10.1987 r. do mgr Michała Ługanowskiego – Naczelnika Departamentu Badań i Studiów Uniwersyteckich i Ekonomicznych w Warszawie. Co to był za departament do tej pory nie wiem, nie wie też IPN. Ciekawe, że zapis ten zniknął z moich akt po roku 2000.

Dostęp do grubych teczek miał na początku lat 90-tych Dziekan BiNoZ – Antoni Jackowski, ale w jego opinii dla Senatu UJ z 1993 r. wytworzenie grubych teczek na mój temat stanowiło dowód przeciwko mnie.

Dla mnie stanowi to dowód na kontynuację esbeckich metod w III RP i to na szczeblu władz uczelni zatrudniającej zresztą do dnia dzisiejszego zarówno TW, jak i aktywistów partyjnych, którzy jak rozumiem, zdaniem władz UJ, nie wpływają negatywnie na młodzież akademicką.

Ja o taki negatywny wpływ zostałem oskarżony i jak mi wiadomo było to standardowe oskarżenie ( nie tylko w latach 80-tych) dla niewygodnych dla systemu opozycyjnych nauczycieli akademickich.

Mimo wielokrotnych roszczeń informacyjnych kierowanych do władz UJ żadnego uzasadnienia oskarżenia o negatywne oddziaływanie na młodzież akademicką nie otrzymałem, co rozumiem, że do dnia dzisiejszego uczelnia podtrzymuje to oskarżenie i autonomicznie nie musi się z tego przed kimkolwiek usprawiedliwiać, ani nikogo przepraszać, zachowując ciągłość moralną i (bez)prawną z PRL.

ks. Tadeusz Isakowicz – Zaleski niedawno napisał – ‘ III RP macochą dla ludzi poszukujących prawdy o czasach PRL’ . Trudno o bardziej zwięzłe i prawdziwe opisanie rzeczywistego stanu rzeczy.

Sam fakt, że po 20 latach od tzw. upadku komunizmu ofiary nie mogą poznać kto ich skazał na śmierć zawodową i dlaczego o coś oskarżał najlepiej świadczy, że komunizm bynajmniej nie upadł.

Do dnia dzisiejszego nie ujawniono, mimo roszczeń, składu komisji weryfikacyjnej, poza nazwiskiem szefa komisji – Dziekana Hanny Krzanowskiej, co uczyniono dopiero w kilka lat po śmierci dziekana. Pozostali są nadal anonimowi, co sugeruje, że są to osoby nadal żyjące.

Oczywiście po roku 1989 r. starałem się o powrót na uczelnię, ale przed Komisją Pojednawczą nie było pojednania ze strony uczelni, więc komisja nie miała kompetencji do przywrócenia, tym bardziej, że pełnomocnik rektora i tak groził, że mnie wyrzuci jeśli bym wrócił, a ponadto przedstawiał nieprawdziwe oświadczenie, że ja się podszywałem pod Solidarność. Oczywiście tych dokumentów, ani dokumentacji mojego ‘podszywania’ nie otrzymałem do tej pory od uczelni, mimo że to miały to być ważne dokumenty – więc jest to kolejne łamanie Konstytucji.

Mimo, że mam z IPN status pokrzywdzonego, obecny Rektor UJ -Karol Musioł, który w mediach głosił, że rozmawia z każdym o inwigilacji, rozmawiał z TW, a nie z tymi, którzy TW – jak ja – być nie chcieli. Do tej pory do spotkania z rektorem UJ nie doszło.

Sąd pracy, ( w koleżeńskich relacjach ze stroną UJ) do którego się po latach (10 lat temu) zwracałem, nie miał nawet ochoty na wydostanie materiałów ( poza ‘makulaturą’ z mojej teczki personalnej), ani na przesłuchanie świadków, powołując się na autonomię uczelni. Uczelnia powołuje się na sąd – nie przywraca do pracy, bo sąd jej nie nakazał. A zatem – skoro sąd (podobnie jak Komisja Pojednawcza) nie miał kompetencji do przywrócenia mnie do pracy, czy ujawnienia materiałów, to uczelnia nie musi tego robić ze względu na decyzje sądu, chociaż ma autonomię aby to zrobiła ! (sic!)

Poprzedni Rzecznik Praw Obywatelskich, do którego o pomoc się zwracałem, wybrał lojalność w stosunku do swojego przełożonego – Rektora UJ, a nie w stosunku do ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich, czym udowodnił wadliwość Konstytucji RP zezwalającej aby Rzecznik był jednocześnie podwładnym – jako profesor na uczelni.

Co więcej RPO uznał, że zakaz dostępu obywatela do materiałów na jego temat wytworzonych jest jak najbardziej słuszny, bo podobno te materiały wyłączono na podstawie prawa roku 1983 ?

Nie przeszkadzało to innym buszować po moich materiałach i dyskredytować mnie zaocznie. To RPO też nie przeszkadzało, może dlatego, że robili to jego uniwersyteccy koledzy ?

Co więcej materiały na mój temat wytwarzał też Senat UJ jeszcze w 2004 r. do którego beskutecznie się zwracałem o wznowienie wykładów. Oczywiście i tych materiałów nie otrzymałem, a otrzymał je rektor UW, aby mieć podkładkę (jak sądzę) do dyskredytującego mnie artykułu na łamach Gazety Wyborczej, z którym nie dano mi możliwości polemizować.

Działania operacyjne trwają więc nadal, tak jak nadal trwa PRL w sercach i umysłach jego beneficjentów.

W latach 1976 – 1987 byłem nauczycielem akademickim w UJ zatrudnionym na etacie adiunkta wykonującym jednak obowiązki typowe dla profesorów na uruchamianym kierunku studiów geologicznych. Na początku 1980 r. miałem opinię rady naukowej Insytutu Nauk Geologicznych UJ, że jestem całkowicie samodzielnym pracownikiem naukowym. W 1980 roku byłem współzałożycielem koła NSZZ Solidarność w Instytucie Nauk Geologicznych (wiceprzewodniczący) i kierowałem tą komórką w stanie wojennym.

W okresie wielkiej czystki na uczelniach w roku 1986 r. kontrolowanej przez PZPR i służby specjalne zostałem negatywnie oceniony przez anonimową do dnia dzisiejszego komisję, oskarżony m.in.. o niewłaściwy poziom etyczny, jak i o negatywne oddziaływanie na młodzież akademicką.

Niestety spośród 20 prowadzonych w latach 80-tych magistrantów niemal połowa została uformowana na naukowców, a 5 z nich – na naukowców rangi międzynarodowej ( dr, dr hab, prof.) . To niewątpliwie był mój zły wpływ na młodzież, którego nie mieli pobierający pensje profesorskie, dzięki czemu powstała luka pokoleniowa. Wielkość luki po usunięciu mnie z uczelni można ocenić na kilkudziesieciu badaczy, którzy by byli zdolni do wykształcenia kolejnych dziesiątek. ‘Profesorowie’ nie musieliby pracować na wielu etatach i uprawiać nadal fikcji na uczelniach.

Swoimi działaniami jasno wykazałem, że rozpowszechnianie informacji jakoby ze względu na niskie zarobki nikt na uczelniach nie chciał/chce pracować (i stąd luka pokoleniowa) jest oczywistą nieprawdą. To korporacja akademickich beneficjentów PRL nie chce się rozliczyć ze swoją przeszłością, niszcząc ślady swoich działań i wymazując z historii swoje ofiary, heroicznie walcząc o to aby nigdy na uczelnie nie wrócili i wszelki słuch o nich zaginął.

W okresie tzw. transformacji część swoich zbiorów naukowych wywoziłem poza Kraków, aby ocalić od zniszczenia przez wandali profesorskich. Kilka lat wcześniej chroniłem przed ostateczną dewastacją zbiory naukowe ( międzynarodowej wartości), które przetrwały rządy Hansa Franka, ale nie były w stanie przetrwać późniejszych zarządców akademickich. Nie sądziłem wówczas, że taki los może spotkać moje zbiory.

Załączam szereg dokumentów ilustrujących moje głuche dialogi z władzami uczelni, które robią sobie kpiny, informując mnie, że dostałem to co chciałem, kiedy tego co chciałem nie dostałem i władze nie chcą mi tego wydać.

Jeśli to nie są kpiny, ale stanowisko władz UJ wynika tylko z braku rozumienia słowa pisanego, to istnienie takich władz narusza moje prawa obywatela. Obywatel winien mieć szansę na kontakt intelektualny ze sprawującymi jakąkolwiek władzę, także władzę uniwersytecką. Takich szans kontaktu z władzami UJ nie mam, a obecny stan rzeczy jest sprzeczny z Konstytucją RP.

Uczelnie, w tym także UJ, naruszają prawo ze względu na fikcję w postaci wieloetatowości nauczycieli akademickich przy bezetatowości najwyżej ocenianych przez studentów i wychowanków nauczycieli akademickich.

Karanie dożywotnio wykluczeniem z korporacji akademickiej za nonkonformistyczne uczenie myślenia i rozumienia słowa też trudno pogodzić z Konstytucją RP.

Taka weryfikacja kadr rozciąga się obecnie także na niższe szczeble edukacji o czym np. czytamy w Rzeczpospolitej ( 29.05.2009 -Zero tolerancji dla myślenia ) – ‘ Zbyt ambitni nauczyciele, zbyt kreatywni uczniowie stają się dla ministerstwa zawadą. W ostatnich dniach jedni usłyszeli, że źle wykonują swoje obowiązki, drudzy, że twórcze myślenie powinni pozostawić za drzwiami szkoły.”
Trudno się dziwić bo przykład idzie od góry, od Matki Rodzicielki innych szkół. Wyrejestrowanie, w latach 80-tych, z systemu szkolnictwa wyższego tysięcy myślących, kreatywnych naukowców, musiało zrobić swoje, a autorzy i beneficjenci tej czystki robią to co najlepiej potrafią – niszczą myślących i kreatywnych.

Niedawno Tadeusz Mazowiecki powiedział   ”dobrze się stało, iż m.in. esbecy nie stali się po upadku komunizmu obywatelami drugiej kategorii.”

Nie słyszałem protestów, niestety nie słyszalem, aby ktos powiedział, że niedobrze się stało, że ofiary systemu komunistycznego w III RP stały się obywatelami drugiej kategorii, a nawet bez kategorii, bez prawa np.dostępu do materiałów w ich sprawach wytworzonych.

Sprawa czystek na uczelniach w latach 80-tych, o czym brak opracowań historycznych, jest niewątpliwie jedną z najważniejszych przyczyn obecnej zapaści ( przede wszystkim moralnej) w nauce i edukacji, obecnej patologicznej wieloetatowości beneficjentów systemu, przy bezetatowości ofiar. I to jest moim zdaniem sprawa, która winna zainteresować Rzecznika Praw Obywatelskich, bo dotyczy spraw wielu obywateli pokrzywdzonych przez utratę pracy, śmierć zawodową, wyczyszczenie z pamięci.

Liczne już pokolenie młodych jest natomiast skazane – ze względu na brak lustracji na uczelniach – na uczenie się u beneficjentów wielkiej czystki dokonanej wśród nonkonformistycznej, zbyt aktywnej części kadry akademickiej o etyce niezgodnej z obowiązującą ‘etyką’ komunistyczną.

Z poważaniem i nadzieją, że sprawa zostanie podjęta przez Rzecznika Praw Obywatelskich

Józef Wieczorek

Załączniki :

Zał. 1 Odpowiedź na pismo (RPO-492917-I/04/PK) z dnia 24 stycznia 2005 r.

Zał. 2 Pismo do rektora UJ 4.12.2005 (pokrzywdzeni w PRL)

Zał. 3 Pismo w sprawie wznowienia wykładów 15 września 2006 r.

Zał. 4 List otwarty 5 grudnia 2006 r.

Zał. 5 Roszczenie informacyjne 18.03.2008

Zał. 6 Odpowiedź UJ kwerenda 8.04.2008

Zał. 7 Roszczenie 20.06.2008

Zał. 8 Oświadczenie UJ 4 wrzesnia 2008

Zał. 9 Pismo UJ wznowienie wykładów 5 grudnia 2008

Zał. 10 Roszczenie informacyjne w sprawie weryfikacji kadr akademickich w latach 1982-1989 r.

Zał. 11 Wystąpienie UJ 9 lutego 2009

Protest akademickiego nonkonformisty

Gazeta Wybiórcza zamieściała informacje(Protest przeciw IPN) o proteściedziekanów i prodziekanów wydziałów prawa‘przeciw stosowaniu przez IPN niedopuszczalnych prawnie metod w celu oskarżania o kłamstwo lustracyjne’.Jest to jak zwykle protest wybiórczy i rodzi oczywiste skojarzenia i wątpliwości odnośnie metod i celów protestowania. Niestety do tej pory nie zauważyłem aby szefowie wydziałów prawa protestowali przeciwko metodom stosowanym w ich środowisku.

Dziekanom metody IPN kojarzą się z okresem kiedy prawa człowieka w naszej Ojczyźnie były łamane Niestety nie zauważają, że ten okres bynajmniej się nie skończył i do tej pory przy ich przyzwoleniu (a może i udziale) prawa człowieka są łamane, także w ośrodkach ich działalności – czyli na uczelniach.

Uczelnie, w przeciwieństwie do IPN, nie udostępniają teczek pracowników, z których – w ramach symbiozy SB-PZPR-władze uczelniane – oczyszczano uczelnie w czasach komunistycznych, aby pozbyć się elementu nonkonformistycznego, o niewłaściwej postawie obywatelskiej i zupełnie niekomunistycznej etyce ! a co gorsza posiadających charakter niezłomny, nierokujący nadziei na złamanie.

Takich na uczelniach oskarżało się o różne niecne czyny i gra się tajnymi do dnia dzisiejszego teczkami, aby czasem na uczelnie nie powrócili i nie zastąpili beneficjentów okresu łamania praw czlowieka, którzy przeciwko IPN tak heroicznie walczą. Beneficjenci na walkę z własnymi niegodziwościami nie mają już sił, albo złomny charakter ( nadający się na złom) im na to nie pozwala. Korzyść z takich może by mieli zbieracze złomu, ale polskie społeczeństwo raczej korzyści z takich wojowników mieć nie będzie.

Osobiście protestuję

przeciwko takim wybiórczym protestom środowiska,

które oczyścić się nie chce

i do dnia dzisiejszego brudzi przestrzeń publiczną.

Więcej siła niż rozum,

czyli jabłko pada niedaleko jabłoni

W ostatnich dniach najpopularniejsza wśród elyt gazeta zorganizowała akcję , która wykazała, że nasze uczelnie to wielka lipa, wykształcenie wyższe to fikcja, a plagiaty i inne przekręty to standard.

Co w tym nowego to ja nie wiem, bo od lat to samo piszę, że przypomnę niektóre tytuły:

KONIEC Z FIKCJĄ W NAUCE

Fikcja jest u nas wysoko ceniona

Na froncie walki z plagiatami – bez zmian

W sprawie standardów powstawania prac magisterskich

I skąd to się wszystko bierze ? Jak to skąd ? Skoro Matka Rodzicielka kieruje się co najmniej od ubiegłego wieku zasadą ‘więcej siła niż rozum’ to jej posłuszne dzieci nie mogą być inne niż są.

Jabłko pada niedaleko jabłoni, a owoce zakazane najbardziej smakują.

W jakim stanie jest/była Matka Rodzicielka i czym się kieruje,  przedstawiłem w kontekście osobistym m.in. w tekście

Jak Senat Uniwersytetu Jagiellońskiego

kieruje się zasadą PLUS RATIO QUAM VIS

i nikt do tej pory go nie podważył – czyli nic dodać nic ująć.

Czy polskie szkoły wyższe przetrwają do 2030 r. ?

Takie pytanie postawiłem na forum NFA – niestety bez odpowiedzi. Ja nie jestem pewien czy szkoły wyższe przetrwają realnie, jakkolwiek budynki z napisami ‘uniwersytet’ , ‘akademia’, ’szkoła wyższa’ zapewne będą istnieć. Każdy widzi, jak wiele takich budynków w ostatnich latach powstało i jak wiele takich napisów na nich umieszczono. Sejm, jak łatwo sprawdzić, w ostatnich latach głównie pracował nad zmianami szyldów szkół i wiele szkół wyższych przezwano akademiami, a wiele akademii – uniwersytetami. To rzeczywiście imponująca praca, chociaż na świecie jakoś niedoceniona, bo naszych uczelni niemal nie ma na listach tych uczelni, które cokolwiek znaczą.

Uczelnie z nazwy wyższe jednak nie muszą być realnie wyższe od szkół formalnie niższych, tak jak profesor nie zawsze musi być mądrzejszy od maturzysty.

Na IV Kongresie Obywatelskim, jak słuchalem tegorocznej maturzystki i wieloletniego rektora,  odniosłem wrażenie, że maturzystka ma więcej w głowie. Jest jednak obawa czy zdoła tą głowę ocalić po przejściu przez dalsze etapy naszej edukacji.

Maturzystka sama twierdzi, że szkoła nic nie uczy, z wyjątkiem pisania i czytania w pierwszej klasie, ale jak szkoła niższa nie jest w stanie zaszkodzić mądrej głowie to jest nie najgorzej.

Niestety szkoły z nazwy wyższe mają większe możliwości oddziaływania i stosują bardziej wyrafinowane metody, przed którymi nie wszyscy potrafią się obronić. Niepoprawnych nadal wykluczają, odstawiają do magazynu, czy do piwnicy. Może w takich refugiach jednak szkoły wyższe przetrwają ? Ale czy ktoś przeforsuje taką ustawę aby te formy przetrwalnikowe przywrócić do życia akademickiego ?

Póki co mamy założenia jedynie nowelizacji ustawy, która okazała się bublem przed czym przestrzegałem bezskutecznie przed pięciu laty.

np. Ustawa o szkolnictwie wyższym - czy kolejny bubel legislacyjny jest naprawdę pożądany?

Czy nowa ustawa o szkolnictwie wyższym da nam szanse na wyjście z czwartej ligi ?

Ustawa ta nie uchroniła szkolnictwa wyższego przed zapaścią, a jedynie wzmocniła pozoranctwo wyższe, które nie powinno przetrwać do roku 2030, ani nawet do 2010.

Dobre i to, że próbuje się coś zmienić. Jest w tej nowelizacji kilka zmian, które NFA proponowało, więc głos oddolny jest jednak słyszalny. Czy jednak nie zostanie zagłuszony podczas burzliwych debat decydentów ?

Dewizą IV Kongresu Obywatelskiego było ‘Razem wobec przyszłości’ ale środowisko akademickie jest tak zdezintegrowane, że chyba żadnej przyszłości nie widzi RAZEM, a jedynie osobno.

Niedawno obchodziliśmy 70-lecie powstania Polskiego Państwa Podziemnego. Okazuje się, że po odzyskaniu niepodległości tradycje Państwa Podziemnego nadal są aktualne w nowej rzeczywistości. Tym razem powstaje Przedszkolne Państwo Podziemne i jak donosi Dziennik Gazeta Prawna w przedszkolnych ’ zerówkach odbywają się tajne komplety’

“Wbrew przepisom w niektórych przedszkolach sześciolatki uczą się czytać i pisać. Rodzice sami proponują nauczycielom zakup podręczników i proszą o prowadzenie zajęć. Kuratoria będą sprawdzać, czy przedszkola realizują nową podstawę programową.

W jednym z przedszkoli w powiecie wołomińskim odbywają się tajne zajęcia z czytania i pisania dla sześciolatków. Tajne, bo zgodnie z nową podstawą programową dla wychowania przedszkolnego w zerówkach wszystkie dzieci nie mogą uczyć się czytać i pisać. Na zebraniu dla rodziców nauczycielka podkreśliła, że dzieci są gotowe do nauki i za zgodą opiekunów może ją rozpocząć. Rodzice zakupili podręczniki, które trzeba ukrywać na wypadek kontroli kuratorium oświaty, i sześciolatki poznają już pierwsze literki. Z tego samego względu na zajęciach nie używa się też tablicy.

Podobnie uczą się także dzieci w jednym z przedszkoli w powiecie pruszkowskim oraz we Wrocławiu. Tyle że w tych przypadkach nauka odbywa się na prośbę samych rodziców, którzy zaoferowali pomoc w organizacji zajęć, zakupili podręczniki i pomoce naukowe. W żadnym z nich dzieci nie mają jednak zeszytów. W przypadku kontroli byłby to ewidentny dowód na prowadzenie niezgodnych z prawem zajęć.

Z sondy przeprowadzonej przez nas w przedszkolach w całej Polsce wynika, że rodzice często proszą albo o prowadzenie tajnych, nielegalnych zajęć dla całej grupy sześciolatków, albo o indywidualną naukę ich dziecka, która jest dozwolona. Część przedszkoli nie zgadza się na to z obawy o złamanie przepisów. Zdecydowana większość nie zgadza się na wprowadzenie podręczników. Są jednak i takie przedszkola, w których tajne komplety są już prowadzone.Sześciolatki uczęszczające do zerówek nie mogą się uczyć czytania i pisania, bo nie zezwala na to nowa podstawa programowa.”

Jak widac Polska wcale nie musi być okupowana, aby  nauka czytania i pisania były zabronione !

Na wyższych szczeblach edukacji,  kary np. za  prowadzenie niewygodnych dla rządzacych badań od dawna są wdrażane w życie,   a nieposłuszni eliminowani z posłusznego systemu. Nie tak dawno  wydawało się, ze w reformie ‘ od przedszkola do doktora;’ właśnie przedszkola są najsilniejszym ogniwem  jakoś broniącym się jeszcze przed idiotyzmami ‘reformatorów’ i realizatorów.. Wobec kryzysu uniwerystetow nie dak dawno apelowałem’ Potrzebne przedszkola III wieku argumentując:

“Skoro z programu ‘od przedszkola do doktora’ tylko przedszkola dało się skutecznie zreformować, chyba one mogą być najbardziej przydatne w naszym systemie edukacji.

Poparciem dla tego programu mogą być też badania, o których pisze Ks. Jan Twardowski w Niecodzienniku, pt. Sondaż:

„Pewien socjolog dostał się do nieba i z przyzwyczajenia zawodowego zaczął tam robić sondaże.

W niebie było najwięcej tych, którzy słuchali dziecięcych kazań.

Ci którzy słuchali doktorów, profesorów – siedzieli w czyśćcu, a dwóch w piekle.”

Czy może być być lepszy argument za wzorowaniem się na edukacji przedszkolnej ?”

Okazuje się że byłem zbytnim optymistą . Jak widać  wzięto się takze za zreformowanie przedszkoli, aby nikt nie wystawał ponad wyznaczony poziom.

Ciekawe jakie  będą kary  za tajne nauczanie, jak się rozwinie sieć TW,  bo  jakie będą skutki takich reform  to chyba można przewidzieć